Ik lees je korte blogs en vraag mij ook af hoe het met je gaat. Dus hoe gaat het Martin? Ik kan mij voorstellen dat je heel erg bezig bent met het feit dat de uitzaaiingen gegroeid zijn. Maar ik weet dus niet of dat het is. Zoiets als de lamme helpt de blinde. En ik ben blind op dit moment.
Fysiek en mentaal gaat het mij zo enorm intens goed wetende dat de kanker weer groeit en ik heb gekozen nu niet te laten behandelen .
Vertrouw me dit is goed en komt goed.
Ja er zit een einde aan mij zoals aan jou en iedereen.
Dus ik ging al voor het maximale (behalve als ik lui leek of wilde zijn) en ik ga nu zo diep in connecties dat er geen tijd is te verliezen (wint een mens ooit van Tijd? )
Dus 24 uur volgens "tijd" zitten er in een etmaal minus slaap 4 uur per nacht, want ik moet nog zoveel vertellen aan zoveel mensen waar ik altijd enkel geluisterd heb of Oost-Indisch doof wilde zijn.
Dus mooi mens die even in het donker de koers niet met zekerheid weet te bepalen maar wel hulptroepen inschakelde.
Dank je wel
Martin Elburg,
zei de boeze wolf? Roodkapje, de moeder of diegene die vandaag die mooie rationeel of emotione vrouw zag varen omdat hij niet blind was maar enkel
En de moeder zei; 'Martin denk je goed om jezelf. Je hebt je rust hard nodig.' Je moet doen wat goed voelt Martin, maar ik denk dat quality time met partner, kinderen en ex heel belangrijk is. Maar ja wie ben ik om dat te zeggen.
Het lijkt mij kneiter moeilijk om op het punt te staan waar jij staat. Ik kom daar ook vroeg of laat. Ik denk dat ik het achterlaten van iedereen het moeilijkste zou vinden. Maar diep respect voor hoe je alles regelt.
Lieve Martin, goed dat je doet wat goed voelt, de pijnstillers stopt, geen invasieve behandelingen meer, alleen nog met jouw dierbaren, je geliefde partner, je zonen ea familie om je heen, zittend op de stoel van je vader, uitkijkend op de sneeuw in je tuin en je voeten in een voetenbadje, zoals je het voor ogen had. Wat heb je dan nog meer nodig?
Het lichaam is moe, op en aan het einde van zijn latijn, een slopend proces, maar de geest is actiever dan ooit. Nog de laatste momenten intens beleven, waardevolle boodschappen meegeven voor de dierbaren die achter blijven. Dat niemand je vergeten zal. Eén ding is zeker, jij leeft voort in jouw zonen. Het ziekteproces van hun vader en het komend afscheid zal mogelijk nog verwarrend en ingewikkeld zijn, maar kan hen ook veel opleveren. Het is aan hen wat zij er mee zullen doen, het is hun pad.
Onroerend de woorden dat het hart soms te klein is voor al die onvoorwaardelijke liefde. Jouw partner, heeft al die tijd naast je gestaan, zal dat blijven doen tot jouw laatste snik in alle onvoorwaardelijke liefde en Oosterse waarden en wijsheden.❤️ Dan kun je alleen maar dankbaar voor zijn, dat je dit hebt mogen meemaken.
Martin ik ben blij dat ik nog iets heb mogen meemaken van de Martin die ik kende, tijdens het ritje naar je moeder. Zeer aanwezig om nog van alles mee te maken, over van alles denken wat te zeggen te hebben, verbaal scherp soms op en over het randje, die zijn uitgesproken mening niet onder stoelen of banken stak. Duidelijk in wat je wel of niet wilde, wat mensen wel of niet moesten doen, soms op het "nasty" af, maar dat is gewoon Martin, in géén enkel opzicht pleasend. Je kon een tegenreactie als die hout sneed wel waarderen. Gewoon klare taal. Een onophoudelijke drive om vragen te bedenken, over jouw ziekteproces, maar eigenlijk over alles, ook om de controle in handen te houden. Het verbale heb je overigens niet van een vreemde 🙃
Ook momenten dat de ziekte het overnam en je moe en misselijk was, lastig, maar meteen weer in de steigers als je weer wat energie had ☄️
Martin jij hebt ook voor ogen hoe je naar de eindstreep wilt gaan, met wie en wanneer. Martin ik wens je alle liefde bij dit proces. Ik koester de dierbaren herinneringen, vooral uit de tijd dat we zo bezig waren met onze kinderen en ons oppasgroepje. Hele dierbare herinneringen.🙏🏼💕
9 reacties
Wat ben je onrustig! Wat is er anders?
Hee Martin,
Ik lees je korte blogs en vraag mij ook af hoe het met je gaat. Dus hoe gaat het Martin? Ik kan mij voorstellen dat je heel erg bezig bent met het feit dat de uitzaaiingen gegroeid zijn. Maar ik weet dus niet of dat het is. Zoiets als de lamme helpt de blinde. En ik ben blind op dit moment.
