De negende kankerverjaardag

Wat bijzonder en mooi. Ik ben zo blij voor je. Vier deze mijlpaal met gepast feestgedruis. Of hoe het bij jullie past. Het geeft mij hoop. Dank je voor het delen van dit hoopvolle verhaal 🙏🫶❣️

Lieve Frie,

Zo enorm blij voor jou. En super fijn dat je hier dit mooie bericht met ons deelt. Naast de vele verdrietige berichten hier op de site gelukkig ook feestelijk nieuws te lezen. Wat dat betreft kent kanker vele emoties en gevoelens. Ik wens je nog heel veel blije, hoopvolle, liefdevolle en goede jaren toe. Dikke knuffel uit Brabant van Bianca

Op naar de tien jaar! En plak er dan nog maar wat jaren aan vast. 

Heel fijn om dit hoopvolle nieuws te lezen. En vooral ben ik heel blij voor jou dat het weer zo goed gaat. Dat het nog maar lang zo mag blijven. 

❤️

Lieve Frie,

Wat een geweldige mijlpaal Frie. Gefeliciteerd 💐🎊🥳 En de 10 gaat lukken. Dat wordt dus 3 dagen feest😉 Rock it kanjer. Je doet het hartstikke goed.

Knuffel, Kato 

Lieve Frie,

Gefeliciteerd met deze mijlpaal. Natuurlijk heb je ook je moeilijke, verdrietige en angstige periodes gehad in die jaren. Maar je bent er nog en hoe. Veel lotgenoten halen kracht uit jouw voorbeeld dat je nog jaren kan leven met uitgezaaide longkanker. 

Alvast veel plezier met de voorbereidingen voor het grote feest volgend jaar.

Liefs, Monique 

Voor Frie

De tuin die bleef bloeien

Er was eens een vrouw die in een klein huisje woonde, met achter haar woning een prachtige tuin.
Het was geen grote tuin. Geen tuin die prijzen won.
Maar er groeide altijd wel iets.
In het voorjaar sneeuwden de bloesems uit de fruitbomen. In de zomer geurde de lavendel. In de herfst kleurden de bladeren goud en rood. En zelfs in de winter stonden er hier en daar kleine winterbloemen dapper boven de bevroren grond.

Op een dag kwam de oude tuinman langs. Hij keek lang naar de tuin.
Toen legde hij zijn hand op de schouder van de vrouw.
"Ik vrees," zei hij zacht, "dat deze tuin misschien nog maar één lente zal beleven."

De vrouw knikte. Ze begreep wat hij bedoelde.
Vanaf die dag veranderde alles. Ze kocht geen nieuwe rozen meer. Ze plantte geen jonge fruitboom. Ze liet de lege bloemperken leeg.

"Waarom nog?" fluisterde ze tegen zichzelf. "Bloemen planten voor een tuin die straks verdwijnt..."

Maar de winter ging voorbij. En zonder dat iemand het had gevraagd, brak de lente weer aan.
Overal verschenen kleine groene puntjes.
De merels bouwden opnieuw een nest.
De eerste hommel vloog brommend langs de lavendel.

Alsof de tuin het bericht van de oude tuinman nooit had gehoord.

De vrouw glimlachte voorzichtig.

Misschien...

Misschien kon er toch nog één zomer achter die lente aan.

Dus plantte ze weer een paar bloemen. Niet veel. Gewoon een paar.

En daarna kwam de herfst.
En opnieuw een winter.
En opnieuw een lente.

Toen plantte ze weer rozen.
Later zette ze een bankje onder de appelboom.
Ze hing een voederhuisje op.
Ze begon zelfs zaadjes uit te delen aan mensen die zelf geen tuin hadden.

"Neem maar mee," zei ze. "Bloemen worden mooier als je ze deelt."

Zo gingen de jaren voorbij.
Soms was er storm.
Soms vroren jonge knoppen kapot.
Soms leek het even alsof de tuin zijn kracht verloren had.

