De negende kankerverjaardag
Op 3 juli (1982) was het de sterfdag van mijn vader (longkanker) en 3 juli is ook de datum waarop ik de diagnose kreeg: uitgezaaide stadium 4 niet-kleincellige lonkanker (2017). Dat is negen jaar geleden en daarom moet ik bloggen. Voor alle mensen die bijna de hoop laten varen, voor al die mensen die denken dat zoān ellendige diagnose meteen het doodsvonnis is: nee, dat hĆ³eft niet altijd zo te zijn! Ik had in die jaren twee keer opnieuw groei van de kanker na remissie, maar ook weer opnieuw remissie. Nu ben ik alweer drie jaar zonder behandeling stabiel. Volgende week hoor ik of dat nog steeds zo is en dan kan de controlefrequentie naar zes maanden i.p.v. vier. Dat is spannend voor me, want de vorige keer dat we omschakelden naar āom de zes maandā bleek ik op vijf plaatsen groei van de kanker te hebben.
Ik ben samen met Kato moderator van de gespreksgroep longkanker. We sturen een welkomsmail naar iedereen die zich aanmeldt met ālongkankerā in zān profiel. Soms zijn dat negen personen per dag, soms een paar dagen geen Ć©Ć©n. Soms reageren mensen op ons berichtje, soms niet. Maar pas geleden reageerde iemand waar ik vervolgens aan vertelde dat ik al negen jaar longkanker heb. En toen zei die: āwat lang, negen jaar onzekerheid!āā¦
Ik moest daar een tijdje over nadenken. Maar nee, ik heb echt niet de afgelopen negen jaar in onzekerheid geleefd. Ik heb daar niet zo bij stil gestaan! Toen ik de diagnose uitgezaaide longkanker kreeg, barstte ik in tranen uit ā ik dacht kattenkrabziekte of op zān slechts lymfeklierkanker, longkanker was niet in me op gekomen. Daarna dacht ik dat ik snel dood zou gaan, dat was immers met mijn vader ook gebeurd. Maar na een aantal weken huilen en wakker liggen wanneer ik alleen was, bedacht ik dat ik toch al die tijd hard gewerkt had, dat ik toch zomaar niet om zou vallen en dood zou gaan. En ik moest toch zeker mijn bloedjes van kinderen zelfstandig zien worden!
En dat is gebeurd. Ik heb vanaf het begin geroepen dat ik voor minstens 10 jaar ging. Ik tel uiteraard niet af, want dan gaat het wel snel. Ik heb het op verschillende momenten heel erg zwaar gehad, maar ik ben er nog. En ik weet als geen ander dat we helemaal niks zelf in de hand hebben met het monster dat kanker is. Maar optimisme, het helpt wel, en hoop doet serieus leven! Ik heb fijn vrijwilligerswerk, hier op kanker.nl en bij de dierenopvang. En die kinderen van ons zijn volwassen en het gaat ze goed.
Volgend jaar, ābij leven en welzijnā zou mijn oma gezegd hebben ( zij werd 99), gaan Lief en ik een feestje vieren. Dat we elkaar 40 jaar kennen, dat we dan 15 jaar een stel zijn, en vooral dat ik dan die 10 jaar kanker gehaald heb. Bij leven en welzijn, dat dus wel natuurlijk.. Maar daar moeten we toch gewoon maar aan proberen vast te houden, vind ik!
22 reacties
Wat bijzonder en mooi. Ik ben zo blij voor je. Vier deze mijlpaal met gepast feestgedruis. Of hoe het bij jullie past. Het geeft mij hoop. Dank je voor het delen van dit hoopvolle verhaal šš«¶ā£ļø
Lieve Frie,
Zo enorm blij voor jou. En super fijn dat je hier dit mooie bericht met ons deelt. Naast de vele verdrietige berichten hier op de site gelukkig ook feestelijk nieuws te lezen. Wat dat betreft kent kanker vele emoties en gevoelens. Ik wens je nog heel veel blije, hoopvolle, liefdevolle en goede jaren toe. Dikke knuffel uit Brabant van Bianca
Op naar de tien jaar! En plak er dan nog maar wat jaren aan vast.
Heel fijn om dit hoopvolle nieuws te lezen. En vooral ben ik heel blij voor jou dat het weer zo goed gaat. Dat het nog maar lang zo mag blijven.
ā¤ļø
Lieve Frie,
Wat een geweldige mijlpaal Frie. Gefeliciteerd ššš„³ En de 10 gaat lukken. Dat wordt dus 3 dagen feestš Rock it kanjer. Je doet het hartstikke goed.
Knuffel, Kato
Lieve Frie,
Gefeliciteerd met deze mijlpaal. Natuurlijk heb je ook je moeilijke, verdrietige en angstige periodes gehad in die jaren. Maar je bent er nog en hoe. Veel lotgenoten halen kracht uit jouw voorbeeld dat je nog jaren kan leven met uitgezaaide longkanker.
Alvast veel plezier met de voorbereidingen voor het grote feest volgend jaar.
Liefs, Monique
Voor Frie
De tuin die bleef bloeien
Er was eens een vrouw die in een klein huisje woonde, met achter haar woning een prachtige tuin.
