En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet!

De kogel is door de kerk en bijna alles is geregeld, as donderdag gaat de vlucht beginnen. Na het boeken (diagnose) , inchecken (onderzoeken) en door de paspoortcontrole (behandelplan), ga ik donderdag eindelijk vliegen (chemo) met een grote tussenlanding (operatie) en als eindbestemming: *zonderkankerland. 

Ik vergelijk mijn route naar genezing met een vliegreis want, ik heb toch een hekel aan vliegen, dat is in mijn ogen een echt drama! Maar als je iets verder wilt komen zul je moeten vliegen anders kom je er niet en als ik beter wil worden zal ik deze behandelingen moeten ondergaan.   

Ik heb de hele lijst met bijwerkingen, voorbereidingen en wat er verder nog allemaal moet gebeuren doorgelezen, de diepvries staat vol met gezonde soepjes en eiwitrijke tussendoortjes en de nodige aankopen zijn gedaan (ook leuke). Ja, ik ga niet over een nacht ijs en houd van een goede voorbereiding.

Ondertussen blijft mijn hersenpan malen over alles wat er mis kan gaan en leef ik nog steeds in staat van verwondering. Iedere keer als ik in de spiegel kijk denk ik: "Hoe kan iemand die er zo gezond uitziet zo ontzettend ziek zijn?" Het is echter wel zo en er blijft me niets anders over dan op dat vliegtuig te stappen, in de stoel te gaan zitten en de turbulentie voor lief te nemen. Gelukkig hoef ik deze reis niet alleen te maken, samen met mij vliegen de Prins en heel veel mensen, die ik lief heb, mee.  

En we gaan nog niet naar huis, nog lange niet nog lange niet!