CU2.nl/Explorer
Sommige van ons zullen, inmiddels senioren, de CU2 website nog wel herinneren. Je kon een profiel aanmaken, andere profielen konden daar op reageren en volgens mij had je daar ook nog een soort chatfunctie in oid.
Of misschien was de chatfunctie MSN messenger.
Hoe het dan ook zij, ik en vele anderen met mij waren iedere dag wel aanwezig om digitaal contact met elkaar te leggen. Soms fysiek bekenden soms digitale vreemden die alsmaar bekender werden.
Soort van wat nu Facebook heet.
Wat een enerverende tijd was dat. Ieder had wel zo zijn eigen rugzakje om mee te dragen en druk dus dan kon je contact met de wereld leggen van achter je pc in de uren thuis.
2 destijds dierbare mede CU2'ers waren/werden vrienden. Geregeld bij elkaar op bezoek, klaar staan waar mogelijk en mooie inspirerende gesprekken ieder op zijn eigen wijze.
13 jaar geleden toen ik mijn cavehol na 18 jaar opvoeding wilde ontvluchten verwaterde het contact, let wel door ondergetekende dus.
Achteraf had dat nooit gehoeven maar het gebeurde.
maart 2025 vraagt mijn jongste zoon S: Zou je M en T uit Almere niet nog willen ontmoeten. Het (:-)) klinkt luguber maar we hebben t internet afgestruind ook op nicknames om te zien of ze uberhaupt digitaal nog op deze aardbol bestonden. Voor M weet ik t niet meer maar over T was niets nada te vinden ook niet op grumply old etc etc
Ik zeg tegen zoon. Nee laat maar dat wil ik niet. Na 13 jaar weer eens in contact treden dat had ook gekund in die 13 jaar en zeker niet nu ik kanker heb.
Wat schetst mijn verbazing ontvang ik 2 berichtjes 1 van M en 1 van T op kanker.nl
Ik herkende T direct vanwege haar woordgebruik en M was direct heel open.
Dus toevallig kwam net jongste zoon langs want ik dacht hij heeft dit geinitieerd maar die wist er niets van.
Hoe klein de wereld dan toch is.
T doet een glimlach opstijgen en warme gevoelens want wat een mooie tijd hebben we gehad. Ook al zal ik als eerste bekennen dat ik degene was die langzaam de vriendschap heeft laten doodbloeden. Karma?
Hoe dan ook heel speciaal. Welkom hier M&T uit A
11 reacties
Wat een toeval inderdaad!
Ik ben gestopt te filosoferen over 'toeval', maar vond het wel bijzonder dat T eergisteren vertelde dat ze een blog van jou had gevonden. Hier dus. En hoe het met je gaat. Wat bij mij een hartgrondig 'verdomme' deed slaken. Tja, wat wil je van een halve theoloog
Met 'karma' kan ik niets. Een begrip uit het Oosten wat hier in het Westen zoveel betekent als 'boontje komt om zijn loontje'. Alsof er een causaal verband zou zijn, tussen je doen en laten en de kanker.
Ook ik moest aan die CU2 tijd terugdenken, daartoe getriggerd door jouw manier van schrijven (en dus je manier van denken) in dit blog, dat zo herkenbaar is voor wie je stukken op CU2 las.
Ja, speciaal dit.
xxx, Maxime
🙏🏼🥰
Helemaal mee eens kan niets met Karma.
Kweet ook niet waar ze woont
En laat ex J nou net deze foto gisteren hebben uitgekozen om aan de wand bij ons in de kamer te hangen met vele andere herinneringen
Overigens heeft zij dit jaar ook de nodige medische shit over zich heen gekregen maar gelukkig ook herstellende
Ik zie die foto zojuist pas.
Geen handige site om iets op te snjorren.
Wat een lieve foto!
Iedereen nog zó jong.
Me oh my wat ging de tijd snel voorbij.
Shit.
Snort.
Mooie en ruige tijden.
En is het toeval dat ik je vond?
Nee.
Ik dacht: kom laat ik eens kijken of Mart nog bestaat of reeds is opgelost in het grote niets.
Uitkomend bij een interview waarin bleek dat je bijna -net niet- was opgelost.
Holy shit, ik was op tijd.
Maar dan de vraag: moet ik nu nog reageren na al die tijd?:
Daarbij, wat zal ik schrijven dat geen blablabla zal zijn?
De reden dat ik schreef was de connectie van ooit, in alle eerlijkheid, ik heb er een hele morgen over gedaan om de paar regels die ik schreef te schrijven.
Toen ik op de "send" knop drukte twijfelde ik niet want je hoefde niet te reageren, dan had ik dat begrepen.
Och, het doodbloeden van vriendschappen dat doet het leven, niemand is "schuldig" aan leven, behalve het leven zelf.
Zolang er ergens, soms, al is het maar voor even, een ogenblik, een tel, die oude connectie wordt gevoeld, zolang blijft de vriendschap bestaan.
Ergens is het wrang dat we elkaar op deze manier weer ontmoeten, het is een her-ontmoeten waarvan we weten dat het een afscheid is.
Toch is het ook ergens het "bewijs" dat een fysieke aanwezigheid, het kunnen communiceren, het "delen" van elkaars leven niet echt altijd noodzakelijk is om een connectie of zo je wilt een vriendschap te behouden.
Sprekend voor mijzelf ben ik daar wel blij mee.
Afscheid nemen , is geen afscheid van een connectie of een vriendschap voelen.
DIe blijft.
T (ik ben helemaal niet luguber)
🙏🏼🥰
De T was bedoeld als in Het😘
Ok dan, lekkere troelala.
Dat is heel mooi en apart ,alleen jammer dat jullie elkaar nu pas weergevonden hebben