In de wachtkamer

Gisteren zat ik weer in die wachtkamer. Samen met vrouwen met bezorgde gezichten, gespannen, verdrietig. Met muts op of alweer wat haar. Of aan het begin van het traject, het niet weten, binnen geroepen worden en wachten op het oordeel, een mokerslag of bevrijding. Tegenover mij zit een vrouw gespannen op haar lip te bijten, witte knokkels op de hand die de hand van haar partner vast houdt.
En daar zit ik, drie jaar na mijn start van de kanker reis, te wachten met mijn lijstje op de Onco verpleegkundige voor de jaarlijkse controle afspraak. 

Ik had borstkanker, lobulair carcinoom graad 2, ik was 46. Borstsparende operatie, bestraling, 16 chemo’s en nu op de helft van de laatste fase, de anti hormoontherapie.

In deze fase ben ik mondiger, ik vraag meer, onderzoek zelf en heb het gevoel, waar dat in het begin niet zo was, dat ik zelf aan het stuur zit. En daar wordt naar geluisterd, ik heb zorgen, heb het zwaar met de anti hormoontherapie en last van de gevolgen van alle behandelingen. Het is fijn om dit te bespreken en serieus genomen te worden. Want voor de buitenwereld ben ik beter, de tumor is weg, het haar weer terug, ik ben aan het werk, actief, sport, doe sociale activiteiten en all is well. Alleen is niet all well. Ik ben veranderd in een fysiek oude vrouw, mijn lijf doet pijn, kraakt en piept en laat alle verborgen gebreken nu opgelucht naar buiten

Mijn energie is net een IPhone, opladen  bij 20% maar beter niet verder dan 80%. Ik zit snel op die 20 en kom niet meer verder dan die 80. En ik moet oppassen dat ik de batterij niet helemaal leeg trek want dat kost een poosje om weer bij te trekken. Dat gebeurt overigens vrij vaak.

Dit klinkt allemaal heel negatief en soms voelt het ook zo maar het is ook het nieuwe normaal waar ik aan begin te wennen. Het lastige is het delen en laten zien aan de buitenwereld die denkt dat alles weer top is (dat doe ik ook zelf) 

Ik ben nog bezig met behandeling, al is het maar 1 pil. En ik moet nog twee keer per jaar op controle waarvan een keer scan en/of mammografie. Ik leef op die momenten met angst en zet me schrap voor slecht nieuws. Als ik iets voel in mijn lijf moet ik opletten, is dit iets onschuldigs of moet ik aan de bel trekken en hoe lang wacht ik daar dan mee? Regelmatig moet ik iets afzeggen omdat al mijn energie naar mijn werk gaat en als het dan op is kan ik echt niet meer. En dat is soms lastig te begrijpen voor de buitenwereld. 
Ik ben aan het leren hoe mijn nieuwe normaal eruit ziet, wat ik wel kan vooral en wat ik anders moet doen. En ik moet leren dat het oké is, dat ik dat mag vertellen en dat ik dan niet zielig doe. Ik ben ermee begonnen en het gaat met vallen en opstaan.

En nu zit ik in die wachtkamer, met mijn lijstje met vragen en bijwerkingen. Een fijn gesprek, geruststelling maar ook luisteren en besluiten dat ik langer dan 5 jaar onder controle blijf door de bijkomende omstandigheden. Tips, begrip en nog wat extra onderzoek. 

Na drie kwartier kom ik weer wat lichter de wachtkamer in waar de vrouw die zo gespannen zat te wachten huppelend bijna met haar man de deur uit loopt. Ik ben blij voor haar!