L' échographie pelvienne ( echo)

Met het recept voor de Tamoxifen heeft mijn oncologe me ook een verwijzing gegeven voor een echo van mijn baarmoeder. 'Waarom?', heb ik haar gevraagd. 'Voor de zekerheid', zei ze, 'Tamoxifen kan verschillende effecten hebben op verschillende delen van het lichaam.' Ik ben naar de afdeling radiologie gegaan om een afspraak te maken, maar de secretaresse zei me dat ze dat soort echos hier niet doen. Ze was verder wel vriendelijk, gaf me het adres van een site. 

Op die site zie ik dat ik zo een afspraak kan maken met de radioloog in de privekliniek, die een jaar geleden mijn borstkanker ontdekte. Twaalf maanden ziekenhuis verder realiseer ik me hoe uitzonderlijk zachtaardig en begripvol hij mij toen behandeld heeft. Ik boek meteen een afspraak. 

Hij herkent mij, de Hollandse, en vraagt hoe het me is vergaan. 'Zes maanden chemo en een mastectomie', zeg ik. Het komt er bitterder uit dan ik had bedoeld. Hij knikt. Ik ben zo blij dat ik hem heb uitgekozen. Want deel twee van dit onderzoek blijkt een apparaat in mijn vagina. Dit had ik niet verwacht, maar ik voel me redelijk op mijn gemak, dus het is niet zo erg. Alleen, als hij klaar is, zegt hij dat hij ook op korte termijn een MRI van mijn buik wil hebben. Ik schrik me rot. Flashback naar die vreselijke, angstige periode rondom mijn borstkanker diagnose. 'Het niets om u zorgen om te maken', bezweert hij mij, 'maar er zitten myomen en ik wil het volledige plaatje'. Ik besluit ter plekke dat ik het dit jaar anders ga doen dan vorig jaar. Als hij zegt dat het niets is, dan is het ook niets. Ik ga niet eens googlen wat myomen zijn. Ik ben er zo klaar mee.