Voorzichtig de slingers ophangen

Deze week heb ik het best mogelijke nieuws gehad! De uitslag van de tussentijdse mri heb ik zowel met mijn oncoloog als de chirurg besproken. De response was idd heel goed, zo goed zelfs, dat ik door kan gaan op de ingeslagen weg en dat de chirurg een borstbesparende operatie gaat doen, waarbij 2 x 2 cm en 1,5 bij 1,5 cm worden verwijderd uit mijn linkerborst. Als klap op de vuurpijl vertelde ze, dat dit zo weinig is, dat er waarschijnlijk geen plastisch chirurg aan te pas hoeft te komen, omdat dit maar een geringe invloed zal hebben op de vorm van de borst. Met dit scenario had ik zeker geen rekening gehouden! Van alles had ik al in mijn hoofd gehaald, wat te doen bij algehele amputatie, zeker geen protheses, maar wat dan, een tattoo over het litteken? Of toch iets anders? Zou lipofilling mogelijk zijn bij een borstbesparende operatie? En ga zo maar door. Ik had me al helemaal ingelezen over alle voor- en nadelen van elke mogelijke behandeling op de blogs die ik hierover kon vinden. Maar het is dus allemaal niet nodig! Ik kon de chirurg wel zoenen. Wat de poortwachterklier betreft, had ik een keuze. Inmiddels wordt deze niet meer als vanzelfsprekend verwijderd. Ondanks dat de chemo- en doelgerichte therapie in mijn geval in principe afdoende zijn om alles te verwijderen, was er toch wat twijfel bij de chirurg, omdat bij 1 onderzoek de lymfeklier toch wat opgezet was geweest. Bij de andere 3 onderzoeken was dit niet het geval en de oorzaak kon heel onschuldig zijn, zoals een wondje of een verkoudheid. Als ik hem zou laten verwijderen, zou ik mogelijk wat zenuwschade kunnen oplopen met als gevolg een doof gevoel aan de binnenkant van mijn arm. Zo niet, was er een minieme kans dat er toch een kwaadaardige cel zou kunnen achterblijven, waardoor zich opnieuw kanker zou kunnen ontwikkelen. Heel lang hoefde ik er niet over na te denken. Het mogelijke gevolg scheelt wat mij betreft maar 1 letter, mogelijk doof of mogelijk dood. Dan liever het eerste als ik toch mag kiezen.

Tegelijkertijd besef ik me heel goed hoe bevoorrecht ik ben. Sinds ik lid ben van deze 'kankerclub' heb ik al heel veel blogs gelezen van mensen, die geen keuze hebben gehad. Blogs die me diep hebben geraakt en tot tranen hebben geroerd, van zowel patiënten als nabestaanden, maar ook blogs over situaties waarin je liever niet verzeild zou raken, maar die met zoveel humor werden beschreven, dat ik wel in de lach moest schieten. Maar wat me vooral is opgevallen, de reacties over en weer. Wat een warm bad is dat ❤️Iedereen weet waar je het over hebt en je hoeft niets uit te leggen over de angst die je kan overvallen, het verlies van je eigen regie, de eenzaamheid die je voelt als je bij dit proces je partner moet missen of niet alles met hem of haar kan delen, maar ook de zwarte humor die hier wordt gedeeld en waar een mens ook erg van kan ook opknappen! Jullie voelen een beetje als familie, maar dan niet door een bloedband, want die kan ik, op een enkeling na, missen als kiespijn, maar als een zelfgekozen familie, net als bij mijn beste vriendin, sisters not by blood, but by heart 💖

Nu op naar de 8e behandeling met een blijmakend perspectief!