Winterblues

Inmiddels de 5e behandeling met uitsluitend Taxol en de ice cap achter de rug. Ik ben zwaar neusverkouden en de holtes zitten dicht. De neusspray is niet voldoende, dus spoel ik door met zout water. Als je ziet wat er uitkomt, snap je niet, waar het allemaal vandaan komt 🙈 maar goed, weer lucht voor een paar uurtjes. Overdag gaat het wel goed, maar 's avonds na het koken stort ik als een kaartenpakhuis in elkaar. Vroeg naar bed zou je zeggen, maar daar heb ik slechte ervaringen mee. Omdat ik hooguit 5 uur slaap op een nacht, blijkt dat als ik vroeg naar bed ga, er ook niet meer dan die 5 uur in zit en lig ik dus al vanaf 2 uur 's nachts wakker als ik er om 9 uur 's avonds al in duik. Dan maar bankhangen voor de tv onder een dekentje tot een uur of 12, zodat er nog een enigszins normaal ritme in zit, waarbij ik me niet al te druk maak, dat ik eigenlijk niet genoeg slaap. Dan is er het voldoende bewegen. Er staat vrijwel elke dag een snijdend koude wind, helemaal op de dijk, zonder enige beschutting. Ik kan me niet voorstellen, dat dat goed is voor mijn verkouden hoofd, dus het dagelijkse wandelen moet toch maar wachten tot het weer wat beter gaat. Mijn god, wat haat ik die Hollandse winters, de eerste weer hier na 13 jaar in Spanje de winter te hebben doorgebracht. Je zal wel denken, wat een luxe positie en dat was het ook, als je tenminste mijn toen ernstig zieke man niet in aanmerking neemt. Nadat hij ruim 1,5 jaar is overleden, dacht ik langzaam maar zeker weer te ontdekken wie ik eigenlijk ben en wat ik nog zou willen in dit leven, maar daar kwam eind oktober dus abrupt een einde aan. Voorlopig wordt mijn leven opnieuw niet door mijzelf bepaald. Al die jaren stond daar heel veel liefde tegenover, maar nu? Het zijn vast de winterblues, waardoor ik de laatste dagen zo'n in de put gevoel heb en foeter op van alles wat tegenzit. Maar je wil toch beter worden? zegt mijn verstandige zoon dan. Hij geeft me een knuffel. Neemt niet weg, dat als ik, hoop ik zo hard, dit traject mag voortzetten, ik met gierende banden in april voor een maand naar Spanje vertrek!

2 reacties

Dag Vlinder, wat doet u het verschrikkelijk goed! Ik heb ook een Her 2 + gehad, maar ik had er een ontstekingsuitzaaiing onder de huid bovenop. Mijn bloed had af en toe de kuren, dat ik moest stoppen  omdat er eerst weer herstel moest zijn. Ik ben net klaar en ben mijn eigen vak weer aan het oppakken en hoop dat het nu , na 2e keer borstkanker, overwonnen zal blijken. Ik hoop dat u ook goeie respons hebt via de chemo en dat er na de operatie geen gekke dingen meer gevonden worden in de uitslag, want dan kan u inderdaad razend op Spanje af, maar hoezo wil een vlinder dat kunnen?

Laatst bewerkt: 07/02/2026 - 09:47

Goedemorgen, dank u wel! Ik hoop voor u, dat de kanker inderdaad definitief is overwonnen. De complicaties zullen het er ongetwijfeld niet gemakkelijker op hebben gemaakt. Fijn, dat het normale leven langzaam maar zeker weer kan worden opgepakt! Veerkracht is iets wat ik een ieder toewens die in dit traject verzeild raakt, niet alleen wat de ziekte zelf betreft, maar ook bij alles wat je daaromheen nog meemaakt ❤️ Wat die gierende banden betreft, zoals een vlinder betaamt, ga ik mij door de lucht bewegen, al smokkel ik daarbij wel een beetje ✈️ 😉

Laatst bewerkt: 08/02/2026 - 08:29