Weer thuis en aan het aftellen
Inmiddels weer thuis, dichtbij de bossen. Wat heb ik dat gemist! Na even uit de lucht te zijn geweest, pak ik nu de pen weer op. Afgelopen dinsdag was het de 10e behandeling en was er ook een gesprek met de oncoloog. Ze vertelde me, dat mijn bloedwaarden zo goed waren, dat het leek alsof ik helemaal geen chemo kreeg! Dacht mijn lijf er nu ook maar zo over, dan had ik er ook heel enthousiast over kunnen worden. Ook al heb ik echt geen klagen, alle kleinere klachten bij elkaar beginnen nu toch te wegen. De vermoeidheid laat zich nu ook gelden, al zal dat er wel mee te maken hebben, dat ik vorige week ben verhuisd. Na 2,5 maand ergens anders te hebben gewoond om dichterbij het ziekenhuis te zijn, ben ik terug verhuisd naar mijn eigen huis. Je staat er versteld van wat je allemaal mee te nemen hebt. Ik had de illusie dat het minder zou zijn geworden in 2,5 maand, maar had niet helemaal rekening gehouden met wat ik allemaal als 'troost' aankopen had gedaan, waardoor ik door mijn vriendin meewarig werd aangekeken toen ik zei, dat het allemaal wel in de auto zou passen. Ze had gelijk. Maar ik heb nu wel een reden om haar binnenkort weer op te zoeken om de restanten op te halen. Kortom alles verzamelen, inpakken, alles schoonmaken etc. en vervolgens ruim 2 uur rijden naar huis. Het heeft z'n tol geëist en me weer even met de neus op de feiten gedrukt, dat alles poco a poco moet gebeuren. Ik had er trouwens al 9 behandelingen op zitten en nu pas beginnen er wat meer klachten de kop op te steken. Zo had ik bijv. de dag voor vertrek giga darmkrampen en heb de halve nacht op de toilet doorgebracht. Echt handig als je de de volgende dag gaat verhuizen 🙄 Ook steekt neuropathie de kop op in een vorm die ik nog niet kende. Felle, jeukende steken, vooral in mijn handen, maar ook in de rest van mijn lijf. Vooral negeren, want anders wordt het alleen maar erger en eigenlijk wil ik ook dat het er helemaal niet is. Want stel je voor dat de dosering moet worden aangepast, kunnen de soldaten hun werk dan nog wel goed genoeg doen (?!) Toch heb ik de oncoloog moeten beloven om het te melden als het nog erger wordt. Het wordt een gevecht tegen de tijd. Nog maar 2 behandelingen. Het zou toch te doen moeten zijn. Inmiddels dus de 10e behandeling gehad, nu vanuit de thuisbasis. Dat betekende een uur en 3 kwartier rijden naar het ziekenhuis, vervolgens van half 11 tot half 5 in het ziekenhuis en toen in de file nog 2,5 uur terug naar huis. Onderweg raakte de telefoon leeg en bleek ik het oplaadkabeltje, dat ik altijd mee heb, niet bij me te hebben, nam ik zonder de hulp van Google Maps prompt een verkeerde afslag terwijl ik al dicht bij huis was, bleek de weg die ik toen wilde nemen, versperd en raakte ik vervolgens helemaal de weg kwijt. Nog net geen blinde paniek, want na een kwartier rijden herkende ik godzijdank iets en kwam ik met nog 2% en 13 km over op de teller toch nog thuis terecht. Pffff, wat een dag 🙈 Na gegeten te hebben, ben ik als een blok voor de tv in slaap gevallen. Laten we zeggen, er is nog ruimte voor verbetering. Ik kan het in ieder geval nog 2 x uitproberen. Mijn moeder zou gezegd hebben, voor de rest gaat alles goed 🍀