Reality checks
En dan sla je je ongedacht goed door de twee lezingen op Wereldkankerdag.
Twee! Twee keer Zaanstreek. Dagopening in Alkmaar bij ’t Praethuys* en een mooie finale in Zaandam bij Anna’s Huis**.
Dat is met mijn toestand – beschadigd door chemo’s + op tal van vlakken steeds minder uithoudingsvermogen door de testosteronremming + natuurlijk ook een beetje mijn oplopende leeftijd (66) – een uitdaging, een waagstuk, een gok.
Maar goed, dat lukte dus. Na de avondvoorstelling karden we trots, tevreden en loaded richting Monster. En voelde ik ‘m al een beetje zitten.
En dan begint het eigenlijk pas echt.
Want de adrenaline is bij het te bedde gaan nog niet uitgewerkt. Allerminst en het laat me zeer matig slapen.
En dan hebben we weliswaar al goeddeels ingepakt, maar moet er the morning after tóch meer worden gedaan dan gedacht. En moet ik ook aan van alles denken alvorens we kunnen afreizen naar Kameleondorp Terherne.
Dus voor we kunnen beginnen aan ‘lekker tot rust komen’ en ‘heerlijk een paar dagen niks moeten en hoeven’ trek ik mijn batterij nog ietsje leger.
De gevolgen zijn niet mis. Voel ik. In alles. Hoofd wazig. Gelukkig hoef ik niks, troost ik mezelf, maar vlak voor het aanmeren in Terherne moeten er in Joure natuurlijk nog wel wat boodschappen worden ingeslagen. En geloof me, dan helpt het weinig dat we de supermarkt al weten te zitten en ook nog aardig weten wat we hebben willen. Batterij wéér ietsje …. .
Maar dan zijn we er toch echt. Het uitpakken gaat op de automatische piloot, het bed opmaken ook. Het huis was al op temperatuur en na het gedoe met bagage en bedden zou je denken dat ik dat ook zou zijn. Niet dus. Ik heb het gewoon koud. En dat blijft zo. Oh, en lezen? Laat maar. Lukt nauwelijks. Tekens aan de wand.
En dan komt er de drie dagen die volgen bar weinig uit. Het rondje Leeuwarden op dag twee! Dat wordt ongeveer de helft van wat we dachten te gaan doen en zien. De vermoeidheid slaat keihard toe, vooral in mijn hoofd. Terug dus. Het rennen laat in de middag volgt dat spoor: benen heel matig. Het blijft bij een halfbakken stuk in een halfbakken tempo. Pluspunt: ik warm wel redelijk op én ik maak een mooi nachtelijk fotootje.
De dag erna. Een rondje Sneek. Nou ja, rondje … . We doen wat we kunnen, maar stranden eerder dan verwacht en gepland. Uitrusten, de batterij opladen, is op deze manier buiten bereik. Teken aan de wand.
Ik leg me neer bij wat het kennelijk is. We lezen dus vrij veel – ik heb gelukkig ook twee makkelijke boeken bij me – en doen samen een spelletje. We slapen riant en ik laat me een beetje redden door de beeldbuis met Olympische sport.
Tussen die bedrijven door krijg ik nóg twee reality checks. Super-K. en super-C. komen eten en dat blijkt naast hartstikke gezellig ook een inspanning. Hetzelfde geldt voor het bezoek van superzus D. en -zwager J.. Beide stellen vallen niet in de categorie ‘lui die me leegtrekken’, allerminst, en toch … .
Reality checks.
Hoofd. Lijf. Leeg. Direct na de lezingen. Tijdens dagen waarop bar weinig hoeft. Bij activiteiten die eigenlijk heel licht verteerbaar zijn. Met mensen die normaal juist voeden.
Ontnuchterend.
Maar heb ik ergens spijt van? NEE!
En kan het beter? TUURLIJK!
Herladen. Terugkomen. Rust herpakken. Mezelf aanvoelen. Maat houden. Afschalen. Evenwicht behouden. Mezelf kalibreren. Het is allemaal gewoon een stuk lastiger.
Moeilijker dan voorheen. Dan ik wil. Dan ik me voorstel. Dan ik hoop.
Moeilijk. Leerpuntje. Mooie taak voor komende week waarin – gelukkig – heel weinig op mijn to do-lijst staat.