2 parallelle werelden

Sinds de diagnose eind oktober vorig jaar is het net alsof ik in 2 parallelle werelden leef. In de ene wereld ben ik mijn normale, vrijwel altijd optimistische ik, die met de nodige zelfspot door het leven gaat. Die het fijn vindt als ze andere mensen kan helpen en daar blij van wordt. Een aanpakker, die altijd enthousiast of zo je wilt impulsief, weer aan een nieuw project begint en daar veel plezier uit haalt. En dan is er daar plotseling die andere parallelle wereld, een soort vacuüm waarin je je bevindt, waarin je gedachten vrij spel krijgen. En waarin je de regie uit handen moet geven en je wordt geleefd. In die wereld kreeg ik zeeën van tijd om stil te staan bij het feit, dat ik al meer dan 1,5 jaar mijn grote liefde, waarmee ik ruim 40 jaar samen was, moet missen. 40 jaar, waarin we hartstochtelijk lief hebben gehad, elkaar soms wel achter het behang konden plakken, elkaars klankbord zijn geweest, alles hebben gedeeld, heel veel hebben gelachen en soms ook de scherven bij elkaar hebben moeten rapen. Als ik erop terugkijk zou ik het zo weer over doen, ondanks dat we 37 jaar samen met Mr Parkinson hebben geleefd, waarbij mijn lief vooral veel heeft moeten afzien en incasseren en ik in feite machteloos aan de zijlijn moest toekijken. Aangezien dat niet in mijn aard ligt, heb ik al die jaren geprobeerd om op alle denkbare manieren alles uit het leven te halen. Om het nog zo leuk mogelijk te laten zijn, de bureaucratie te trotseren en al mijn organisatietalent heb aangewend om dingen voor elkaar te krijgen om het leven voor hem zo draaglijk mogelijk te houden. Ik heb dat met veel liefde gedaan. Uiteindelijk verlies je de strijd, die je op voorhand al nooit had kunnen winnen. Mijn alles heeft na een lange weg uiteindelijk euthanasie gekregen. Hij heeft heel rustig naar het einde toegeleefd. Hoe anders was dat voor mij. Er hebben zich op de weg er naar toe en rondom zijn overlijden een aantal zeer traumatische gebeurtenissen afgespeeld, waarvan ik dacht ze inmiddels een plaats te hebben gegeven. Maar nu realiseer ik me in deze andere wereld dat dat (nog) niet het geval is. Niet omdat het onbesproken is gebleven of omdat er geen aandacht aan is geschonken, maar omdat het tijd kost en acceptatie behoeft. Nu ik erop terugkijk, bevond ik me eigenlijk al veel eerder in die parallele wereld, waarin je de regie niet meer hebt, machteloos toekijkt en probeert alles te verwerken wat er op je pad is gekomen. Dat je moet accepteren dat dat veel meer tijd kost dan je ooit had kunnen bedenken, dat het verdriet er altijd zal zijn, dat je dat in een rugzakje altijd met je mee zal dragen, terwijl je ondertussen probeert je staande te houden in de 1e wereld, waarin het normale leven gewoon doorgaat. Ik hoop ooit de acceptatie te vinden en vrede te ervaren, waardoor de 2 parallelle werelden uiteindelijk met elkaar verweven zullen worden.