Wie ben ik?
Ik ben ik, maar wie ben ik eigenlijk nu?
En wat als ik merk dat mijn oude ik een beetje verdwenen is?
Voor mijn 16e had ik een duidelijk beeld van mijn leven en mijn toekomst. Plannen, dromen, een gevoel van zekerheid. Ik dacht dat ik wist wie ik was en wie ik wilde worden. Alles leek vanzelfsprekend.
Toen kwam kanker. Alles veranderde. Niet alleen mijn lichaam, maar ook mijn leven, mijn tijd, mijn perspectief. Mijn toekomstplannen vielen weg, zekerheden verdwenen, en mijn oude ik voelde ineens als iets dat achterbleef in ziekenhuizen en behandelingen.
Het is logisch dat ik daar rouw om voel. Ik mis de zorgeloosheid van die tijd, de vanzelfsprekendheid, de versie van mezelf die alles nog onbevangen kon plannen. Het rouwen om mijn oude zelf betekent niet dat ik mijn leven nu niet waardeer. Het betekent ook niet dat ik niet mag voelen dat ik veranderd ben. Het is een deel van wie ik ben geworden.
Na kanker ontdekte ik dat sommige delen van mezelf sterker zijn geworden: ik ben bewuster, ik waardeer kleine momenten meer en ik sta vaker stil bij wat echt belangrijk voor mij is. Tegelijkertijd zijn er kwetsbare kanten die sterker voelbaar zijn geworden. Soms voel ik me onzeker over wie ik nu ben, of mis ik nog steeds de vanzelfsprekendheid van vroeger.
Maar tegelijkertijd merk ik ook iets anders: ik mis soms het gevoel dat ik vroeger niet zoveel hoefde na te denken over alles. Dat ik kleine dingen waardeerde, maar er niet zo aan vastzat. Dat ik meer kon doen, maar minder hoefde te plannen of te overdenken. Soms voelt dat tegenstrijdig, bijna verwarrend: ik ben dankbaar voor mijn bewuster leven, maar tegelijkertijd verlang ik naar het gemak van vroeger.
Misschien gaat het niet om terugvinden wie ik was. Misschien gaat het om accepteren van wie ik nu ben. Om ruimte maken voor verlies en voor groei tegelijk. Om te erkennen dat rouw om je oude zelf en het ontdekken van nieuwe kracht naast elkaar mogen bestaan.
Herken je dat ook?
Laat dan een reactie achter, of stuur me een persoonlijk bericht. Ik lees alles graag en vind het fijn om verhalen en gedachten te delen.
In mijn volgende post wil ik dieper ingaan op dankbaarheid: hoe het voelt, hoe het soms schuurt en hoe het samengaat met frustratie en verlies.
1 reactie
Hoi Bregie,
Wat immens heftig, kanker op 16-jarige leeftijd. Je leven stort al in voor het zich kan ontplooien. Ik vond het al heftig op mijn leeftijd van 61 jaar. En wat schrijf je mooi. In de realiteit. Puur en kwetsbaar.
Er is een leven voor kanker. En een leven na kanker. Ook mijn leven is volledig op z'n kop gezet. Ik kan niet meer werken. Verdraag nog maar weinig drukte en prikkels. Alles kost zoveel meer energie. Van een actieve, werkzame vrouw naar een eenvoudig, rustig, overzichtelijk leven.
Rouwen om je oude ik en je nieuwe ik omarmen neemt veel tijd in beslag ja. Twee heftige trajecten. Het leven, de spontaniteit, sociale contacten, werk, passies, talenten, ..... Verdwenen als sneeuw voor de zon. De nieuwe uitdaging : Accepteren wat is. Leren omgaan met wat niet meer kan. Nieuwe mogelijkheden ontdekken en 'trainen'. Werken aan mijn nieuwe ik. Voor levenskwaliteit. Het blijft vallen en opstaan.
De chemo en haar nasleep hebben me ook sterker gemaakt. Ik sta zoveel makkelijker in het leven. En leef bewuster. Ben meer in het moment. Geniet van de kleine dingen. Accepteer wat ik wel en niet kan in het moment. Ik vind het niet leuk, maar vecht er niet langer tegen. Het is wat het is. De realiteit.
Ik wens je nog heel veel schrijfplezier., meisje. Geniet van je nieuwe, unieke levensweg.