Verder zonder partner
Lieve mensen,
Ik ben bijna een jaar hier niet geweest. Op 21 september 2025 is mijn partner overleden aan de gevolgen van de hersentumor. Het is heel zwaar geweest, heb er lang niet over kunnen praten.
De laatste maanden waren ontzettend zwaar. Mijn partner raakte geheel rechtszijdig verlamd in korte tijd. Kreeg hemianopsie, aan beide ogen de rechterzijde blind.
In een van de laatste weken is hij 3x op een dag gevallen omdat zijn rechter been ook verlamd raakte. Dat was voor mij de druppel en heb ik hem in de rolstoel gezet die ik al gekocht had maar waar hij weigerde in te gaan zitten.
Daarna ging het heeeeeel snel bergafwaarts. Thuisverpleegkundige werd ingeschakeld en die zag al snel dat het totaal niet meer ging thuis. Er werd een bed beneden geregeld waar hij ook niet in wilde. Hij was ook erg agressief tegen mij. Heeft zelfs nog gevochten met mijn oudste zoon en dreigde s’nachts het huis in brand te steken met ons erin, als de honden maar buiten waren 😞
Hij sleepte zich door het huis in de rolstoel met zijn goede been. Ik had een douchekruk geregeld maar hij kon ook niet meer naar boven dus wasten wij hem beneden op de douchekruk met de hand in de andere badkamer.
De laatste week werd hij psychotisch. Hij wilde niet meer eten, dacht dat ik iets met zijn eten deed. Zijn medicatie wilde hij ook niet meer, dacht dat we hem wilden vergiftigen.
Er is toen vanuit de huisartsen en de thuisverpleegkundige geregeld dat hij vrijwillig opgenomen zou worden zodat hij kon beginnen met antipsychotica. Eenmaal in het ziekenhuis weigerde hij dat ook. Godzijdank zagen ze in het ziekenhuis dat thuis geen optie meer was.
Ze hebben 4/5 uur met allerlei artsen overlegd. Een psychiater is er nog bij geweest. Die gaf aan antipsychotica gaat hier niet meer bij helpen, de oorzaak van de psychose is een hersentumor. Daar helpen geen medicatie meer aan.
Uiteindelijk hebben ze het besluit genomen om hem gedwongen in slaap te brengen. En palliatief te sederen. Met 8 man sterk hebben ze hem uit zijn rolstoel gehaald en in slaap gebracht, dit was heel heel heftig. De volgende avond is hij al gestorven. Zonder dat wij erbij waren. Wij bleven met zoveel ongeloof en ellende achter. Later wil ik hier nog weleens meer over vertellen.
Ik en de jongens hebben een heel zwaar jaar achter de rug, het gaat nu goed met ons. Inmiddels werk ik als vrijwilliger op de palliatieve afdeling van het ziekenhuis waar hij is gestorven. De ziekte en het verloop hebben diepe littekens achter gelaten.
Later zal ik daar nog uitgebreider over vertellen, maar het is zoveel.
Liefs Joyce
8 reacties
Wat een verschrikkelijke tijd voor jullie allen. Ontzettend pijnlijk en schrijnend dat de man die je kende, veranderde in een ander, door de tumor in zijn hoofd, althans zo begrijp ik het. Heel veel sterkte voor jou en je kinderen.
Lieve Joyce
Soms schieten woorden tekort.
Misschien zegt een sprookje dan net iets meer.
❤️🫂, Willy
De vuurtoren die niet mocht doven
Er was eens, hoog op een rots aan zee, een oude vuurtoren.
Al vele jaren waakte hij over één schip. Zolang het schip op zee was, bleef zijn licht branden. Bij storm. Bij mist. Bij nachten waarin de golven zo hoog waren dat de hemel en de zee één leken te worden.
Het schip wist altijd de weg naar huis.
Maar op een dag begon er iets te veranderen.
De kapitein keek niet meer naar het licht. Hij zag rotsen waar geen rotsen waren. Hij hoorde stemmen die niemand anders hoorde. Soms schreeuwde hij tegen de vuurtoren dat die hem expres de verkeerde kant opstuurde.
