Jerry werd verwijderd
Op maandag 20 juli kwam ik samen met mijn moeder en vriend naar het ziekenhuis.
Om 8:30 moest ik me melden.
Ik had van te voren met mama pyjama’s gekocht en had een koffer met spullen mee. Nadat we die in mijn kamer hadden geïnstalleerd hadden we nog tijd om even een spelletje Regenwormen te doen. Mijn vriend gooide perongeluk nog een kopje koffie om, we hebben er flink om gelachen.
Ik voelde me super gespannen, maar probeerde goed mee te doen met het spel. Ik hield de klok nauw in de gaten want om 11;30 zou ik zijn. Om 10:45 kwam de verpleegkundige me al ophalen, ik mocht eerder.
Ik heb het OK jasje aangedaan en de kousen die tegen trombose benen waren aangetrokken. Frisjes zat ik op de rand van het bed.
Toen de verpleegkundige me mee wilde nemen nam de spanning het toch over, ik vond het heel lastig nu weg te worden gereden terwijl mama en mijn vriend daar bleven. Ik probeerde me toch weer groot te houden en tijdens de rit over de gang naar de voorbereidingsruimte ging over koetjes en kalfjes. Dat was best wel fijn.
Bij de voorbereiding duurde het nog wel even voordat ik echt werd opgehaald. Iemand probeerde nog een infuus te prikken, maar dat lukte niet. Blijkbaar was ik niet zo makkelijk te prikken. In de tijd dat ik daar lag te wachten kwam de spanning omhoog. Ik kon de tranen niet bedwingen en hoopte dat niemand het zag.
Na enige tijd kwamen de anesthesie assistenten bij mijn bed, natuurlijk zagen ze de tranen. Ze troostten me en waren super lief.
We reden het OK-complex binnen en ik zag op de OK-deuren foto’s van de binnenstad geprint. Dat gaf me een warmer gevoel. We reden een OK binnen en ik mocht overschuifelen op de tafel. En ondanks ik wederom weer zelf als röntgenlaborant vaak genoeg op de OK kwam, was dit heel anders…Ik was nu de patiënt, ze gingen mij nu echt opereren, de tumor die in mij zat was echt, het ging niet over iemand anders de hele tijd, het ging over mij, ze gingen mijn buik open maken en hij ging die dikke, lelijke, vette Jerry eruit halen, omdat die mijn leven nu zomaar opeens beweerde op pauze te zetten.
Dat ging allemaal tegelijk door mijn hoofd en ik was vreselijk verdrietig, het kwam zo hard binnen. Dat dit allemaal echt gebeurde. Het was de eerste keer dat ik het besefte. Ik kon het niet tegengaan. Ik wilde dit helemaal niet, maar ik had geen keus. Ik vond het zo moeilijk me eraan over te geven.
Er keken allemaal lieve ogen me aan, ze stelden me allemaal gerust. De chirurg beloofde me dat ze er alles aan ging doen het litteken zo mooi mogelijk te maken.
ik vertrouwde haar.
Ik had de anesthesie assistente verteld over mijn weekend naar Scheveningen met mijn vriend. Terwijl ze over mijn hoofd aaide, herhaalde ze die woorden. Het strand, de spa, de massage, mijn vriend. Ik heb me gefocust op haar. Het laatste wat ik hoorde was dat ze zei dat het slaapmiddel kwam en ik me een beetje draaierig zou voelen in mijn hoofd. Ik voelde mijn lichaam langzaam in totale ontspanning raken. Het was eigenlijk echt heerlijk. Ik viel voor mijn gevoel met een glimlach in een heerlijke slaap.