Life Lately

Het is geloof ik heel lang geleden dat ik iets geschreven heb. Het zat even niet in mijn systeem en ik had er geen inspiratie voor. Het gaat goed met mij en de kinderen. We zitten in wat rustiger vaarwater, waarin ruimte is voor normale dingen en het normale leven. We zijn nu bijna een jaar verder na de scheiding. Bart en ik doen het eigenlijk heel goed met de kinderen en we zijn nog steeds in elkaars team. Niet meer in de vorm van geliefdes maar wel als ouders van. Co-ouderschap gaat goed en we hebben een fijn ritme gevonden waarin de kinderen ook goed lijken te gaan. En dat is voor ons allebei het belangrijkste wat er is. Ons ouderlijk huis is verkocht en Bart heeft ook een fijne plek gevonden waar de kinderen fijn kunnen opgroeien en het is op fiets afstand. 

Maargoed, los van dat alles loopt zijn er wel de dagelijkse zorgen die je hebt over het trauma wat de kinderen de afgelopen 3 jaar hebben gekregen. Gaan ze zich redden, doen we het goed, wat heeft dit allemaal tot gevolg in hun volwassen leven etc etc. Daar kan ik nog wel is wakker van liggen. De oudste zit inmiddels op de middelbare en doet het daar goed. De jongste in groep 6 en ook die lijkt stabiel.We proberen goed oog te hebben voor hoe ze zich voelen en ze hebben allebei een tijdje gesprekken gehad met een proffesional. 

Dan ben ik er zelf natuurlijk ook nog. Steeds vaker voel ik me weer een beetje gelukkig. Rustiger en minder in standje overleven. Het heeft echt maanden geduurd voor mijn lichaam kon ontspannen. Ze zich realiseerde dat ze zich niet meer hoefde klaar te maken voor de volgende strijd. De rouw van het kankerproces en daarmee het rouwen om wie je was, om nooit meer onbevangen, om altijd alert zijn. De rouw van het verliezen van je gezin in de vorm die je kende. Alles wat vertrouwd voelde is weg. het is niet meer. Maar steeds meer komt er ruimte voor de nieuwe werkelijkheid. Dat het leven ook gewoon nog steeds heel erg leuk is. Dat ik dingen doe die ik al jaren niet meer deed. Af en toe naar een feestje gaan. Een roadtrip met mn bestie en een girlstrip geboekt naar Rome.De kanker blijft wel onderdeel van wie ik ben. Maar gelukkig 90% van de tijd niet. 

De jaarlijkse scan komt er wel weer aan en die speelt al weer gezellig in mijn hoofd. Alsof die me weer gaat vertellen dat ik in een illusie leef en dat dit alles gewoon weer over en uit kan zijn. Dat ik heel leuk allemaal leuke dingen kan doen maar dat dit ook met 1 seconde weer helemaal over kan zijn. Ik heb het er niet veel met over met anderen. De meeste zeggen dat het allemaal wel losloopt joh je voelt je toch goed?  Ja Gerda ik voel me goed maar dat voelde ik me ook met een tumor van 6cm in mijn lijf. Maar ik zeg dat niet ik zeg: ja ik voel me goed zal wel loslopen, hoe gaat het met jou?

De mensen heel dichtbij mijn deel ik het uiteraard wel mee. Maar ook niet altijd omdat ik daar simpelweg geen zin in heb. Ergens kan ik niet wachten op die scan en ergens wil ik dat hele ziekenhuis nooit meer in. De geuren, de geluiden ze brengen je op plekken die je liever voor altijd vergeet. Het zal ergens in Juni zijn dus tot die tijd probeer ik het zoveel mogelijk te negeren. 

Voor de zomer ga ik samen met de kinderen en goede vrienden naar Ibizza. In het kader van je leeft maar 1 keer. Ik wilde dit al heel lang en nu gewoon geboekt. Het kan gelukkig dus waarom niet?!

Voor een ieder hier die nu door de hel can chemo kuren of andere behandelingen gaat:

Hou vol. adem. 

Heel veel liefs!