Een dialoog over leven en dood

Een boek schrijven over je ziekte en je aanstaande dood... Waarom zou je dat doen? Vooral om andere mensen te laten zien hoe het is om met een ongeneeslijke vorm van kanker te leven. Zo wordt het voor hen makkelijker om mee te leven, want zij weten alleen wat ik hen vertel. Zo ben ik begonnen met schrijven.

Toen leerde ik Nelleke kennen, die trouwens niet doodgaat doordat ze een nieuwe nier heeft gekregen. Ik ga wel dood, aan eierstokkanker, ergens dit jaar. Dat was het begin van een vriendschap voor het leven, die nu een jaar duurt. 

Allebei willen we voluit leven en bruisen we van energie, maar dat is niet altijd vanzelfsprekend met palliatieve kanker en na een niertransplantatie. We zijn graag zo min mogelijk patiënt, maar soms zijn we moe, verdrietig, bang of boos. Afgelopen jaar hebben we onderzocht hoe we kunnen omgaan met ziekte, leven en eindigheid.
Onze gesprekken leidden tot het boek Niets dan tijd. Ons boek is rauw, levenslustig, confronterend en hoopvol. Het is een verhaal over levend verlies, maar ook over vriendschap, samen zingen, de zee, kinderen en plezier. Centraal staat de kunst steeds opnieuw voor het leven te kiezen, ondanks chemo, lamlendigheid, vermoeidheid, pijn, een chemobrein en andere ongemakken. Van verwarring naar licht en ruimte.

Het boek kan waardevol zin voor mensen die zelf ziek zijn, voor naasten en voor professionals die mensen die ziek zijn begeleiden of die met het levenseinde te maken hebben. Ik ben heel benieuwd wat jullie ervan vinden. Wil je meer informatie kijk dan op breindok.nl/boekupdates. Daar vind je ook inkijkpagina's en blogs.