Dochters & knuffelschapen

Het verdriet van mijzelf vond ik al lastig, maar het verdriet (en de zorgen!) van mijn dochters vind ik nog veel lastiger.
Het moment dat ik de kinderen moest vertellen dat opa kanker had vond ik afschuwelijk. Hun verdriet was moeilijk.
Recentelijk kreeg een goede vriendin van ons kanker. Daar schrokken we van, en we maakten ons zorgen. We wisten dat het goed zou komen, maar dat de behandelingen niet makkelijk zouden zijn. 
Mijn 10 jarige dochter maakte zich ook zorgen. Want het was óók haar vriendin. 
We gaven onze vriendin een knuffelschaap. Want onze dochter heeft een knuffelschaap en die troost haar altijd, dus als je erg ziek bent heb je ook een schaap nodig. Helaas hebben we er al een aantal cadeau gegeven in de afgelopen jaren....
Ze lijkt er niet zo mee bezig te zijn, maar in haar hoofdje...
Zeker als er op school kinderen gaan schelden met kanker. Dat kan écht niet, maar meer dan 'dat mag je niet zeggen want...' kun je niet doen op zo'n moment.
En daardoor was onze dochter enorm van slag. 
De zorgen kwamen weer enorm terug.
In de gaten houden maar. Af en toe even een kort gesprekje aanknopen.
De ziekte komt vaak voor, vaker dichtbij?!
Lastig. Voor volwassenen. Maar zeker ook voor kinderen.....
Elke keer leer je weer...
Maar ik hoop ook dat we er ooit niet bang (meer) voor hoeven zijn....
Dat we geen knuffelschapen meer cadeau hoeven te doen. Hoe lief ze ook zijn...