Trots / Inspiratie

Ik geef ’t je te doen, hoor. Sprinter zijn en de 1500 meter moeten/mogen rijden op het WK Shorttrack. Per race ‘drie keer de afstand die ik het leukst vind’, zoals superzoon Kay het omschreef. Hij betwijfelde of het dan ook drie keer zo leuk zou worden. Wist het eigenlijk wel zeker. Hoewel …

Hoe het ging:
Op de kwalificatiedag de eerste ronde niet doorkomen. Balen. Maar … je door deze ‘niet’ laten ontmoedigen? No way!.

Dus de dag erna in de ochtendsessie twee ritten in de herkansing rijden. Vrij vroeg op kop gaan zitten, sleuren en volle bak de rit uitrijden. En winnen. Beide ritten winnen.
Winnen. Als sprinter.

En dan je iets later op de dag melden in de halve finale met 2 keer 3 keer je fijnste afstand in de benen terwijl de meeste tegenstanders nog fris zijn. En vaak ook nog specialist op de 1500 meter.

Ik geef ’t je te doen om je in die halve finale – met je volle benen van de herkansing – tóch voorin te manoeuvreren en met alles wat je hebt te vechten om een plek in de A- of B-finale.

En dan de B-finale halen en in die finale met die 3 x 1500-benen wéér voorop in de strijd gaan en pas ver in de laatste ronde strijdend ten onder gaan.

Kay deed ‘t. Trots op!

Inspirerend. Voor mij.

Want … . 

Want van alles lukt me niet meer. #kanker #behandeling #bijwerkingen 

Niet meer, in elk geval niet meer zoals ik het kon. En wilde. En wil.

En vermoeidheid: praat me er niet van! Ja, ook #kanker #behandeling #bijwerkingen

Maar als Kay aantoont:
– schepje erop
– schakelen
– doorgaan
– zoeken naar ‘hoe wel?’.

Dus: proberen, durven & doen.

Als hij dat doet, wat moet je dan als vader? Precies!