Hoop krijgt steeds meer vertrouwen

Na het goede nieuws van de PET-scan in maart viel er ineens een soort rust over alles heen. 

Maandenlang had mijn leven bestaan uit onderzoeken, uitslagen en ziekenhuisafspraken. Ineens waren er geen nieuwe scans meer gepland. Geen spannende onderzoeken waar ik dagen van tevoren tegenop zag. Voor het eerst in lange tijd kon ik even op adem komen. 

Dat klinkt misschien vreemd, want de diagnose veranderde natuurlijk niet. Ik leef nog steeds met uitgezaaide borstkanker. Maar juist doordat de behandeling zo goed aansloeg, was er voorlopig geen reden voor nieuwe scans. Dat voelde als een klein beetje vertrouwen. Alsof mijn lichaam en de behandeling samen even de ruimte kregen om hun werk te doen. 

In die maanden probeerde ik mijn leven weer zoveel mogelijk op te pakken. Mijn kinderen stonden, zoals altijd, op de eerste plaats. We maakten uitstapjes, speelden samen en genoten van de gewone dingen. Juist die alledaagse momenten zijn voor mij zoveel waardevoller geworden. Een knuffel, een lach of gewoon samen aan tafel zitten voelt niet langer vanzelfsprekend, maar als iets om iedere dag dankbaar voor te zijn. 

Natuurlijk waren de bijwerkingen er nog steeds. Mijn handen werden steeds stijver, vooral in de ochtend. Ook mijn gewrichten begonnen vaker pijn te doen en de opvliegers bleven mij regelmatig uit mijn slaap houden. Sommige nachten werd ik meerdere keren wakker, waarna het moeilijk was om weer in slaap te vallen. Dat brak me soms op, zeker als alleenstaande moeder van twee jonge kinderen. 

Toch bleef ik mezelf eraan herinneren waarom ik dit allemaal doe. Iedere tablet, iedere injectie en iedere behandeling geven mij iets wat onbetaalbaar is: tijd. Tijd om mijn kinderen te zien opgroeien. Tijd om herinneringen met hen te maken. Dat maakt de moeilijke dagen draaglijker. 

De maanden gingen sneller voorbij dan ik had verwacht. 

Voor ik het wist was het juli en stond de volgende controle alweer voor de deur. Dit keer kreeg ik een CT-scan om te kijken of de behandeling nog steeds hetzelfde effect had. 

Hoe goed de vorige uitslag ook was geweest, de spanning kwam direct weer terug. Iedere scan voelt alsof je opnieuw moet afwachten welke kant je leven opgaat. Je probeert positief te blijven, maar diep van binnen is er altijd die onzekerheid. 

Gelukkig hoefde dat gevoel niet lang te duren. 

De uitslag was opnieuw positief. 

De tumor in mijn linkerborst was opnieuw kleiner geworden. De uitzaaiingen in mijn botten waren stabiel gebleven en er waren geen nieuwe uitzaaiingen gevonden. Alles wees erop dat de behandeling nog steeds goed zijn werk doet. 

Wat was dat opnieuw een enorme opluchting. 

Natuurlijk ben ik niet genezen. Uitgezaaide borstkanker blijft ongeneeslijk. Maar zolang de behandeling blijft aanslaan en de ziekte onder controle blijft, is iedere goede uitslag een overwinning. Iedere stabiele scan betekent tijd. En juist die tijd is voor mij van onschatbare waarde. 

Na het bespreken van de uitslagen vertelde mijn oncoloog dat de volgende scan pas over vier maanden gepland staat. 

Opnieuw brak er een rustige periode aan. 

Geen scans. Geen spannende uitslagen. Gewoon weer leven. Natuurlijk blijf ik mijn medicijnen gebruiken en onder controle bij mijn behandelteam, maar voorlopig hoef ik niet uit te kijken naar een volgend onderzoek. Dat geeft rust. Een rust waarvan ik inmiddels weet hoe bijzonder die eigenlijk is. 

Soms lijkt vier maanden een eeuwigheid, en soms vliegen ze voorbij. 

Vroeger leefde ik vooral met mijn blik op de toekomst. Nu probeer ik juist bewust stil te staan bij vandaag. Want vandaag gaat het goed. Vandaag werkt de behandeling nog steeds. Vandaag ben ik thuis bij mijn kinderen, kan ik ze knuffelen, met ze lachen en samen nieuwe herinneringen maken. 

Ik weet niet wat de volgende scan over vier maanden zal laten zien. Die onzekerheid zal altijd een onderdeel van mijn leven blijven. Maar ik heb geleerd dat ik mijn leven niet wil laten bepalen door de angst voor morgen. 

En dat is misschien wel de grootste les die kanker mij heeft geleerd: leef niet alleen voor later, maar koester vooral het nu. 

Vandaag is er. 

En vandaag is meer dan genoeg.