Hij noemt zichzelf een Chagerijn

We zijn weer wat verder. Sam heeft geen aanval meer gehad. We doen mee aan de Brains studie. Hierbij willen ze kijken of de Dexamethason eerste lijns moet blijven of dat de Bevalicumab dit moet gaan worden. We zijn ingeloot in de Dexa arm. Sam moet nu 4 mg slikken. Gelukkig gaat het lopen weer wat beter. Gisteren heeft hij een injectie in zijn schouderkop gekregen, want hij heeft vreselijk veel pijn erin gehad. Allebei een paar slechte nachten gehad. Nu gaat het gelukkig weer wat beter en slikt hij geen Oxicodon meer.  Wel is hij vreselijk humeurig en reageert hij niet erg leuk naar mij. Tijdens het winkelen vroeg hij zelfs of ik het nog uithou met deze zeurpiet, chagrijn of zeikerd. Nou, ik moet je eerlijk zeggen....ik loop elke dag wel ergens te huilen. Mijn lieve man, is de lieve man niet meer. Alles wat er op zijn broodje komt, moet hij verwerken. Heel logisch en hij neemt daar ook de tijd voor, maar nu duurt dit erg lang. Ik heb nu ook nergens meer plezier in. Eigenlijk trekt hij mij mee. Maar ik doe ook weinig goeds lijkt wel. Ik wil niet lelijk over hem praten he, begrijp me niet verkeerd, maar vind de hele situatie gewoon nu zeer moeilijk. Zo, even van me afschrijven en duik ik de zon weer in.