Herstellen is ook topsport

Al ruim een week volg ik alle Nederlandse topprestaties in Milaan. Wat had ik daar graag bij willen zijn. Financieel niet echt verstandig, kaartjes zijn daar echt duur. En praktisch is het ook beter om alles thuis voor de buis te volgen. Alhoewel dat dan weer de nodige prikkels oplevert. 

Thuis lever ik op mijn manier ook topprestaties. Want als je vraagt, hoe gaat het, dan lijkt het allemaal best goed te gaan. Ik ben inmiddels pijnvrij en ben volledig van de pijnstillers af. Nu is de rug nog behoorlijk gevoelig, stijf en vooral veel spierspanning rondom de nek/schouders. Maar het gaat goed genoeg dat ik toestemming heb van de fysio om het badmintonnen weer op te pakken. Dat lukt. Wat een plezier geeft dat weer! Vorige week was ik zover om een setje mee te spelen. Ik boek snel vooruitgang, mijn lichaam pakt het snel weer op. Ik ben er nog lang niet, maar de start gaat vele malen beter dan ik had verwacht. En ik krijg er geen klachten van op af en toe wat spierpijn in mijn arm na en de volgende dag een stijve rug. Dat kan ik allemaal opvangen. Nu uitkijken dat ik het niet te snel opbouw. 

Inmiddels ben ik ook gestart met het afvallen. Met hulp van een diëtist met oncologische ervaring, maar die zie ik niet vaak. Het is gewoon fijn om een stok achter de deur te hebben en iemand die me op de goede weg helpt en vragen kan beantwoorden. Sinds de feestdagen ben ik nu 2 kilo afgevallen. Top, dat gaat de goede kant op. 

Voel ik me dan goed? 

Nou, niet bepaald. Ik leer steeds beter om naar mijn lichaam te luisteren. Dat ik soms totaal niet weet wat het roept, is een ander verhaal. Maar nu lijkt het erop dat ik te hard van stapel loop. De afgelopen week val ik weer slecht in slaap 's avonds, heb ik het soms behoorlijk koud, ben ik moe en emotioneel. Ik ben niet ziek geworden, wat ik eerst dacht en ook nog angstgevoelens met zich mee bracht.

Dus het ligt aan mijn nieuwe patroon. Vermoedelijk krijg ik te weinig calorieën binnen nu. En daardoor raakt mijn energie helemaal uit balans. Met alle gevolgen die daar dan weer bij horen. 

Pffff. 

Soms mis ik die handleiding van mijn nieuwe ik echt. 

Ik moet dus wat meer calorieën binnen krijgen, maar wel beneden mijn max blijven. En dus iets minder hard afvallen. 

Rustig aan. Gematigd. 

Met minder energie door de kankerbehandelingen moet ik hier ook extra rekening mee houden. 

Ik luister. Ik probeer. Ik pas aan. Ik doe mijn best. Ik worstel met mezelf. Ik huil om de emoties eruit te gooien. 

Dus deze week staat in het teken van de balans vinden tussen eten, bewegen, slapen en me weer goed voelen. 

Over het algemeen gaat het goed, maar die muur waar ik af en toe tegenaan loop bij mezelf ben ik goed zat. 

Het leven na kanker blijft een grote zoektocht naar wat wel en niet werkt en vraagt veel aanpassingsvermogen. En dat laatste zit er bij mij even niet in als het om een dipje gaat. Komt wel weer.