72. Een beetje donker
Een beetje donker
Het is een beetje donker in mijn hoofd. Niet grijs, maar eigenlijk gewoon een beetje zwart. In de ochtend wil ik niet aan de dag beginnen en naar mate de dag vordert kan ik niet wachten om weer te kunnen slapen. Wat ik zei, een beetje donker.
Het is geen winter depressie of überhaupt een depressie. Het is laksheid. Laksheid in mijn medicatie. Mijn schildklier is voor drie kwart verwijderd bij het weghalen van de kanker. Dat dit nodig zou zijn was het ziekenhuis een beetje vergeten te vertellen. Welke gevolgen dit heeft ook. Deze verassing is er een waar ik veel moeite mee heb gehad en wellicht nog heb. Het betekend namelijk concreet dat ik mijn leven lang medicatie nodig heb. Schildklier medicatie, vitamines waarmee de medicatie beter wordt opgenomen en calcium tabletten. Elke dag, hetzelfde tijdstip en in dezelfde hoeveelheid.
Voor de mensen die mij kennen weten; ik hou niet van medicatie. Dit is denk ik nog zacht uitgedrukt. Als kind kreeg ik een beenmergtransplantatie en hier hoorde doosjes vol medicatie bij. Met vla moest ik deze nemen. Vreselijk vond ik het en door de chemo was ik zo misselijk dat wanneer die grote pillen er eindelijk in zaten, ze er met een golfbeweging weer uit kwamen en ik weer opnieuw kon beginnen. In 2017 kreeg ik na de zoveelste operatie voor het verwijderen van kanker morfine. Drie soorten welgeteld. Dus kan je nagaan hoe pijnlijk deze operaties waren. In een nacht na de operatie had ik zo vreselijk veel pijn dat ik alle soorten morfine had ingenomen. Ik kon eigenlijk niet meer zeggen wat ik precies had ingenomen, maar aan de lege strips te zien was het veel geweest. In de ochtend kreeg ik een bloeding en bleek dat mijn keel zo was opgezwollen dat ik nog maar enkele millimeters had om te kunnen ademen. Wat overigens niet door de mediatie kwam, maar door een streptokok bacterie. In heb een week aan de beademing gelegen op de IC. Hierna nam ik me voor om nooit meer wat te slikken, gewoonweg omdat ik in die nacht niet meer heb gevoeld dat het vreselijk mis ging. De pijn die verdoofd werd door de medicatie kon ik niet voelen en daardoor ging het ontzettend mis en had het weinig gescheeld of ze hadden niet eens meer kunnen beademen.
Ik kan inmiddels gerust dagen rondlopen met zware hoofdpijn. Bij verkoudheid of griep zit ik de boel uit. Geen pil die mijn lijf ingaat. Overdreven? Vast en zeker. Maar zodra de pil bij mijn mond aankomt, maakt mijn lijf automatisch een overgeef reflex aan. Het lukt gewoon simpelweg niet. Wanneer ik na een operatie echt veel pijn heb neem ik wel eens een zetpil. Maar het blijft vaak bij een enkele. Het enige wat ik wel eens neem is een homeopathisch korreltje wat ik onder mijn tong leg. Als ik echt dagen hoofdpijn heb wil ik er ook wel eens vanaf. Bij iedere operatie weiger ik ook alle medicatie. Het enige wat ik krijg is paracetamol tijdens de operatie als ik slaap. Ervoor en erna wil ik niets en dat weten ze inmiddels. Een Pijnscore vul ik ook nooit eerlijk in. De medicatie die ze dan moeten geven, ja moeten (!), wil ik niet. Ik voel aan mijn lijf wanneer het echt niet meer gaat en ik wil dat ook voelen. Je kan er van alles van vinden. Medicatie en ik gaan gewoon niet samen.
De schildklier viel dus wat tegen zoals je begrijpt. Nu las ik laatst het boek van Fred van Leer en hij schreef; ‘ik ben dwars geboren’. Ik dacht, ‘wat grappig, ik ook’. Dwars geboren. Zo zou je mij wel kunnen omschrijven. Moet ik van jou links? Dan ga ik rechts. En het argument; ‘we doen het zo, omdat we het altijd zo hebben gedaan’ geeft me de rillingen. Je moet me niets opdragen, daar gaan mijn nekharen van overeind staan. Iets moeten trek ik slecht. Ik heb graag zelf regie en zeg wel eens gekscherend; ‘zelfs mijn begrafenis zal ik zelf regisseren’.
De medicatie van de schildklier, mijn dwarse karakter en mijn aversie tegen pillen gaan dus niet zo hand in hand. De afgelopen weken had ik er dan ook geen zin in. Of weken? Maanden denk ik. Ik nam het wanneer ik zin had en dat was vaker niet dan wel. Maar omdat ik ergens toch voel dat dit niet kan nam ik de schildklier tabletten wel, maar dan weer niet de vitamines en calcium. Onnodig was mijn redenatie. Dom natuurlijk. Ben je veertig en dan kun je nog zulke domme keuze maken. Kinderlijke keuzes. Maar goed, ik nam het amper en op den duur helemaal niet meer.
En nu is het allemaal een beetje donker. Donker in mijn hoofd, want dat is wat gebrek aan schildklier hormonen met mij doen. Iets wat ik echt niet ken. Van nature ben ik optimistisch, positief en blij. Donkere gedachte, niet uit bed willen, altijd maar moe zijn. Ik ken het niet. Ik begrijp nu een klein beetje hoe het is om niet jezelf te zijn, depressief te zijn, je ellendig te voelen of een winterdepressie te hebben. En laat ik voorop stellen dat ik het nooit helemaal kan begrijpen. Want echt depressief zijn is natuurlijk wezenlijk anders dan even geen hormonen krijgen. Maar het gevoel van de dag niet willen beginnen, je door de dag moeten slepen en die donkere mist in je hoofd te voelen die vind ik heftig. En ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk het is wanneer dit altijd zo zou voelen.
Mijn punt? Die heb ik niet. Maar vanaf een afstand lijkt alles zo op orde te zijn. Ik, de doorzetter, degene die zo lekker geniet van het leven en er steeds wat van maakt. Niet alles daarvan is altijd waar en dat is wat ik ook wil laten zien. Ook al zijn het hormonen, ook bij mij is het wel eens donker. Ook ik heb dagen dat ik het allemaal niet zo zie zitten en opsta omdat het moet en niet omdat ik het wil. De medicatie gaat weer braaf elke dag op het zelfde tijdstip naar binnen. De wekker voor de medicatie negeer ik niet langer. Ik kijk uit naar lichtere dagen en denk aan iedereen die niet, zoals ik, door medicatie de dagen lichter kan maken. Liefs!