Ontdekking van Jerry

Op maandag 5 juli had ik plotseling buikpijn in mijn onderbuik. Alsof er iets drukte laag op mijn bekkenbodem (voor mijn idee). Twee jaar geleden had ik een cyste op mijn eierstok, dit was dezelfde pijn. 

Toevallig werk ik als röntgenlaborant en heb ik op dinsdag een collega gevraagd of ze even met de echo wilde kijken. 
Want als het een cyste was, dan wist ik dat en hoefde ik er eventueel niks mee als deze niet al te groot was. 

Op het beeld verscheen meteen naast mijn blaas een structuur die ik niet herkende, het was groot, voor zover ik dat kon inschatten. 
Mijn collega kon niet plaatsen wat het was,  we hebben het nog even gevraagd bij de radioloog. Zij keek er ook met een gefronst gezicht naar en dacht aan een vergroot ovarium. “Ik zou er wel even naar laten kijken” zei ze tegen me. 

Ik maakte me niet heel veel zorgen eigenlijk maar had wel voor 16:30 nog contact gezocht met de afdeling gynacologie, ik kon de volgende dag om 8:30 terecht. 

Samen met mijn moeder was ik naar de afspraak gegaan. Ze hadden een inwendige echo gemaakt, waarop dezelfde structuur weer zichtbaar was. Ze kon ook niet meteen plaatsen wat het was en haalde er nog een dokter bij. Ik was de hele tijd vrij relaxt (behalve dat je daar dan zo met je benen wijd ligt en die staaf tussen je benen). Nadat ik me weer had aangekleed en tegenover haar zat vertelde ze me dat ze mijn bloed wilde laten prikken, om de tumormarkers voor de zekerheid te checken. Nogsteeds maakte ik me geen zorgen en was ervan overtuigd dat er niks aan de hand was, gewoon een gek gevulde cyste. 

Die middag ging ik in de binnenstad op zoek naar zomerjurkjes die mee konden op vakantie, die zou beginnen over 8 dagen! 

In de H&M werd ik gebeld door de arts. Het lab was terug en mijn bloedwaarden waren verhoogd. “Welke bloedwaarden?” vroeg ik 
“LDH en HCG” zei ze. 
ik wist helemaal niet wat dit betekende, alleen dat HCG ook een zwangerschapshormoon is, maar we hadden net gezien op de echo dat ik niet zwanger was. 

Ze eindigde dat ze met spoed een CT voor me had aangevraagd en dat ik daar snel bericht over zou krijgen. Tijdens het hele telefoontje ijsbeerde ik van links naar rechts tussen twee kledingrekken door, ik had het opeens spaans benauwd. 

Ik ben in een rechte lijn naar de kassa gegaan en heb twee jurkjes afgerekend. Buiten belde ik mijn vriend op, maar tijdens het bellen werd ik opnieuw gebeld door de gynacoloog. Ze heeft best wel wat verteld, maar eerlijk gezegd heb ik alleen onthouden dat ze dachten aan een kiemceltumor. Ik had meteen heel veel vragen, maar barste ook in ongecontroleerd huilen uit. Ik ging door mn hurken omdat ik zo licht in mn hoofd werd. Nadat we hadden opgehangen, belde ik weer mijn vriend, hij kwam meteen naar mijn huis. 

Thuis belde ik mama op en huilde er samen met haar over aan de telefoon. Ik had dit gewoon zo niet zien aankomen. 

Omdat ik zelf op de radiologie werk, heb ik overlegd of mijn CT ook op mijn afdeling gemaakt kon worden, dat scheelde reistijd en daarnaast kon ik gewoon even tussendoor. Dat was akkoord en donderdagmiddag lag ik daar dan, omringd door een paar lieve collega’s. Ondanks dat ik zelf werk met de CT en uitleg geef aan patiënten en ze geruststel, vond ik het zelf toch best wel spannend. Het contrast voelde precies zoals ik het altijd uitleg, vanaf nu kan ik uit ervaring gaan spreken haha. 

Toen de CT klaar was heb ik mijn eigen beelden bekeken. Ik heb me verbaasd over de grootte van het weefsel, ik kon het nu beter in perspectief plaatsen dan op de echo. Ik heb er niet lang naar zitten kijken, probeerde me zelf nog aan te praten dat het gewoon een vreemde cyste was.

Vrijdag ben ik weer naar mn werk gegaan, want thuis zitten wachten vreet ik mezelf helemaal op, een bezigheid hebben helpt dacht ik. ‘S ochtends belde ik naar het ziekenhuis, ik wilde heel graag weten of ik op vakantie kon over 5 dagen of niet. De doktersassistente kon me dat niet vertellen, maar ze zou de arts een berichtje doen. 

Iets later belde de arts: “het is beter dat je je vakantie annuleert, je hebt een kiemceltumor en 20 juli sta je op de planning voor de operatie” 

Ik had meteen heel veel vragen, over mijn vruchtbaarheid, over de prognose, over van alles. Ze begon over chemo en ik schrok opnieuw, de tranen bleven maar stromen maar ik probeerde me groot te houden om te kunnen horen wat ze tegen me zei. Ik moest binnenkort gezien worden door een oncoloog. 
Het is lastig om nu te reproduceren wat ze allemaal heeft gezegd, want ik zakte echt door de grond. Weer moest ik door mn hurken en trillend en huilend zat ik daar, gelukkig omarmd door een lieve collega. 

Jerry was een feit.