Dagen voor verwijdering van Jerry

De dagen na de constatering, waren dagen waarin andere mensen werden ingelicht. Familie, vrienden, collega’s. Iedereen reageerde geschokt. 

Ik zelf kwam na de intense vrijdagochtend in een vrij kalme en neutrale stand. Ik dacht: “oke, het is er en het is goed te behandelen”

We hadden een afspraak met de gynacologische oncoloog. Mijn ouders en mijn vriend waren mee. Ik had in een notitieboekje 3 bladzijden aan vragen opgeschreven. We hebben ruim drie kwartier met de arts gepraat, waarin zij eerst uitleg gaf over de ziekte en vervolgens heeft ze de vragen beantwoordt. 
Ze noemde die dag voor het eerst: “je hebt kanker” 

Dit vond ik toch erg confronterend, omdat ik dit nog niet zo had genoemd. Thuis hadden we het gehad over een tumor, een gezwel, het woord kanker was nog niet gevallen. Ookal was het logisch dat die dingen samen gingen. Het was het ontwijken van, denk ik nu achteraf.

Na de afspraak met de arts volgde nog een afspraak met de anesthesist en de verpleegkundige, dit waren beide hele fijne voorbereidende gesprekken. Alles was me duidelijk. 

Tussendoor voelde ik me nog steeds neutraal, maar er ging echt van alles door mijn hoofd. Ik kon alleen nog maar aan deze hele situatie denken. Ik ging slapen met de gedachte: “ik heb kanker” en ik werd  wakker met de gedacht: “ik heb kanker.” 

Ik sprak af met vriendinnen, om even wat anders te doen, maar met spelletjes kon ik mn hoofd er niet bij houden en echt blij was ik ook niet. Een bepaalde somberheid kwam er over me heen. 

Ik en mijn vriend boekten nog snel een weekend weg naar Scheveningen. Onze vakantie was immers geannuleerd, maar dat mocht de pret nog even niet derven. Hotelletje en een spa gereserveerd, toch nog eventjes ontspannen vlak voor het allemaal ging gebeuren.