Thee, maar niet zomaar thee

Ik heb er een paar uur over nagedacht. Wel in een Mallemolen? Of toch niet? Toch maar wel. Ook dit maak je mee op je kankerpad.

D., kwam met I.. Verjaardag.Bij vertrek.Tussen neus en lippen. Met disclaimertje.“Het is niet iets voor jou, maar ….”

Ik luister dan altijd.Benieuwd.Na de ‘maar’ volgde iets over een thee. Thee met een moeilijke naam. Aanrader.Kon ze wel opsturen, die thee.

Naïef dacht ik: thee die opwekkend is. Of rust geeft. Of betere slaap. Of … . Zoiets.

Naïef. 

Het ging om thee ‘waarmee kanker verdwijnt’.

Bij het dichtritsen van de jas en het openen van de deur. Disclaimertje. Thee. Kanker. Weg.

Pardon?!?! Pàààrdon?!?!

Had ik de vorige keer dat ze kwam met een  smeer- of brouwseltje tegen kanker enige onduidelijkheid laten bestaan? Had ik niet aangegeven niks met kwakzalverij of bijgeloof te maken te willen hebben? Dat je bij mij alleen met natuurwetenschappelijk bewezen behandelingen moet aankomen? 

Niettemin: “Het is niet iets voor jou, maar ….”

En nadat ik de deur naar de kwakzalverij en de wondergeneeskunde opnieuw hard dicht had gesmeten? Ze wilde het toch gezegd/aangeboden hebben. Oprecht goedbedoeld. Deed denken aan hardcore reli-fanatisme.

Dus nogmaals: nee, nee, nee!

Was het toen over? Was het maar waar. “Je zou de reviews eens moeten lezen.” Deed denken aan … . Keihardcore.

Helaas, ook dit maak ik mee op mijn kankerpad. Zo maak ik het mee. Rauw.