2026 in reservetijd

2026 gleden we automatisch in.

Op 20 december na weken zo goed als niets kunnen eten enorm verzwakt. Telf met ziekenhuis. Of we die kant op konden komen. Ik zeg dat gaat m niet worden stuur maar een ambulance. Dus zo voor het eerst in mijn leven een ambulancerit meegemaakt.

Infuus werd standaard aangelegd (daar hebben we de 5 opvolgende dagen plezier van gehad) en op naar locatie Amsterdam oost.

Opname van 20 tm 25 december ivm een galblaasontsteking. Alle dagen 24 uur per dag vol aan antibiotica en vocht via het infuus. Toen ik werd opgehaald om mee naar huis te gaan vond mijn zoon dat ik er als een 90 jarige uitzag...

My god wat voelde ik me zwak, eigenlijk al weken sinds half november. Opgeblazen gevoel, Moeite met ontlasten, misselijk bij eten. Let wel eten is geen lust meer maar enkel een last geworden, wetend dat niet eten de neerwaartse spiraal wordt ingezet en wat als er wat gebeurd daardoor en de euthanasie nog niet geregeld is....want die is nog niet afgerond.

Sinds thuiskomst lig ik veel. Groot deel van de dag voel ik me een 6, water blijven drinkend en waar mogelijk iets etend. Zie dat voor je als 1 aardappel met wat groenten en gehakt geprakt voor de hele dag. een mandarijn en af en toe een tosti. Thats it.

Opstaan, verplaatsen van woonkamer naar wc is een uitdaging. Trap op hopelijk in 1 x. En dan weer neer ploffend terwijl wetend ik mezelf meer moet activeren om niet verder te vervallen.

Oud en nieuw waren niet gezellig of leuk of anderszins. De dagen gaan voorbij met t idee "zo dat waren weer 24 uren. Op naar de volgende".

Iav die verrekte telf afspraken met professionals. Hoe kun je gvd nou longen buik of anderszins beoordelen via de telf#^#@^^#^$W&

Maar oke je moet t er mee doen.

Al weken voel ik zinloosheid en uitzichtloosheid zonder me depri te voelen. Voel me gewoon lichamelijk erg beroerd.

vervolgafspraak huisarts 12 januari pas ivm euthanasie.

Vorige keer leek ze stellig dat ze een datum wenst alvorens de aanvraag in te kunnen dienen. Prima geen probleem ik zie de meerwaarde van dit lijden niet, ik voel hem niet en ik vind t gewoon onzin.

Meenemend verhalen dat je 62 jaar een fijn leven kunt hebben geleid die behoorlijk qua perspectief onder druk komen te staan door een laatste fase van uitzichtsloos lijden.

Dan lees ik blogs van mensen in hun terminale fase. Vaak een fijne verdiepende periode. Veel contact met naasten en geliefden....

Ik trek de afgelopen 6 weken amper mezelf laat staan er te zijn voor een ander. Kan steeds minder zinnen uitbrengen en wuif mensen weg als ze wat vragen. Kort van stof,humeur en vooral naar binnen gekeerd. Meer kan ik niet aan.

Partner (blog "nanu") kan er zo goed als het gaat mee overweg, die rent zich de benen uit zijn kont. Past zijn houding aan aan mijn soms irritante gedrag. Uiteraard voelt mijn lijden hem zwaar. Hij voelt soms stiekem mn ribben of schouders en alles lijkt vel over been geworden. Soms zit hij er doorheen. Gelukkig hebben we hulp van naasten maar t blijft een opgave en dan niet alleen voor mij.

En WAAROMMMMMM. Ja ik ben de eerste die zei dat ik dacht dat er enig lijden voor nodig is om afscheid te kunnen nemen. Maar waarom accepteer ik uberhaupt de huidige situatie om wat??? Wat moet ik nog wat wil ik nog?

Mijn leven die 62 jaar  (vaak tropenjaren met overtuiging en passie) en afgelopen jaar waren vol connectie en dankbaarheid. Kan daar met volle tevredenheid op terugkijken ook op dat wat ik minder heb gedaan.

Tja zeggen de professionals...we verwachten dat t beter gaat worden...dus januari een tc met de oncoloog.

Nu was het een galwegobstructie en vervolgens een ontsteking.

Tijdens de CT scan wordt er enig pleuravocht waargenomen en enig buikvocht verspreid. Stel dit huidige buitengewoon ongemakprobleem is straks opgelost wat rest er dan. Een drain in de longen? Drainage in buik?

WAARVOOR? Maw voor mij hoeft het niet dit voor mij zinloze lijden met uitzicht waarop? meer kommer en kwel? Gedoe en ongemak. Ik zal met liefde zeggen tegen de huisarts op het moment supreme  "verlos me eindelijk uit dit zinloze lijden" met de man, zonen en goede vriend om me heen.

Kortom de afspraak bij de huisarts ga ik vervroegen. Ze passen zich maar aan. Vooralsnog omdat het moet heb ik een datum geprikt. De datum van overlijden van mn vader, 20 januari ..voelt akelig dichtbij maar op x moment neem ik genoegen met wat ik heb. Heb geen verlangens of hoop meer. Is ook niet nodig. Die heb je nodig als je wilt leven, niet als je wilt sterven. Dan heb je liefde connectie en dankbaarheid nodig. Heel simpel en bovenal t gevoel dat je mag loslaten en dat het oke is.

En natuurlijk weet ik als je je fysiek beter gaat voelen dat t zo maar kan veranderen, maar ok die vrijheid heb je natuurlijk altijd als patient.

Voor nu is het genoeg voor mij, ook voor partner en zonen en naasten. Zinloosheid en uitzichtloosheid zijn leidend voor mijn gevoel en ik wens dit lijden domweg niet. Vindt t zelf zinloos en heb ook nooit zo in mijn leven gestaan. Maak een keuze en sta en ga er voor....en natuurlijk is het niet gemakkelijk zo in de laatste fase en toch weer wel. Ik voel echt de meerwaarde niet om in mijn situatie tot het gaatje te gaan. Ieder zijn ding.

En nee mijn pijnen zijn niet extreem. Sterker nog de fentanylpleisters heb ik op eigen initiatief afgebouwd. Die zijn half november gegeven om t ongemak tijdens de galwegobstructie weg te nemen. Nou die doen geen ene moer. Dus weg ermee. en fijn om te zien is dat mijn ontlasting weer een beetje op gang komt.

Verder morfine als t nodig is maar bijna niet nodig. 

Toch dat voortdurende gevoel van echt fysiek ongemak en beroerd voelen. Dat hakt er enorm in en voelt zinloos met uitzicht op enkel meer gedoe en behandelingetjes.

Wat ik absoluut niet wil is er op een dieptepunt er uit moeten stappen of niet meer kunnen stappen en dan de palliatieve sedatie ingaan. Dan ben ik de grip kwijt.Dat wens ik mezelf maar ook mijn naasten niet toe.

Kortom wordt vervolgd