De andere strijd
Op mijn 16e kreeg ik de diagnose lymfeklierkanker, stadium 3. Plotseling stond mijn leven stil en werd alles anders. De behandelingen, ziekenhuisbezoeken en onzekerheid maakten dat ik mijn oude leven, zoals ik dat kende, moest loslaten. Toen die periode voorbij leek, merkte ik dat mijn oude ik niet terugkwam. Er begon een nieuwe, stille uitdaging: mezelf terugvinden in een leven dat niet meer vanzelfsprekend was.
Er wordt veel gesproken over kanker. Over behandelingen, kracht, hoop en overleven. Maar wat gebeurt er daarna?
Wat als de behandelingen klaar zijn of wanneer je leert leven met de ziekte en de wereld verwacht dat je vooral dankbaar bent dat je er nog bent? Wat als je lichaam is veranderd, je werk of studie niet meer vanzelfsprekend past, en je toekomstbeeld ineens anders is?
Dan begint er vaak iets minder zichtbaars, maar niet minder ingrijpends: een periode waarin je probeert te begrijpen wie je nu bent en wat je betekenisvol vindt.
Ik ben Not just a survivor gestart omdat er weinig open ruimte is voor deze fase. Voor de vragen waar niet altijd meteen een antwoord op is. Voor het gevoel dat je misschien niet meer dezelfde bent, maar ook nog niet weet wie je aan het worden bent.
Daarnaast is overleven niet het eindpunt. Voor mij gaat het erom dat littekens niet het einde zijn, maar juist het begin van het vinden van kracht. Dat de periode na kanker een tijd kan zijn om opnieuw contact te maken met jezelf, betekenis te vinden en stap voor stap je eigen weg te ontdekken.
Ik hoop dat Not just a survivor een plek kan zijn waar we elkaar kunnen vinden, verhalen kunnen delen en stil kunnen staan bij de zoektocht die vaak volgt wanneer de ziektefase voorbij is.
6 reacties
Heel treffend geschreven! Ben benieuwd naar je overpeinzingen, ik ga je blog volgen☺
Bedankt😊. Fijn dat je mijn blog wilt volgen. Als je nog ideeën hebt over onderwerpen waar je graag meer over wilt lezen, hoor ik het ook heel graag. Mijn volgende post gaat over “wie ben ik nu”, dus ik ben benieuwd of er nog iets is waar jij nieuwsgierig naar bent!
Ik denk dat veel ex-kankerpatiënten tegen hetzelfde aanlopen: dat de wereld verwacht dat je weer gewoon meedraait, terwijl je vanbinnen nog lang niet klaar bent.
Verminderde energie, blijvende klachten zoals neuropathie, angst voor terugkeer, moeite met concentratie en het gevoel dat je niet meer bent wie je was, zie je niet aan de buitenkant.
Juist daarom kan het confronterend zijn wanneer mensen vooral vragen: “Ben je weer aan het werk?” in plaats van: “Hoe gaat het echt met je?”
Het gewone leven gaat door, maar jij bent veranderd. En dat verschil wordt vaak onderschat.
Precies zoals jij het beschrijft. Hoe goed verwoord. ❤️
Wat lief, dank je wel ❤️ Als je zelf nog ideeën hebt over wat je graag meer zou willen lezen, mag je dat altijd delen. Ik vind het erg interessant om te horen waar jij benieuwd naar bent!
Wat ik mij afvraag..Waar lopen (ex) kanker patiënten tegenaan als het gewone leven weer doorgaat alsof er niks gebeurd is. Ik vind dat best ingewikkeld. Als bijv. mensen enthousiast vragen: "En ben je weer aan het werk?" En de vraag hoe gaat het met je, niet meer stellen.