Het was geen grote tuin. Geen tuin die prijzen won.
Maar er groeide altijd wel iets.
In het voorjaar sneeuwden de bloesems uit de fruitbomen. In de zomer geurde de lavendel. In de herfst kleurden de bladeren goud en rood. En zelfs in de winter stonden er hier en daar kleine winterbloemen dapper boven de bevroren grond.
Op een dag kwam de oude tuinman langs. Hij keek lang naar de tuin.
Toen legde hij zijn hand op de schouder van de vrouw.
"Ik vrees," zei hij zacht, "dat deze tuin misschien nog maar Ć©Ć©n lente zal beleven."
De vrouw knikte. Ze begreep wat hij bedoelde.
Vanaf die dag veranderde alles. Ze kocht geen nieuwe rozen meer. Ze plantte geen jonge fruitboom. Ze liet de lege bloemperken leeg.
"Waarom nog?" fluisterde ze tegen zichzelf. "Bloemen planten voor een tuin die straks verdwijnt..."
Maar de winter ging voorbij. En zonder dat iemand het had gevraagd, brak de lente weer aan.
Overal verschenen kleine groene puntjes.
De merels bouwden opnieuw een nest.
De eerste hommel vloog brommend langs de lavendel.
Alsof de tuin het bericht van de oude tuinman nooit had gehoord.
De vrouw glimlachte voorzichtig.
Misschien...
Misschien kon er toch nog Ć©Ć©n zomer achter die lente aan.
Dus plantte ze weer een paar bloemen. Niet veel. Gewoon een paar.
En daarna kwam de herfst.
En opnieuw een winter.
En opnieuw een lente.
Toen plantte ze weer rozen.
Later zette ze een bankje onder de appelboom.
Ze hing een voederhuisje op.
Ze begon zelfs zaadjes uit te delen aan mensen die zelf geen tuin hadden.
"Neem maar mee," zei ze. "Bloemen worden mooier als je ze deelt."
Zo gingen de jaren voorbij.
Soms was er storm.
Soms vroren jonge knoppen kapot.
Soms leek het even alsof de tuin zijn kracht verloren had.
Maar telkens opnieuw gebeurde er iets wonderlijks.
Er verscheen ergens een nieuw blaadje.
Een nieuwe bloem.
Een nieuwe lente.
Op een dag kwam een klein meisje het tuinpoortje binnen.
Ze keek verwonderd rond. "Wat een mooie tuin."
De vrouw glimlachte. "Vind je?"
"Ja." Het meisje wees naar een oude appelboom. "Hoe oud is die?"
"Ik weet het eigenlijk niet."
"En hoeveel lentes heeft uw tuin al beleefd?"
De vrouw dacht lang na. Heel lang.
Toen begon ze zacht te lachen. "Vroeger telde ik ze."
"En nu niet meer?"
Ze schudde haar hoofd. "Nee."
"Waarom niet?"
De vrouw plukte een roos die net opengekomen was en gaf ze aan het meisje. "Omdat ik ooit dacht dat mijn tuin nog maar Ć©Ć©n lente zou krijgen."
"En?"
"De tuin heeft daar nooit naar geluisterd."
Het meisje keek verbaasd naar de bloemen. "Kunnen tuinen dan niet tellen?"
De vrouw keek naar de bomen, waar de wind zacht door de bladeren streek. "Misschien wel."
"Maar bloemen trekken zich niets aan van voorspellingen."
"Die bloeien gewoon... zodra het tijd is."
Het meisje wilde net weer vertrekken toen ze zich nog Ć©Ć©n keer omdraaide. "En wat gaat u volgend jaar doen?"
De vrouw keek glimlachend de tuin rond.
De appelboom stond vol knoppen.
De rozen maakten zich klaar voor een nieuwe bloei.
De vogels waren al druk bezig met takjes voor een nest.
"Volgend jaar," zei ze zacht, "nodig ik iedereen uit voor een tuinfeest."
"Is er dan iets bijzonders?"
"Misschien."
Ze glimlachte. "Dan vieren we de tiende lente waarvan ooit werd gezegd dat ze nooit zou komen."
En de oude tuinman, die heel in de verte stond toe te kijken, glimlachte ook.
Want diep vanbinnen wist hij al lang wat bloemen al eeuwen weten.
Niet hoeveel lentes er nog komen...
maar dat elke lente die wƩl komt, volop gevierd mag worden.
Hoi MrWilly,
Wat een mooi verhaal, ik kon er mij zo een beeld bij voorstellen š„°. Prachtig ā¤ļø
Liefs š Veerle
Deze wil ik in hetzelfde lijstje als die van mij. Geen idee hoe, maar dat wil ik. TĆ© mooi voor woorden!
XXHB
Prachtig, Willy, de tissues er weer bij...
Wauw, al 9 jaar. Wat een indrukwekkende mijlpaal. Dat je nog lang bij ons bij de Dierenambulance mag werken.
Maak er een prachtig feest van met je partner en gezin.
