Nog steeds voel ik me prima
Gisteren de derde behandeling. Weer alleen Paclitaxel met de ice cap. Om kwart voor 10 bloed prikken en om kwart voor 11 naar de dagbehandeling. Ik vind het eigenlijk wel fijn, dat er na het bloedprikken nog ruim een half uur over is om lekker even koffie te drinken in het restaurant en de laatste appjes te lezen, waarin me door veel lieve vrienden telkens weer veel sterkte wordt toegewenst. Eenmaal in de wachtkamer nog wat bladen uitgezocht om te lezen tijdens de behandeling en dan is het weer zover. Het leek wel alsof de ice cap minder koud aan voelde dan de vorige keer. Zou hij wel goed ingesteld zijn, dacht ik gelijk. Maar dat bleek wel zo te zijn. Ook dacht ik na afloop, wat ben ik toch een geluksvogel 🍀 Op wat kleinigheden na, heb ik tot nu toe nergens last van. Op weg naar huis een tussenstop gemaakt om boodschappen te doen, eenmaal thuis een kop thee gedronken en nog een uur vergaderd via zoom. Eten maak ik een dag van tevoren voor 2 dagen, zodat er niet gekookt hoeft te worden. Er is zoveel rust, doordat ik nu in het chalet woon, waar mijn bezigheden beperkt zijn, dat het gevoel overheerst van alles mag en niets hoeft. Des te meer tijd om veel te overdenken en ik merk dat ik nu meer gevoelens kan toelaten om het verlies van mijn liefste schat, ruim 1,5 jaar geleden stukje bij beetje verder te verwerken. Soms snijdt de intense pijn weer als een bliksemschicht door mijn hart en heel soms ervaar ik een heel klein stukje van de rust, die hij al had op het moment van euthanasie, nadat het bestaan voor hem oneindig en uitzichtloos lijden was geworden na 37 jaar Parkinson. Pas las ik iets, wat zo ontzettend waar is, je verliest niet alleen het verleden, maar je verliest ook je toekomst, nooit meer samen meemaken wat nog in het verschiet ligt, nooit meer zijn veilige armen om je heen als je troost nodig hebt, nooit meer zoveel oneindige liefde voelen, nooit meer .....
Gelukkig is daar mijn sterke, begripvolle zoon en lieve vrienden. Wat zou ik zonder jullie moeten 🍀Ik prijs me gelukkig en probeer er elke dag weer iets van te maken. Dat heb ik mijn lief moeten beloven en ik ben vastbesloten om me daar ook aan houden. Meestal is het glas bij mij halfvol en er worden al weer nieuwe plannen gesmeed. Als het zo goed mag blijven gaan, gaan we na de behandelingen en vóór de operatie een paar weken naar Spanje. Er zit nl. een maand tussen. Het hangt allemaal ook nog af van de response na de 6e behandeling, maar vannacht heb ik de tickets al geboekt. Beetje voorbarig, zou je kunnen denken, maar als als slag om de arm heb ik met flex geboekt. Voor een paar tientjes extra, kan je dan zonder extra kosten de vlucht tot 12 uur van tevoren verzetten tot maximaal een jaar later. Dat zou toch moeten lukken! Ik verheug me er nu al op en popel om het mijn vriendin en (nagenoeg) buurvrouw in Spanje te kunnen vertellen. Ze komt morgen helemaal uit België om me op te zoeken in de kop van Noord-Holland. Als dat geen ware (zussen)liefde is 👭❤️