Na de verwijdering van Jerry
Ik werd wakker en ik had echt heerlijk geslapen. Ik opende een beetje versuft mijn ogen, een assistente riep mijn naam. “Mag ik nog heel eventjes slapen?” Vroeg ik. Ze moest lachen en volgens mij stemde ze in. Toen ik even later mijn ogen weer opende vroeg ze of ik pijn had. Ik voelde me stijf, beurs en mijn buik zeurde. Dus ze gaf me wat pijnstilling. De verpleegkundige die me naar de OK had gebracht kwam me nu ook weer ophalen. Het was fijn een bekende te zien.
Ik kan niet goed herinneren via welke weg ik weer terug in mijn kamer kwam, misschien had ik wel gewoon mijn ogen dicht.
Terug in mijn kamer waren mijn vriend en mama daar. Ze kwamen naast me zitten en keken me met waterige ogen aan. Ze zeiden dat het wel lang genoeg had geduurd.
Later vertelden ze mij dat ik wel een paar keer aan ze heb gevraagd of zij wat hadden geluncht en welk broodje ze dan hadden gekozen. Grappig hoe dat werkt als je uit z’n narcose komt.
’s middags kwam papa ook en even later kwam de chirurg langs. Hij vertelde me dat de operatie was goed gegaan. Hij had geen gekke dingen in de rest van mijn buik gezien. Hij had mijn rechter eierstok ook nog even gecontroleerd, hier zag hij littekenweefsel op zitten, ook wel verklevingen.
Op het moment had ik niet goed in de gaten wat hij me nou vertelde, maar nu besef ik me dat het betekend dat ik waarschijnlijk een kleine kans op een natuurlijke zwangerschap zal hebben in de toekomst. En dat doet pijn.
Want ik had me al neergelegd bij het feit dat mijn linkereierstok me in de steek had gelaten, dus had ik alle vertrouwen in mijn rechter die nog overbleef.
Nu is die zekerheid voor een groot gedeelte ook weg en zal ik binnenkort met een fertiliteitsarts een gesprek hebben.
De verklevingen staan los van de tumor, hoe ik het nu heb begrepen. En aan de andere kant is het eigenlijk fijn dat ik er nu achter kom, zodat als ik er over een aantal jaar wel klaar voor ben, ik niet dan nog een lang traject in hoef en ik dan nog een klap van dat nieuws moet accepteren.
De chirurg wist nog niet of ik binnenkort ook met een chemo moest gaan starten, dat is afhankelijk van de uitslag van de patholoog en de uitkomst van het MDO. Maar ik moest er wel echt rekening mee houden dat de chemokuur de volgende stap zou zijn.
Met die info, waren mijn ogen zwaar, heel zwaar. Ik was zo moe. Ik kon amper nog mijn lieve familie en vriend aankijken. Ik ging slapen en zij gingen naar huis.