"Je wilt dat ik verga," riep hij.
De vuurtoren antwoordde niet.
Hij wist dat niet de kapitein sprak, maar de storm die in zijn hoofd was gaan wonen.
Iedere nacht werd de zee woester.
De vuurtoren bleef zijn licht draaien. Steeds opnieuw. En opnieuw.
Ook wanneer het schip tegen de klippen dreigde te varen.
Ook wanneer de kapitein het licht vervloekte.
Want een vuurtoren doet maar één ding: hij blijft schijnen.
Tot op een avond de reddingsboten verschenen.
Ze voeren niet uit omdat de vuurtoren zijn werk slecht had gedaan. Ze voeren uit omdat de storm te groot was geworden.
De bemanning stapte aan boord van het schip. De kapitein verzette zich. Hij vocht tegen de handen die hem wilden helpen. Hij geloofde dat iedereen hem kwaad wilde doen.
Zelfs de vuurtoren.
Met veel moeite brachten ze hem naar een veilige plaats.
Daar werd de storm langzaam stil. Niet omdat hij overwonnen was. Maar omdat de zee hem eindelijk losliet.
Nog voor de volgende avond viel, voer het schip weg. Niet terug naar de haven. Maar naar een horizon waar geen kaarten meer van bestaan.
De vuurtoren bleef alleen achter.
Voor het eerst in al die jaren scheen zijn licht over een lege zee.
"Had ik feller moeten schijnen?" vroeg hij zich af.
"Had ik hem langer moeten vasthouden?"
Een oude meeuw landde op de balustrade. Ze had al honderden stormen gezien.
"Nee," zei ze zacht.
"Jij denkt dat jouw taak was om het schip tegen elke prijs in de haven te krijgen."
"Maar dat was nooit jouw taak."
"Jouw taak was hem zo lang mogelijk de weg te wijzen."
"En dat heb je gedaan."
"Tot de zee het van je moest overnemen."
De vuurtoren zweeg.
Pas veel later begreep hij wat de meeuw bedoeld had.
Vanaf die dag kwamen er andere schepen langs. Sommige hadden pas een storm achter de rug. Andere voeren er recht naartoe.
Ze zagen het licht van de oude vuurtoren. Een licht dat niet helderder was dan vroeger.
Maar wel warmer.
Want alleen een licht dat zelf bijna door een storm is gedoofd, weet hoe kostbaar één enkele straal kan zijn.
En ergens, ver voorbij de horizon, waar geen stormen meer bestaan, voer een schip dat eindelijk weer een rustige zee had gevonden.
Lieve Willy,
Ik zit hier met tranen in mijn ogen. Wat ontzettend mooi geschreven en het slaat exact de spijker op zijn kop denk ik. Ik heb zo mijn best gedaan, en alles van mezelf gegeven. En nog voelt het alsof ik tekort ben geschoten.
Dank je wel dat je dit voor me achtergelaten hebt!!
Liefs,
Joyce
Lieve Joyce, stil ben ik van jou verhaal, heb geen woorden voor het verdriet wat jij en je jongens hebben mee gemaakt. 💕
Daarom een hele dikke knuffel van mij. 🫂🫂 Liefs Gerda
Dank je wel Gerda ♥️
Lieve Joyce,
Wat ben je door een verschrikkelijke tijd gegaan. En wat zal het moeilijk zijn om dit een plek te geven. Afscheid nemen van je man is drama, maar de manier waarop helemaal. Ik wens je veel steun, liefde en lichtpuntjes.
Liefs, Kato
Gewoon een dikke knuffel!
Lieve Joyce
Wat een ongekend verdrietig en traumatisch verloop van de ziekte en het overlijden van je man. Niet alleen moesten jullie afscheid nemen toen hij overleed, maar ook al tijdens zijn leven, omdat de ziekte hem zo veranderde dat je hem niet meer terugkende. Vreselijk, lijkt me dat. Ik wens jullie veel sterkte en moed om samen verder te gaan. En ik hoop ook dat jullie goede ondersteuning krijgen bij de verwerking van dit alles, want het is niet niks.
Lieve groet Moeder Bloem 🍀