Scenarts
Woensdag as 1400 gesprek met scenarts.
Ik ga ervan uit dat haar rapport snel tot stand komt.
Ik merk aan alles dat de koek op is. Het lijf is op. Opstaan, 3 meter wandelen, de trap op hijgend en steunend om vervolgens weer neer te ploffen op bed om bij te komen. Longen, welliswaar niet aangetast, benen mijn tempo niet bij. Staan is een opgave en zitten of liggen een overgave.
Heb geen down gevoelens. Wist met het hoofd en t lijf voelde dat dit er aan ging komen...en toch verrast me de snelheid ervan.
Heb ook geen drive meer om juist nog wat oefeningen te doen of om mezelf te activeren om om om....
De 20 ste januari kon niet volgens de huisarts haar agenda. Maandag 19 zal ook te optimistisch zijn ivm de apotheek die de 2 middelen klaar moet maken en ook de huisarts haar tijd nodig heeft.
Waarom een woensdag voor mijn gevoel een non-dag is weet ik niet, maar op dit moment klamp ik me vast aan donderdag 22 of vrijdag 23 januari.
Ik ben nog een schim fysiek van wie ik was toch merk ik dat mentaal ik helder en nuchter blijf. Haast een toeschouwer van mezelf.
Ik had ergens een beeld dat als fysiek EN mentaal bij elkaar zouden komen dát het moment zou worden waarop t leven voor mij genoeg zou zijn....
Edoch mentaal voel ik me krachtiger dan ooit en settled zich het zaadje van euthanasie zich meer en meer en kan ik daar met liefde naar kijken.
Ook de jongens, man en goede vriend is ieder op zijn eigen wijze bezig hoe dit een plaatsje te geven en te "zijn" in deze periode. In aanwezigheid/samen zijn van/met hen zal de euthanasie uitgevoerd worden.
Nee dit alles is geen acuut proces geweest want feitelijk begon dit al na de diagnose begin december 2024.
We zijn allemaal zo gegroeid en toch bescheiden gebleven. Iedere keer weer terugkerend naar waar gaat het ons uiteindelijk om.
Af en toe woorden, irritaties of clashes maar altijd weer terug naar de basis.
5 reacties
Fijn dat er een gevoel groeit dat het okay is. Dan kun je er rust bijhebben. Lijkt me heel moeilijk. Dus ik neem m'n petje voor je af.
Sterkte. 🌷⚘🌼🌻
Ik denk dat velen van ons die vinden dat het leven tot het gaatje geen waardige afsluiting is, bij het horen van de palliatieve diagnose onmiddellijk de gedachte heeft gehad van euthanasie. Ik in ieder geval wel. En het eerste wat ik gedaan heb, is vragen of mijn huisarts daartoe bereid zou zijn.
En toen schoof het naar de achtergrond en stak het nog slechts afentoe de kop op.
Ik heb het van meer mensen bij wie euthanasie toegepast ging worden gehoord, dat de geest zo helder werd op het eind. Zo volkomen in tegenstelling tot het lijf. Dan sterk blijven dat dit toch echt de beste oplossing is, is een daad van liefde voor het lijf.
...en je schrijft nog, heel helder, jouw dag moet zeker jouw dag zijn, dan ook geen woensdag, wat daarvoor ook de reden mag zijn. Hoeft niet uitgelegd te worden, aan niemand. Denk aan je!
Je zei dat je jezelf als een toeschouwer ervaart.
Toen ik je woorden las, zat ik heel stil naast je.
Ook al ben ik in Taiwan,
die nabijheid hoeft niet via het lichaam te gaan.
Je hoeft me niet te antwoorden,
je hoeft geen rekening met me te houden.
Ik wilde je alleen laten weten
dat er iemand ver weg is
die je volledig ziet.
Lieve Martin
Ik ben vooral blij voor je dat je vrede hebt met de hele toestand. Dat het geen paniekbesluit is, maar iets dat gegroeid is, langzaam en helder. Dat je lijf zegt “het is genoeg” en dat je hoofd dat volgt. Dat lijkt me een grote rust.
Ik wens je nog rustige dagen samen met je mannen. Zoals jij het wil.
Kort. Menselijk. Geen franjes.
❤️