Maar telkens opnieuw gebeurde er iets wonderlijks.
Er verscheen ergens een nieuw blaadje.
Een nieuwe bloem.
Een nieuwe lente.

Op een dag kwam een klein meisje het tuinpoortje binnen.
Ze keek verwonderd rond. "Wat een mooie tuin."
De vrouw glimlachte. "Vind je?"
"Ja." Het meisje wees naar een oude appelboom. "Hoe oud is die?"
"Ik weet het eigenlijk niet."
         "En hoeveel lentes heeft uw tuin al beleefd?"

De vrouw dacht lang na. Heel lang.

Toen begon ze zacht te lachen. "Vroeger telde ik ze."
"En nu niet meer?"
Ze schudde haar hoofd. "Nee."
"Waarom niet?"

De vrouw plukte een roos die net opengekomen was en gaf ze aan het meisje. "Omdat ik ooit dacht dat mijn tuin nog maar één lente zou krijgen."
         "En?"
"De tuin heeft daar nooit naar geluisterd."

Het meisje keek verbaasd naar de bloemen. "Kunnen tuinen dan niet tellen?"
De vrouw keek naar de bomen, waar de wind zacht door de bladeren streek. "Misschien wel."
"Maar bloemen trekken zich niets aan van voorspellingen."
"Die bloeien gewoon... zodra het tijd is."

Het meisje wilde net weer vertrekken toen ze zich nog één keer omdraaide. "En wat gaat u volgend jaar doen?"

De vrouw keek glimlachend de tuin rond.

De appelboom stond vol knoppen.
De rozen maakten zich klaar voor een nieuwe bloei.
De vogels waren al druk bezig met takjes voor een nest.

"Volgend jaar," zei ze zacht, "nodig ik iedereen uit voor een tuinfeest."
            "Is er dan iets bijzonders?"

"Misschien."

Ze glimlachte. "Dan vieren we de tiende lente waarvan ooit werd gezegd dat ze nooit zou komen."

En de oude tuinman, die heel in de verte stond toe te kijken, glimlachte ook.
Want diep vanbinnen wist hij al lang wat bloemen al eeuwen weten.

Niet hoeveel lentes er nog komen...

maar dat elke lente die wél komt, volop gevierd mag worden.

Wauw, al 9 jaar. Wat een indrukwekkende mijlpaal. Dat je nog lang bij ons bij de Dierenambulance mag werken. 
Maak er een prachtig feest van met je partner en gezin. 

Nou, dat zijn heel wat prima redenen om een feestje te vieren! Ook die negen jaar... zelf dacht ik ook bij diagnose dat het na een jaar wel afgelopen zou zijn. En zie... we rijgen de jaren toch maar mooi aan elkaar he. 

Hou oma's wijsheid maar goed in gedachten :).

Lieve Frie, 

Wowww, 9 jaar 😳 hoe blij kun je zijn als je het zo lang kunt klaar spelen. Je doet dat heel goed en geeft ons allemaal de moed om door te gaan. Zoals ze zeggen, hoop doet leven en daar is wel wat van. 
Begin alvast jullie prachtige feest maar al te plannen want dat komt helemaal goed met jou. 
Succes en fijne dag ❤️

Liefs 💋 Veerle 
 

Gefeliciteerd Frie met deze mijlpaal! Jouw verhaal was denk ik een van de eerste die ik hier op t forum las. Net de diagnose gehad en volledig in paniek was ik. Het feit dat jij er nog steeds was gaf mij zoveel moed en hoop, dus dat kan ook nog dacht ik toen. En zo heb ik vaak je blogs nog even terug gelezen voor bemoediging als ik het zelf even niet meer zag zitten. Dus dank daarvoor en ook aan alle andere mensen die hun verhaal delen, het is van waarde! Altijd 

Maak er een mooie dag van Frie en volgend jaar dat feest!

Liefs Tanja