... en jij het zo goed deed

Wat moet je zonder mensen die je helpen als het weer even moeilijk is?
Als kankermoe zijn (vooral in mijn hoofd) even sterker is dan kankermoedig blijven?

Gelukkig is daar dan onder andere C. Schaatsmaatje C. Schaatsmaatje plus. We appen ook regelmatig. Eergisteren appte ik haar:
Goedemorgen.
Wij hebben de regen al getrotseerd.
En nu is het eventjes net als gisteren: wéér lezen en wachten. Wachtkamer. Oncoloog.

C. appte terug: 
Sterkte dan, hopelijk waren de uitslagen positief.

Ik, na het gesprek:
Het viel een beetje tegen. Mijn PSA (dat waar het om gaat) was van 5,9 naar 8,8; dat is in vier maanden dus de helft erbij. Als je dat doorrekent, word ik niet zo blij.
De rest van mijn bloedwaarden was heel goed.
De oncoloog was best tevreden en niet verontrust, zeker omdat ik geen fysieke klachten heb. En ook super-eega F. was niet verrast of geschrokken.
Dus een beetje gemengd gevoel. Het is wat het is.
Wel besloten dat ik binnenkort weer langs ga bij de psycholoog van het ziekenhuis. Dat vooral om meer grip te krijgen op ’s ochtends moeizamer opstarten en omgaan met steeds minder energie.
Dus ja, deels positief en deels onontkoombaar negatief. Straks ga ik lekker fietsen.

C., gisteravond laat:
Hey, goedenavond,
Ik was je bericht nog aan het herlezen. Twee, drie keren … aangezien we net vorige week samen gingen schaatsen en jij het zo goed deed, altijd geconcentreerd, scherp, snel, in shape.
Nou ja ik had verwacht dat alles nog steeds best wel goed ging. En het is ook zo. Positieve bloedwaarden en geen klachten is heel belangrijk. Hou deze positieve feiten dichtbij je hart.
Maar steun zoeken is logisch en menselijk en gelukkig heb jij dat met de psycholoog, dus doe dat vooral en hopelijk vind je weer een goede balans met wat kan en wat je wilt.
Hopelijk is er daartussen een plek voor onze schaatsochtenden die zo dierbaar zijn voor mij.

Ik, met één been al in bed:
Hoi C.,
Dank je voor je opbeurende appje. Het gaat best goed, maar zoals ik bij het schaatsen al zei: geen klachten vd ‘nare cellen’ maar ik merk wel dat ik heel langzaam minder energie heb en steeds een ietsje minder goed tegen drukte, stress etc kan. Dat maakt mij mentaal kwetsbaarder. Ik ben een beetje uit evenwicht en hoop daar met de psycholoog wat beter grip, aanvaarding, inzicht, rust en wat tools voor te vinden.
Dus niet te veel schrikken; dit hoort erbij. En schaatsen met jou blijft kunnen. Het schaatsen is mij ook dierbaar en kost mij weinig energie.

C., wij lagen er al in:
Jij blijft voor mij de topsport Erik, die heel af en toe plonst en op zijn bank zit met een bakkie koffie, een goed boek en zijn poes!

Ik, bij het krieken van de dag:
😅😅😅
Dank je.