Liefs, Kato
Wow ik ben er eindelijk even stil van gelukkig.
Wat een intens liefdevolle reactie.
Fysiek en mentaal gaat het mij zo enorm intens goed wetende dat de kanker weer groeit en ik heb gekozen nu niet te laten behandelen .
Vertrouw me dit is goed en komt goed.
Ja er zit een einde aan mij zoals aan jou en iedereen.
Dus ik ging al voor het maximale (behalve als ik lui leek of wilde zijn) en ik ga nu zo diep in connecties dat er geen tijd is te verliezen (wint een mens ooit van Tijd? )
Dus 24 uur volgens "tijd" zitten er in een etmaal minus slaap 4 uur per nacht, want ik moet nog zoveel vertellen aan zoveel mensen waar ik altijd enkel geluisterd heb of Oost-Indisch doof wilde zijn.
Dus mooi mens die even in het donker de koers niet met zekerheid weet te bepalen maar wel hulptroepen inschakelde.
Dank je wel
Martin Elburg,
zei de boeze wolf? Roodkapje, de moeder of diegene die vandaag die mooie rationeel of emotione vrouw zag varen omdat hij niet blind was maar enkel
Slechtziend
En de moeder zei; 'Martin denk je goed om jezelf. Je hebt je rust hard nodig.' Je moet doen wat goed voelt Martin, maar ik denk dat quality time met partner, kinderen en ex heel belangrijk is. Maar ja wie ben ik om dat te zeggen.
Het lijkt mij kneiter moeilijk om op het punt te staan waar jij staat. Ik kom daar ook vroeg of laat. Ik denk dat ik het achterlaten van iedereen het moeilijkste zou vinden. Maar diep respect voor hoe je alles regelt.
Nogmaals liefs
Als er bodemloze connectie bestaat dan leer ik tijdens deze palliatieve deze ontdekken
Zoals gezegd: het gaat goed en anders komt moeders maar even face to face langs in de hoofdstad:-)
Ik geloof je;)
Gelukkig zit er geen braille op mijn mobiel😎
Lieve Martin, goed dat je doet wat goed voelt, de pijnstillers stopt, geen invasieve behandelingen meer, alleen nog met jouw dierbaren, je geliefde partner, je zonen ea familie om je heen, zittend op de stoel van je vader, uitkijkend op de sneeuw in je tuin en je voeten in een voetenbadje, zoals je het voor ogen had. Wat heb je dan nog meer nodig?
Het lichaam is moe, op en aan het einde van zijn latijn, een slopend proces, maar de geest is actiever dan ooit. Nog de laatste momenten intens beleven, waardevolle boodschappen meegeven voor de dierbaren die achter blijven. Dat niemand je vergeten zal. Eén ding is zeker, jij leeft voort in jouw zonen. Het ziekteproces van hun vader en het komend afscheid zal mogelijk nog verwarrend en ingewikkeld zijn, maar kan hen ook veel opleveren. Het is aan hen wat zij er mee zullen doen, het is hun pad.
Onroerend de woorden dat het hart soms te klein is voor al die onvoorwaardelijke liefde. Jouw partner, heeft al die tijd naast je gestaan, zal dat blijven doen tot jouw laatste snik in alle onvoorwaardelijke liefde en Oosterse waarden en wijsheden.❤️ Dan kun je alleen maar dankbaar voor zijn, dat je dit hebt mogen meemaken.
Martin ik ben blij dat ik nog iets heb mogen meemaken van de Martin die ik kende, tijdens het ritje naar je moeder. Zeer aanwezig om nog van alles mee te maken, over van alles denken wat te zeggen te hebben, verbaal scherp soms op en over het randje, die zijn uitgesproken mening niet onder stoelen of banken stak. Duidelijk in wat je wel of niet wilde, wat mensen wel of niet moesten doen, soms op het "nasty" af, maar dat is gewoon Martin, in géén enkel opzicht pleasend. Je kon een tegenreactie als die hout sneed wel waarderen. Gewoon klare taal. Een onophoudelijke drive om vragen te bedenken, over jouw ziekteproces, maar eigenlijk over alles, ook om de controle in handen te houden. Het verbale heb je overigens niet van een vreemde 🙃
Ook momenten dat de ziekte het overnam en je moe en misselijk was, lastig, maar meteen weer in de steigers als je weer wat energie had ☄️
Martin jij hebt ook voor ogen hoe je naar de eindstreep wilt gaan, met wie en wanneer. Martin ik wens je alle liefde bij dit proces. Ik koester de dierbaren herinneringen, vooral uit de tijd dat we zo bezig waren met onze kinderen en ons oppasgroepje. Hele dierbare herinneringen.🙏🏼💕
Krijg een glimlach om mn mond.
Dank je wel G
Je bent een mooie mens