het schip

Ik schrijf deze blog als reactie op de overpeinzingen van Mr Willy "In bruikleen". Als kankerpatiënt herken ik de altijd op de achtergrond aanwezige angst en onzekerheid om overgeleverd te zijn aan het lot. De hoop, dat als genezing niet meer mogelijk is, het einde zacht en in acceptatie zal komen, herken ik in de weg die mijn lief heeft moeten volgen en die wij tot het einde zoveel mogelijk samen hebben bewandeld. Ik hoop, dat ik iedereen die in deze omstandigheden verkeert, een heel klein beetje een hart onder de riem kan steken met deze metafoor, die mijn ervaring weergeeft.

Het begint met een klein, schattig scheepje. Gaandeweg wordt het scheepje uitgebouwd en groeit uit tot een prachtig schip, een volwaardig jacht, zeg maar. Er staat een jonge stuurman aan het roer, die de woelige baren bevaart en fantastische reizen maakt over de grote oceaan. Er komt nog een 2e stuurman bij, met wie hij dit alles kan delen en hij waant zich nagenoeg onoverwinnelijk. Tot blijkt, dat er een bommetje is geplaatst in het centrum van het schip. De schrik is groot. Bij de rederij is het alle hens aan dek om de ontstane schade zoveel mogelijk te beperken. Het roer wordt deels overgenomen om de juiste koers te bepalen. De stuurman vindt het maar niks. Hij vindt het maar moeilijk te accepteren, dat zijn schip averij heeft en hij het roer steeds vaker uit handen moet geven. De 2e stuurman houdt hem liefdevol vast en zegt dat het allemaal wel goed zal komen. Maar dan blijkt, dat de schade niet meer te repareren valt en dat het schip op halve kracht verder moet. De stuurman probeert het te accepteren en met vallen en opstaan ondergaat hij het rouwproces dat volgt. Hij leert, dat hij ook met het gehavende schip nog wel mooie, zij het beperkte reizen kan maken. Dat het schip uiteindelijk zal vergaan is hem en zijn 2e stuurman inmiddels wel duidelijk. Naarmate het proces vordert en het schip bijna niet meer te bevaren is, groeit bij de stuurman het besef dat hij afscheid zal moeten nemen van het schip. Uiteindelijk komt hij tot de conclusie dat het een schip is, dat zo langzamerhand tot een grote last is geworden. Materie die zal vergaan. Maar de stuurman blijft, in welke vorm dan ook. Ik vind het een troostende gedachte, dat mijn stuurman tijdens het bevaren van die woelige baren met dat zwaar gehavende schip erin is geslaagd om de rust te vinden om er afscheid van te nemen op een manier die bij hem paste, zacht en waardig.  Dat gun ik iedereen die nu nog worstelt om het schip op koers te houden. Tegelijkertijd wens ik natuurlijk iedereen een zo lang mogelijk behouden vaart en hoop ik dat de stuurman vrede in zichzelf zal hebben gevonden als het schip uiteindelijk verdwijnt in het ruime sop van de oceaan. Voor de 2e stuurman begint dan de lange weg naar het besef, dat het schip er niet meer is, maar dat de stuurman hopelijk liefdevol vanaf boven toekijkt.