Een mooie en uitputtende dag!
Eindelijk zaterdag een zonnige dag, wel koud, maar toch er op uit, want lang zal de zon niet blijven. Mezelf flink overschat, want na 6 behandelingen, is de voornaamste verandering, dat het alles-willen-weg-eten-gevoel is verdwenen (top!) en is vervangen door vermoeidheid (niet zo top). Als ik daar niet op tijd aan toegeef, slaat een algeheel gevoel van malaise toe. Het is het gevoel alsof je geveld bent door een griep met koorts. De verkoudheid, die ook nog steeds niet over is, werkt daar ook niet echt aan mee. Rillend onder een dekentje op de bank. Zoonlief maakt een vers tomatensoepje, waardoor ik weer een klein beetje mens word. Misschien was het ook niet zo handig om een rondje van 5 km rond het meer te willen maken. Na 3 km even gestopt bij het restaurant voor een kop verse muntthee en vervolgens moet je dan nog 2 km door naar de parkeerplaats, waar de auto staat. Volgende keer toch maar een heen en weertje in plaats van een rondje. Nee, dan deed Guerrero, ons kleine, dappere Spaanse adoptiehondje van 14 jaar en 3,5 kg het beter. Hij was de dag ervoor bij de dierenarts geweest, voor een gebitsbehandeling onder een lichte narcose, waarbij 4 tanden en 2 kiezen zijn getrokken. Na de behandeling zat hij me op de bank met lodderige ogen verwijtend aan te kijken wat ik hem nu toch in vredesnaam had aangedaan. Toch stond hij de volgende ochtend alweer in de startblokken om mee te gaan wandelen en kwam hij na afloop nog kwiek aan bij de auto. Hij wel. Ik vond het knap. De woorden van de oncologische fysiotherapeute schoten me ineens weer te binnen, energie management. Daar had ik aan moeten denken. Dat is zo ongeveer de enige opmerking van betekenis geweest, ook al was er geen tijd voor nadere toelichting. Die kan je er natuurlijk zelf wel bij bedenken. Pro actief als ik ben, had ik me eind december al aangemeld voordat de behandelingen waren begonnen, omdat ik er op voorhand al vanuit was gegaan, dat ik gelijk als een ziek vogeltje op de bank terecht zou komen. Toen dat niet zo bleek te zijn, heb ik het bij de intake gelaten. Blijkt, dat alleen de intake al 2 behandelingen van het totaal afsnoept, wat ik best wel veel vind voor een half uurtje info uitwisselen. Blijkt daarna ook nog, dat wanneer fysio nodig is na de operatie, dit weer onder een andere indicatie valt en er daarom weer opnieuw een intake moet plaatsvinden (!). Zo vliegen de behandelingen erdoor heen, zonder dat je nog maar 1 stap in de oefenruimte hebt gezet. Intussen heb ik een Gatson boxing machine aangeschaft. Als het door het slechte weer, niet van wandelen komt, kan ik me uitleven op dit apparaat, waarbij je in een zo hoog mogelijk tempo op het ritme van je eigen muziek van Spotify de vlakken die oplichten op de machine, op tijd moet zien te raken (met je bokshandschoenen). Ik kan het iedereen aanbevelen 😆Het is een stuk leuker dan de sportschool, waar ik het overigens nog nooit leuk heb gevonden, goedkoper ook en je kan je frustraties botvieren op het apparaat in plaats van op je omgeving 😉
Zou ik bijna vergeten, dat ik de uitslag van de mri al heb gezien in mijn medische dossier en als nieuwsgierig Aagje kon ik het natuurlijk niet laten om alvast te kijken. Nadat ik alle medische terminologie had opgezocht, denk ik dat de uitslag positief is, of eigenlijk optimistisch, want in medisch jargon is positief natuurlijk in principe altijd negatief. In ieder geval is de conclusie, dat er een goede, partiële respons is. Hoe goed dat is en wat het vervolgtraject gaat zijn, ga ik eerst dinsdag maar horen bij de oncoloog en woensdag bij de chirurg. Het zijn nog een paar spannende dagen. Intussen houd ik me voor ogen dat de soldaten in mijn lichaam een enorme slag leveren en probeer ik ze te steunen door me op te trekken aan de instelling van die dappere Guerrero.
