14 dagen radiostilte (en een rits van 40 cm)

Het laatste blog is alweer 14 dagen geleden. De verklaring daarvoor is eigenlijk heel simpel: tot gisteren kon ik nog niet fatsoenlijk rechtop in een stoel zitten zonder dat het pijn deed. En als rechtop zitten al een uitdaging is, dan is een blogje typen dat helemaal. Maar goed, ik kan weer zitten. Dus tijd voor een kleine samenvatting van de afgelopen twee weken.

Kort gezegd: man, wat viel dat tegen!

Met een rits van zo’n 40 centimeter in je buik, een spijsvertering die vooral z’n eigen plan trekt en een lichaam dat het ene moment denkt dat het de marathon kan lopen en het volgende moment compleet instort… is het soms lastig handhaven. Maar ik ben eigenlijk best tevreden. De wond geneest mooi en vanuit het ziekenhuis komen alleen maar hoopvolle berichten.

Tijdens de operatie heeft de dokter een paar keer gedacht: “Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?” Uiteindelijk hebben ze toch bijna alle kwaadaardigheden kunnen verwijderen en uit het rapport van de patholoog-anatoom bleek dat de chemo al flink z’n werk had gedaan: een heleboel cellen waren al netjes uitgeschakeld.

Dat betekent wel dat ik de laatste drie chemo’s nog moet afmaken. Daarna volgt een levenslange hormoonkuur met Letrozol en dan ben ik voorlopig klaar met het hele circus. Nadeel van Letrozol: verminderde vruchtbaarheid en geen borstvoeding. Maar ja… dat neem ik dan maar op de koop toe, hahahahahaha. 

Zelfs het DNA-onderzoek lukte niet goed, omdat de cellen zo… hoe zeg je dat… genecrotiseerd waren (ik weet niet eens of dat een woord is, maar jullie snappen me). Dat onderzoek is vooral belangrijk voor als het ooit terugkomt — maar daar denken we voorlopig gewoon even niet aan. Er loopt nog wel een onderzoek naar erfelijkheid. Want laten we eerlijk zijn: onze dochter moet nog heel veel marathons kunnen rennen en een lang en gelukkig leven hebben.

Nog twee maanden afzien. Nog één keer kaal worden. Nog drie keer pijn in de benen.

Daarna gaan Paul en ik weer plannen maken, of beter gezegd: vakantieplannen.Ik wil naar Lourdes. Naar de zee. Naar Regensburg. Naar Hamburg. Met de maatjes naar Bitburg om een heleboel Bittjes te proeven. En vooral: nog heel veel ijsjes eten. Tussen al die vakanties door moet er natuurlijk ook nog gefietst worden met “50 tinten grijs”, dus we gaan ons de komende tijd echt niet vervelen.

Tot slot wil ik jullie allemaal bedanken. Voor de kaartjes, de bloemen, de bezoekjes en alle andere lieve berichten. Zonder al die steun was dit een stuk minder gemakkelijk te behappen geweest.

Maar wie écht een lintje verdient, is Paul. Na een moeizaam begin — waarin we allebei vooral wanhopig waren en niet goed wisten hoe we hiermee om moesten gaan — heeft mijn man zich ontpopt tot een eersteklas verzorger. Voor alle kilometers rijden, alle zorgen en alles wat hij gedaan heeft om samen door deze kuttijd heen te komen.

Nog twee maanden afzien dus. Doen jullie het laatste stukje ook nog met me mee? Dat zou ik heel fijn vinden.

Tot de volgende keer.