Nou, dat zijn heel wat prima redenen om een feestje te vieren! Ook die negen jaar... zelf dacht ik ook bij diagnose dat het na een jaar wel afgelopen zou zijn. En zie... we rijgen de jaren toch maar mooi aan elkaar he.
Hou oma's wijsheid maar goed in gedachten :).
Lieve Frie,
Wowww, 9 jaar š³ hoe blij kun je zijn als je het zo lang kunt klaar spelen. Je doet dat heel goed en geeft ons allemaal de moed om door te gaan. Zoals ze zeggen, hoop doet leven en daar is wel wat van.
Begin alvast jullie prachtige feest maar al te plannen want dat komt helemaal goed met jou.
Succes en fijne dag ā¤ļø
Liefs š Veerle
Gefeliciteerd Frie met deze mijlpaal! Jouw verhaal was denk ik een van de eerste die ik hier op t forum las. Net de diagnose gehad en volledig in paniek was ik. Het feit dat jij er nog steeds was gaf mij zoveel moed en hoop, dus dat kan ook nog dacht ik toen. En zo heb ik vaak je blogs nog even terug gelezen voor bemoediging als ik het zelf even niet meer zag zitten. Dus dank daarvoor en ook aan alle andere mensen die hun verhaal delen, het is van waarde! Altijd
Maak er een mooie dag van Frie en volgend jaar dat feest!
Liefs Tanja
Zij die het weten kunnen
geven je een bericht
maar ja
jij beziet het vanuit een ander zicht
jij denkt
kom maar op ik doe het anders
je had in ieder geval Ć©Ć©n medestander
ja, die dacht Ć³Ć³k anders
geen idee nog van elkaar
dat duurt nog een paar jaar
dan ontmoeten ze elkaar
hier...
geleden is dat nu precies 8 jaar
jij vond mij toen
nogal raar
ikzelf ook
maar dat wist je toen nog niet
je leest een blog
waarvan je de 'achtergrond' niet ziet
We mochten een bijzondere tijd samen beleven
en doen dat nog omdat ons dat is gegeven
overlevers dat zijn wij
onverbrekelijk aan elkaars zij
wij tellen voor een ieder leven
dat niet ons geluk is gegeven
jullie feest
een speciale gebeurtenis
beleef ik mee
dat is gewis
hier of daar
dat maakt niet uit
mijn liefste wens
roep ik luid
lieve Frieda
nog veel meer mooie jaren erbij
en ik hoop van harte
met al jouw liefs
en
ook samen met mij
XXHebe
Wauw Frie, 9 jaar of misschien wel 3 of 4 of 5 x 9 jaar. Het waren vast jaren die niet zomaar voorbij kabbelden zoals van iemand die gewoon dag-in dag-uit naar het werk gaat en hooguit plannen maakt voor later. Het waren - lijkt me - intense jaren, jaren vol emoties, onzekerheid, angst voor uitslagen, ook opluchting bij goede uitslagen, dankbaarheid voor extra tijd, soms donkere wolken en wat als.. soms juist extra genieten en dankbaar zijn voor mooie momenten en wat nog wel kan. 9 jaar bewust en vol geleefd, met ups & downs. We vieren met je mee, geniet ervan!
xx Joke
Hallo Frie,
9 jaar, hetzelfde jaar als onze Rik.
En ik heb dat echt wel een plekje gegeven, en dat lukt aardig.
Maar nu gaat onze jongste trouwen, en dat vind ik super, maar dat is het eerste feestje in ons gezin dat groter is dan een verjaardag waar hij niet bij is. En dat doet zeer. Maar dan heb ik weer een kleindochter welke dat weer precies oppikt, en die maakt voor oma zo'n lieve kaart, ik heb haar bijna doodgeknuffeld....
Dus voor jou: op naar 10 jaar, en dan drinken we er eentje op.š¾
Liefs.
Francien
Och Francien, ik schiet er van vol. Zo mooi van jullie jongste, trouwen, maar wat een mijlpaal waar Rik niet bij is, en wat hartverscheurend lief van je kleindochter om iets voor je te maken. Wat maakt een mens toch veel mee, in het leven, wat maak jij toch veel mee. En dat is hoe het gaat maar het kan zo zeer doen soms. Ja, die 10 jaar, daar drinken we er volgend jaar eentje op! Dikke knuffel XXX
Jazeker ,positief zijn en blijven als het kan šššveel liefs van mij š
Vandaag had ik dan de uitslag van die scans: alles stabiel, geen nieuwe groei! Vreemd hoe snel je weer went aan dat stabiele bestaan maar dan toch van de rel bent zo vlak voor die uitslag. Pfff, we zullen doorgaan. En de volgende scan gewoon weer over 4 maanden.
Dank allen, voor jullie fijne en warme reacties! XXX
Yesss, wat goed ā£ļø
Lieve Frie,
Wat een goeie uitslag š„° gefeliciteerd š En we gaan gewoon door naar die 10 jaar en langer šš
Liefs š Veerle
Dank je voor je verhaal.Deze bloggen geven mij moed . Ik vind het fijn om geĆÆnformeerd te zijn en blijven van mede lotgenoten, daarom mijzelf aangesloten bij dit forum.
Lieve groet
Jack