Verandert kanker je als mens?
Sindsdien ik de diagnose baarmoederkanker heb gekregen hoor ik regelmatig mensen zeggen: “Er verandert nu vast zoveel.” Dat is een opmerking die me aan het denken zet.
Want natuurlijk verandert er veel. Je kijkt anders naar de toekomst en hebt te maken met een agenda met ziekenhuis afspraken, onderzoeken en hersteltijd. Toch merk ik dat ik mezelf steeds opnieuw dezelfde vraag stel: verandert zo’n diagnose je ook als mens?
Als de puzzel ineens klopt Voordat ik wist dat ik kanker had, liep ik al maanden rond met klachten. Ik dacht dat ze hoorden bij de periode waarin ik zat. Een burn-out, een scheiding en het verlies van een dierbare; het voelde logisch dat mijn lichaam daarop reageerde. Pas achteraf vielen er veel puzzelstukjes op hun plek.
De kracht van echt luisteren Sinds de diagnose kijk ik anders naar mijn leven. Niet omdat ik ineens een ander mens ben geworden, maar omdat ik bewuster ben gaan kijken naar wat er werkelijk toe doet. Ik merk hoe belangrijk het is dat iemand niet alleen hoort wat je zegt, maar ook nieuwsgierig blijft naar wat erachter schuilgaat. Dat iemand niet meteen invult wat je nodig hebt, maar het gewoon vraagt.
Misschien is dat wel wat me het meest heeft geraakt. Hoe snel we elkaar soms beoordelen op wat we zien. Iemand die sterk overkomt, zal het wel aankunnen. Iemand die ziek is, zal vooral rust nodig hebben. Maar mensen zijn zelden zo eenvoudig. Achter iedere eerste indruk zit een heel verhaal dat vaak onzichtbaar blijft.
Meer dan een eerste indruk Ook ik laat niet altijd alles van mezelf zien, terwijl ik mezelf eigenlijk best een open boek vind. De afgelopen tijd ontdekte ik bovendien iets wat veel verklaart: ik ben een hoogsensitieve High Sensation Seeker. Dat betekent dat ik veel energie haal uit nieuwe ideeën, creativiteit en ontwikkeling, maar ook momenten nodig heb om alle indrukken te verwerken. Die twee kanten lijken misschien tegenstrijdig, maar voor mij horen ze juist bij elkaar.
Misschien verklaart dat ook waarom ik moeite heb met het woord ‘rust’. Niet omdat ik mezelf wil voorbijlopen, maar omdat rust voor mij niet betekent dat ik stil moet zitten. Ik laad juist op door te lezen, te schrijven, nieuwe inzichten op te doen en mijn gedachten de ruimte te geven. Mijn hoofd zit nog steeds vol ideeën en eerlijk gezegd ben ik daar alleen maar dankbaar voor.
Ruimte voor nieuwsgierigheid Deze periode heeft mijn interesse in stress, trauma, het zenuwstelsel, hoogsensitiviteit en holistische gezondheid verder verdiept. Niet omdat ik nu overal een verklaring voor zoek, maar omdat ik steeds nieuwsgieriger word naar de manier waarop lichaam en geest met elkaar samenwerken. Mijn eigen ervaringen geven me daarin een ander perspectief dan ik ooit had.
Hoe mijn toekomst eruitziet, weet ik nog niet. Eerst mag mijn lichaam herstellen. Daarna zal ik stap voor stap ontdekken welke richting bij mij past. Dat voelt niet als iets wat ik nu al hoef te weten.
Nog steeds mezelf Wat ik inmiddels wel weet, is dat kanker mij niet heeft veranderd in een ander mens. Het heeft me misschien iets zachter gemaakt, iets aandachtiger en iets bewuster van wat echt belangrijk is. Maar de nieuwsgierige, creatieve Martine die graag leert, vragen stelt en vooruitkijkt, die is er nog steeds.
Misschien is dat wel de mooiste ontdekking van deze periode. Dat er veel kan veranderen zonder dat je jezelf kwijtraakt. Juist in een tijd waarin alles onzeker voelt, geeft dat houvast. En misschien is dat ook wat ik anderen wil meegeven: achter iedere diagnose zit nog altijd een mens. Een mens met dromen, talenten, twijfels, humor, verdriet en hoop. Kijk dus niet alleen naar de ziekte, maar blijf ook de persoon zien. Vraag wat ze echt nodig hebben!