Dag meneer.

Februari 2022

“Dag meneer”, ik schrok op uit mijn gepeins “wat zit u hier in de kou zo midden in de polder” de jonge vrouw zette haar fiets op de standaard, ik schatte haar zo rond de leeftijd van onze dochter, zo rond de 35 jaar of iets ouder, leeftijd schatten is niet mijn sterkste punt. “mag ik erbij komen zitten” “Ja waarom niet ruimte genoeg, maar vind je dat dan niet te koud? “Nee ik blijf maar eventjes, even uitpuffen dan kan ik straks de kinderen van school halen, tis flink trappen zo tegen de wind, heb nog geen elektrische, ik zag u zo eenzaam zitten en u schrok nogal toen ik u aansprak” “Ja ik was mijn zonden aan het overdenken” zei ik. “Dan zit u hier al een tijdje denk ik” zei ze met een vilein lachje.

Het was begin februari en zowaar al een paar dagen aan het vriezen vanavond zal op het journaal de elf stedenkoorts weer wel een onderwerp zijn, maar met een paar nachten vorst kom je er niet, hooguit een paar tochten waar geen massa’s mensen op af komen, een molentocht misschien?

Maar hier op dit bankje was het goed toeven in de luwte van de dijk met een schraal zonnetje dat nog maar weinig kracht had.

“Zit u hier wel vaker? Zo alleen? Gaat uw vrouw nooit mee?” “Nee dat wordt een beetje lastig ze is een half jaar geleden overleden” Ze schrok een beetje “o wat erg, zo’n antwoord had ik niet verwacht” “nee, maar dat kun je ook niet weten” “was ze ziek?” “ja longkanker met later uitzaaiingen naar de hersenen” “is ze lang ziek geweest?” “vijf en een half jaar, ziekenhuis in, ziekenhuis uit, tis een verhaal waar ikzelf nog constant mee bezig ben vandaar mijn gepeins denk ik” “ja dat is wel duidelijk” zei ze, vanonder haar lange wimpers keek ze me aan wist ook niet zo goed wat ze moest zeggen, “ hadden/hebben jullie kinderen” vroeg ze “ja een meisje en een jongen, ze zijn nog geen jaar na elkaar geboren” “o dat is snel” weer dat lachje “nou bij die van ons zit 2 jaar tussen 2 jongens ze zijn nu 6 en 8, we wonen nog niet zo lang op dit dorp we zijn eigenlijk de hectiek van de stad ontvlucht en het is niet zo duur althans de huizen, de buurtsuper is een ander verhaal, en wonen uw kinderen in de buurt?” “onze dochter woont zo’n 15 km. hier vandaan en onze zoon woont in Amerika sinds 2016”

“Oeps das niet bij de deur” “nee hij is daar naar toegegaan aan het eind van de maand toen mijn vrouw in het begin van de maand de diagnose longkanker had gekregen, hij kwam net terug uit Frankrijk waar hij vier jaar had gestudeerd, dus dat afscheid was op z’n zachtst gezegd emotioneel op Schiphol”

“Bent u lang getrouwd geweest?” “38 jaar, het wrange is, mijn vrouw was bijna 11 jaar jonger, ze was nog maar 59 toen ze is overleden” “o maar dan was ze nog maar 21 toen jullie getrouwd zijn en u 32 ?” “eigenlijk nog een paar weken 20, ze moest nog toestemming krijgen van haar voogd, haar vader was al overleden, dat was toen nog hoe het tegenwoordig is ik zou het niet weten, en ik was nog een paar maanden 31”.

“Het “dorp” had er uiteraard ook wel wat over te zeggen de scheve blikken nou die spraken boekdelen, en dan ook nog Katholiek en Gereformeerd,  maar dat heeft niet lang geduurd ik denk dat  in de loop der jaren de weegschaal wel naar de goede kant is gegaan en dat er meerdere mensen uiteindelijk best jaloers waren.” 

“heeft u ook kleinkinderen?” “ja onze dochter met d’r vriend hebben een jongetje, hij is 2,5 nu”

“dan heeft uw vrouw dat nog meegemaakt?” “ja gelukkig wel, hij was 2 jaar toen ze is gestorven”

“nou ja sorry dat ik dat zei over uw zonden” “maakt niet uit, wie weet misschien heb ik ze ook wel” nu was het mijn beurt om een vilein lachje te laten zien.

“nou ik ga maar eens, anders ben ik te laat op school, zit u hier wel vaker dan wil ik nog wel wat meer horen” Ze pakte haar fiets en maakte aanstalten om op te stappen. “hoe heet je eigenlijk” vroeg ik

“Annemieke” riep ze over haar schouder “mooie naam” riep ik terug “de volgende keer vertel ik hoe ze erachter gekomen zijn dat ik prostaatkanker met uitzaaiingen naar de botten heb” Van schrik viel ze bijna van haar fiets ze keek nog een keer ongelovig achterom voordat ze zich herpakte en verder fietste.