1. Opstaan en weer doorgaan

1. Opstaan en weer doorgaan 

Ik geloof niet in karma, wie goed doet, goed ontmoet. Slechte mensen overkomen goede dingen en goede mensen overkomen slechte dingen. Ik geloof niet dat iedereen in het leven zijn portie rottigheid krijgt. Gelukkig zijn er nog steeds mensen die redelijk ongeschonden door het leven gaan. Ik geloof niet dat je krijgt wat je aan kunt. Dat zou namelijk betekenen dat ik inmiddels lichamelijk sterker ben dan de beste bokster of geestelijk sterker ben dan Gandi of de Dalai lama. Ik geloof in het hebben van geluk in het leven. En heb je de pech dat je dat niet hebt… dan heb je dus pech. En ik? Ik heb pech. Veel pech en gelukkig ook vaak geluk. Maar ga mij niet vertellen dat je krijgt wat je verdiend of dat ik tegenslagen krijg omdat ik die aan kan. In het leven bestaat dat simpelweg niet. Je moet het geluk hebben om ongeschonden (of in ieder geval een soort van) door het leven te komen en de tegenslagen die je toch tegenkomt, daar bovenop te komen. En met een beetje pech overkomen je veel tegenslagen en kom je daar niet of nauwelijks overheen. Dat laatste dat ben ik en dit is mijn verhaal.

Waarom ik dit schrijf? Omdat mij de laatste tijd een gevoel van verdriet, onbegrip, angst en eenzaamheid bekruipt. Mijn verhaal is de andere kant van kanker, van een slopende ziekte, een afwijking in mijn genen en het leven hiermee. Als ik zoek naar artikelen of boeken over het leven met of na kanker of over de genetische afwijking die ik heb, krijg je vaak twee soorten stukken te lezen.

Het eerste is de praktische gevolgen van het leven met kanker om je als ex-patiënt te laten weten dat je heus niet de enige bent die moe is, boos is, verdrietig is of het even niet meer weet. Sure, het hoort er allemaal bij. Fijn om te weten dat ik niet de enige ben, maar veel verder dan dat komen we niet. Het andere wat je leest is hoe ‘men’ een totaal andere richting heeft gekozen na het overleven van kanker. De een gaat de alpe d’huez op om geld in te zamelen voor onderzoek, een ander geeft zijn huis en haard op om zijn hart te volgen en vertrekt naar het buitenland en weer een ander heeft bedacht dat het leven draait om genieten van het hier en nu en besluit zijn werk niet meer zo belangrijk te vinden en nee te zeggen tegen wat hij echt niet wil. Allemaal erg mooi, maar kom op. Voor de meeste ex-patiënten werkt het niet zo. Leuk dat je een ander doel hebt in het leven nu en daarvoor gaat, echt. Maar het gros van de ex-patiënten heeft er geen flauw benul van hoe the hell je nu verder moet.

Ik heb zo ook allemaal de revue laten passeren; van het verkopen van ons huis (waar we overigens net de sleutel van hadden) en op reis te gaan met onze dochter van twee tot aan alleen nog doen wat ik wil en niet wat ik moet. Maar welke keuze ik daarin ook kon maken, het zou mijn boosheid en verdriet over deze ziekte niet wegnemen. Het is er namelijk gewoon. Ik ben een ex-patiënt en kan weer ‘patiënt’ worden, als ik dat niet altijd zal blijven en geen enkele beslissing over de wending van mijn leven kan dat wegnemen. Dus doe ik wat iedereen van mij verwacht; je gaat door.

Drie woordjes; ‘ je gaat door’ . Hoe vaak heb ik die al niet gehoord van vrienden, familie en artsen. Elke keer op een andere manier maar het komt op hetzelfde neer. Misschien moet je weer eens gaan werken. Ga leven en genieten. Het is nu een paar maanden geleden, misschien is het tijd dat je…. En dat is nu precies het hele punt, want die drie woordjes klinken zo gemakkelijk. Alsof ‘ga door’ betekent dat je in de ochtend op staat, je aankleed en er dan voor gaat. Zo werkt het niet. En dat is precies mijn gevoel van eenzaamheid en onbegrip.

Ik las in een interview met onze geliefde Nicolette kluiver over haar strijd met kanker en de gevolgen hiervan. Zij noemde dat je je als kanker patiënt altijd een beetje eenzamer zult voelen dan de rest en dat alleen kanker patiënten dat zullen begrijpen. Ik denk dat dit klopt. Het is niet uit te leggen hoe het voelt om kanker te hebben en na kanker door te moeten met een leven vol angst en onzekerheid. Toch heb ik geen andere keus dan door te gaan. Hoe? Ik heb geen idee. Van mij zul je geen grote veranderingen in mijn leven hoeven te verwachten. Een marathon lopen, daar begin ik niet aan en ik was gelukkig met mijn leven voor kanker mijn leven in sloop dus waarom zou ik nu ineens niet meer gelukkig kunnen zijn met het leven wat ik al had? Ik heb daar geen veranderingen in nodig. Geef mij mijn dagelijkse leven maar terug. Het liefst met de onbezonnenheid die ik toen had, maar ik weet dat dat nooit zal gebeuren.

Die ben ik voorgoed kwijt geraakt toen de arts zei dat ik kanker had. Wat erna kwam doet er niet toe, dat woordje, kanker, dat zorgt ervoor dat ik voorgoed anders in het leven sta. Is dat erg? Ik heb geen idee, de toekomst zal dat moeten uitwijzen. Voor nu zorgt het er in ieder geval voor dat ik elke ochtend wakker wordt met een geluksgevoel of een naar gevoel. En welke dat gaat zijn, weet ik de avond ervoor nooit.

Want weet je, dat is het punt met kanker. Het wringt je in bochten die je niet kende, het brengt emoties teweeg waarvan je niet wist dat je die had en het doet je vechten of het doet je neer vallen. En dat kan elke dag anders zijn.