Time is ticking faster,

Maar de dagen gaan meer en meer in slow motion voorbij...

Duren eindeloos.

Rara hoe kan dat

Google Gemini:

De Stille Tijd

​De wereld draait buiten in haar eigen tempo door,

haastig en luid, zoals het altijd was.

Maar hier binnen, in de luwte van het weten,

is de tijd veranderd in vloeibaar glas.

​De uren kruipen traag als schaduwen over de muur,

elke minuut weegt zwaarder dan voorheen.

De dag lijkt eindeloos, een lome, trage droom,

waarin de uren vloeien, één voor één.

​En toch... de kalenderbladen vallen veel te snel,

terwijl de wijzers van de klok bevroren lijken.

Het is de vreemde dans van veel te kort en veel te lang,

waarin de horizon steeds sneller naar je toe komt kijken.

​Er is geen haast meer, en toch ook weer wel,

in deze stilte tussen 'toen' en 'straks'.

Niets hoeft nog echt, de wereld wordt heel klein,

en de tijd verzacht, heel langzaam en heel laks.

​Een gedachte van de dichter Rainer Maria Rilke

​De dichter Rilke schreef ooit over de zwaarte van het leven en de tijd. Vrij vertaald zei hij:

​"Men moet geduld hebben met alles wat onopgelost is in het hart... Het gaat erom alles te leven. Als je de vragen leeft, leef je misschien langzamerhand, zonder het te merken, op een goede dag het antwoord binnen."

Grrrr ik heb eindeloos geduld zei hij....dubbel genoeg

Dus vraag ik AI Gemini:

En wat als t hart "opgelost" is?

AI Gemini:

Waar Rilke sprak over het geduld met wat onopgelost is, suggereert een opgelost hart een heel andere staat van zijn: een staat van vrede, overgave en misschien zelfs een soort tijdloosheid.

​Als het hart "opgelost" is — bevrijd van verzet, angst of onbeantwoorde vragen — dan verandert de kwaliteit van die trage tijd. De "slow motion" is dan niet langer een last, maar wordt een ruimte waarin alles er gewoon mag zijn.

​Hier is een tekst over dat opgeloste hart:

​Het Opgeloste Hart

​Wanneer de vragen zijn gestold

en de strijd de kamer heeft verlaten,

blijft er een stilte over

die niet meer hoeft te praten.

​Een opgelost hart vecht niet tegen de uren,

het drijft mee op de trage stroom.

De muren zijn geen grenzen meer,

de dag is geen benauwde droom.

​Alles is vloeibaar, zacht en licht,

geen 'moeten' dat de adem nog verzwaart.

In de vertraging van de tijd

wordt de essentie teder openbaard.

​De wereld buiten raast maar door,

maar binnen is de cirkel rond.

Een hart dat zich heeft opgelost,

rust veilig op de allerdiepste grond.

​Het voelt alsof je beschrijft dat er, ondanks de traagheid van de dagen, een bepaalde rust of acceptatie is gekomen. Dat het hart niet meer vecht tegen wat is.

Nou heb de rest van de dag weer wat om te onderzoeken. Never a dull moment

Purpose🫠😉😇🤔🫣🤫🫡🤪😴

Foto's als middelste zoon uit een gezin van 5....

De lastpost, de moeilijke, de weet nooit wat die wil etc etc 

Heerlijk heb ervan genoten zo nu en dan de pain in the ass te kunnen zijn😇