Gesprek op niveau

Mijn zus is er nog. De twaalf bestralingen heeft ze achter de rug en een eerste echo laat zien dat de tumor iets is geslonken, maar minder dan verwacht. De komende weken zou de bestraling nog wel kunnen doorwerken. Mijn zus heeft wekenlang nauwelijks iets door haar keel kunnen krijgen. Niet zo gek als je slokdarm door een tumor in een kronkel wordt geduwd. Alles gaf een brandend gevoel bij het doorslikken, zelfs koffie en thee lukte niet, laat staan gepureerd eten. Dit gaat gelukkig met kleine stapjes weer wat beter. 

Ondertussen heeft de behandelend arts aangegeven dat er hierna geen behandeling meer mogelijk is, ook aan chemo gaan ze niet meer beginnen. Omdat mijn zus licht verstandelijk beperkt is, was het de vraag of ze begreep wat dit betekende. Ik had mijn twijfels daarover.  Na overleg met de andere zussen heb ik met haar een gesprek gehad over haar ziekte. Ze begreep dat ze kanker heeft en dat er in haar long een grote tumor zit. Dat er geen behandeling meer volgt, betekende volgens haar dat het dan allemaal klaar is en ze verder kan met haar leven. Daar was ik al bang voor. Toen moest ik dus vertellen dat het iets anders betekende, namelijk dat ze dan dood zal gaan, al weten we niet hoe lang dat nog zal duren. ‘Oh, nou ja ik blijf positief, leven van dag tot dag’, was haar reactie. 

Omdat het bij haar ziekte zomaar snel achteruit kan gaan, wilden we graag haar wensen met betrekking tot eventuele euthanasie, verblijf in hospice en haar uitvaart van haar weten. Door aan te passen bij haar niveau van een jaar of 6, konden we dit stap voor stap doornemen. Ze wilde begraven worden, maar niet in hetzelfde graf als haar man. ‘Hij heeft me slecht behandeld, dan ga ik nu niet op hem liggen’. Ondertussen wil ze liever gecremeerd worden, dus dat probleem is opgelost. Euthanasie had ze vaker op televisie gezien, dus mijn uitleg van in slaap brengen begreep ze wel en dat wilde ze wel. Ook een hospice met mensen om je heen in de laatste maanden vond ze een fijnere gedachte dan alleen in haar huis. Toen kwamen we bij de muziek die ze wilde laten draaien tijdens de uitvaart. Daar moest ze nog even over nadenken, maar ze wilde in ieder geval dit nummer: ‘Beter te dik in de kist dan een feest gemist!’ Het zal een bijzonder samenzijn worden.