En los

Prik en controle dag.

Vanochtend bloedprikken en uurtje later naar de oncoloog voor bespreken voortgang en resultaten bloed. Blijft een dingetje. Geleerd de afgelopen maanden dat de soort rustweek bijna niet uitmaakt wat voor resultaat het bloed laat zien. Heb weken gehad waarbij ik flink heb doorgewerkt en ik goede resultaten had en weken gehad waar ik bijvoorbeeld in de watten ben gelegd in een fantastisch hotel en kind aan huis was in de spa en het bloed alles behalve goed was. 

Deze week was vooral mentaal pittig en voor het eerst hoefde ik niet zo snel door naar de volgende kuur. Ik vond het wel ff prima zo. Ik krabbelde al lichamelijk niet zo snel weer op na de laatste kuur en de bovenkamer begon ook aardig vol te lopen.  Tot nu toe, behalve rond de chemodagen merkt ook het gezin niet zoveel aan me. De boodschappen blijven in huis komen, de onderbroeken (strings :-) gewassen, dieren verzorgt en het eten gemaakt. Wat nou kanker en behandelingen! De pleaser in mij doet dat allemaal al jaren en met liefde. Alleen raakt die koek een aardig op. Ik was er al steeds meer klaar mee (lees: de menopauzale hormoondip als boosdoener) maar dit "dingetje" maakt een aardige chaos in mijn koppie. Wat had ik nou verwacht? Dat manlief en de 3 pubers opeens zien dat ik het allemaal niet meer trek en alle taken zonder mokken of vragen van mij overnemen? Nou stiekem een beetje wel maar weet beter. Het maakte de afgelopen week dat ik mij somber en verdrietig voel. De tranen opeens hoog zit.

Nu moet ik er ook bij vermelden dat mijn lieve pap met dementie, die nog thuis woont met mijn ook dementerende moeder afgelopen week met spoed is opgenomen en door de narcose nu erg verward is en de vraag is of dit nog goed komt. Was juist bezig om ze samen op een plek te krijgen waar ze goed verzorgt gaan worden. Ook een pittig traject zo naast de mijne en dat zorgt ook voor de nodige emoties. 

En zo zat ik vanochtend op de poli en werd door de assistente binnen geroepen om eerst te wegen, NEEEEE riep elke vezel. Ik ben namelijk tijdens dit traject al een paar kilo aangekomen doordat ik meer moest eten. Buiten dat is er ook niets mis met mijn eetlust. Ik heb juist meer trek en ja ik snoep nu ook opeens. De angst om mijn oude ik te worden zit nog diep in mij. Ik was ooit 40 kilo zwaarder. Onbelangrijk voor nu dat weet ik, maar vertel dat maar tegen dat duiveltje op mijn schouder. En zo zat ik dus bij de oncoloog en bij de eerste vraag en blik gingen de sluizen open. Niet meer in te houden. Mijn hemel hoe kan zoiets oppervlakkigs als gewicht de trigger zijn van alle emoties die ik de afgelopen maanden heb "tegengehouden"  Inmiddels thuis en het pakje zakdoekjes maar vervangen door een doos. 

Enniewees, mijn bloedbeeld was oke en kuur 6 gaat morgen net zoals de tranen los......