Idefix en deja vue

Het borrelde al een paar dagen.

Sinds afgelopen dinsdagnacht 02-09-2025 voelde ik dat ik "aan" begon te staan. Feitelijk leek er niet veranderd. Veelal moe en zwak en een "unheimisch" gevoel al voor 4 weken over de komende ct scan 04-09-2025.

Toch voelde ik wel verandering. Meestal was ik om 2200 uur knock out, sliep goed, hield mn dagstructuur aan met voldoende rust  maar niet die van dinsdag op woensdagnacht.

Vreemd dacht ik want voelde me niet zenuwachtig met de scan van de donderdag daarop of het gesprek wat volgen zou.

Toch vond ik t al vreemd dat ik die avond niet kon inslapen sterker nog tot bijn 0300 klaarwakker en kraakhelder was.

Intuïtief of met de wijsheid achteraf leek het alsof er voor in ieder geval het gevoel alle (nog onbekende) puzzelstukjes op hun plaats vielen.

Uiteindelijk ben ik toch ergens ingeslapen maar werd notabene vroeg en helder wakker...vreemd...heel vreemd

Dan op naar de donderdag de ct scan waarvan ik een week daarvoor mijn simpele logica deelde met mn jongste zoon toen die vroeg of ik tegen de ct scan opzag...weet je zei ik wat ik zo vreemd en tegelijkertijd paradoxaal logisch vind is dat het me niet lukt te (aan)voelen dat er dingen in mijn lijf gebeuren die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Er woekert iets maar ik voel me niet ziek.misschien is het stil gaan staan, de kanker, (ct scan 27 mei) maar ook dat voelde ik niet. Zo werkelijk en surrealistisch tegelijk.

Wat stellen de statistieken?

50 % van de maagkanker patienten sterft binnen circa 12 maanden

48 van de overgebleven 50% binnen het opvolgende jaar

De overige 2 procent weet het dan nog maximaal 3 jaar extra te rekken.

Laat ik dan eens uitgaan van het ongunstigste getal dat ik deel uitmaak van die 1e groep.

Het is nu september de behandeling is gestart op 14 januari dit jaar dan betekent dat dat deze scan een niet voor mij goede uitslag zal opleveren.

Gelukkig ben ik geen doemdenker wel een realist. Dus ik dacht toen: het komt zoals het komt en gaat zoals het gaat....

Dan voel ik me ook al sinds woensdag meer misselijk en af en toe een beetje dizzy. Niet opvallend maar tja als kankerlijer of noem het zieke ben je je zoooo bewust van ieder steekje in je lijf dat t me toch blijkbaar was opgevallen....ergens onbewust of onderbewust.

Dan afgelopen maandag de uitslag van de ct scan. Niet goed...nee de scanner was wel goed maar de uitslag voorspelde niet veel goeds....Anders dan "kwaliteit rekken"....

De lezer denkt nu....

Of waar wil Martin nu naar toe?

Of is hij de draad in zijn verhaal kwijtgeraakt?

Daarover morgen meer

Salut

Of

"Morituri te salutant"

Its all in the eye of the beholder/believer?