13 dagen te gaan?
Vanochtend gesprek met oncoloog over behandelmogelijkheden bij klachten met eten, pleuravocht en buikvocht en mogelijke ontstekingen.
Voor doorgang en wat aansterken door meer eten bestaat er de sondevoeding.
Dan wel met een slang naar de dunne darm en niet naar de maag omdat die (de maagkanker) juist de problemen van misselijkheid en opgeblazen gevoel veroorzaakt.
Risico's bij braken kan de sonde er weer uitschieten en deze moet dan in het ziekenhuis weer ingebracht worden.
Kortom die behandelmogelijkheid heb ik per direct geschrapt. Geen sondevoeding.
De pleura- en buikvocht waren nauwelijks aanwezig bij mij dus daar voorzag ze geen problemen. En anders drainage.
Kortom die behandelmogelijkheid ook geschrapt.
Dan is er nog het risico van acute ontstekingen aan gal, pancreas en natuurlijk het doorgroeien van de maagkanker.
Afgesproken dat ik niet meer ga voor behandelmogelijkheden niet invasief en niet dmv anti biotica kuren of anderszins.
Dat de behandeling enkel zich zal richten op pijnstilling zonodig in het ergste geval palliatieve sedatie (in slaap brengen).
Kortom dat was helder, kort en krachtig. Hebben afscheid genomen van haar en ze zal de overdracht naar de huisarts direct op orde brengen.Met de huisarts hebben we morgen aan afspraak als ook met de uitvaartonderneemster. Kortom drukke dag morgen.
Verder gaf ze aan dat ik vanaf dag 1 levenskwaliteit hoog in het vaandel had staan en dat daarvoor niet iedere behandeling voor nodig is voor mij.
Aan het eind leek ze zelfs emotioneel ook al wist ze dat geraffineerd te onderdrukken.
Dan de datum van 20 januari de overlijdensdatum van mijn vader als mogelijke euthanasiedatum...Ook voor mij voelt die te dichtbij.
Vooral op een dag als eergisteren dat ik me redelijk voelde. Dan merk ik dat ik mentaal direct weer het onderste uit de kan wil hebben. De verslaving aan het leven.
Gelukkig de avond en de dag erop me weer beroerd gevoeld:-)
Vandaag ook een matige dag. Zou ook zo maar eens kunnen dat 20 januari te ver in de toekomst ligt.
Kortom ik pin me er niet op vast maar merk wel dat ik mentaal wel mijn tijd moet nemen om ook met volle overtuiging te "doorleven" die laatste stap, de thuisreis, laatste reis? Whatever.
Die rust gun ik mezelf ook wel, tegelijkertijd wetend dat als t achteruitgaat mijn mindset ook makkelijk kan wijzigen. Ben nooit voor 1 gat te vangen geweest. Als iets moet dan moet het ook al ga ik niet over 1 nacht ijs.
12 reacties
En voeding via infuus?
Niet besproken maar ben sowieso klaar met pappen en nathouden.
Mentaal ben ik de laatste fase al enige tijd geleden ingegaan. Eigenlijk zo rond september 2025 toen bleek dat de kanker weer resistent was geworden.
Soms is het heerlijk om met overtuiging de handdoek in de ring te gooien.
xx
Ik begrijp je volkomen Martin, hoe moeilijk ook....... Ik ben ook zeker niet van plan een lijdensweg te moeten ondergaan voor een paar maanden extra.
Ik krijg weer hormoontherapie en Cabazitaxel chemo. Maandag een gesprek bij de oncologe hierover.
Ik wens en gun je voor zover mogelijk nog een periode waar je soms nog een glimlach op je gezicht kan toveren. Ben ff sprakeloos, weet ff niet verder nog iets zinnigs te schrijven.
Wil het ook niet te beladen en emotioneel maken. ❤️❤️
Jilles
Net de agenda gecheckt, je zal dit zonder mij moeten doen. Afspraken elders hebbende. Maar ik denk dat je het wel redt zonder mij 😊.
Vermoed dat ik voor die tijd nog wel van je hoor, en wie weet, misschien nadien?
En die sondevoeding enz. niet aan beginnen. Als je leven af is, wordt dat extra lijden. Breek de bek van Nicy niet open!
Als ik iets niet doe de laatste tijd is dingen beloven waarvan ik op voorhand niet weet of ik ze waar kan maken.
Tijd gaat snel vooral als je de dag door nog weinig "efficiënts" doet...
Dus laatste update of in memoriam. Ik heb geen idee.
"gelukkig heb ik me de dag erna weer beroerd gevoeld" de humor blijft, zelfs nu nog. Ik denk aan je en hoop dat je nog wat redelijke dagen krijgt. Zelf de regie in handen houden, is je zo van harte gegund!
De verslaving aan het leven… wat een mooie zin. Ik heb je stuk in delen moeten lezen omdat je zo ontzettend treffend schrijft. Je weet zo duidelijk over te brengen wat je voelt en denkt, dat t soms pijn doet terwijl ik lees. Ik wens je nog heel veel mooie momenten toe.
Ik zit hier weer met mijn mond vol tanden en een hoop emoties woelend in mijn binnenste. En jij maar rustig vertellen, afwegen en een sausje humor erover gieten. Jouw leven is van jou. En hoe je daarmee omgaat, maakt me heel nederig. Veel respect en genegheid voor je.
Ik vind het altijd moeilijk om te reageren,en dat terwijl ik ook dat in de toekomst ga meemaken. Dus van mij maar hartjes ❤️❤️
Lieve martin
Zweef heeft helemaal geijk breek mijn bek niet open ,ik ben opgelucht dat je geen sondevoeding wenst echt hoor dat was de Hel ,ja 20 januari te vroeg of te laat neem jij je rust om dit te overdenken ,jij hebt de volledige Regie ,maar ik lees dit alles wel verdrietig dit hoort een mens niet te hoeven meemaken ,rottige rot ziekte ,.
Ik wens je alle rust en liefde van je dierbaren toe en alle sterkte ik denk aan jullie en brand een kaarsje
Liefs hes 🫂❤️
Het is triest te lezen dat het slecht gaat en kan goed begrijpen dat het pappen en nathouden geen oplossing is. Ik heb van dichtbij meerdere ernstige ziekbedden meegemaakt. Eindeloze behandeling en geen kwaliteit van leven. Zoals ik nu denk wil ik dat niet, maar als het zover komt wat zal IK dan beslissen. Sterkte met het nemen van de voor jou beste beslissing. Naar een bepaalde datum toeleven biedt mogelijk ook rust en een waardig levenseinde. Ik leef met je mee.
Lieve Martin,
Ik denk dat artsen het er ook moeilijk mee hebben, als ze hun best hebben gedaan, en ze het op moeten geven, ze hebben tenslotte met mensen te maken.
Mij zou dat ook verdrietig maken.
Kwaliteit van leven, dat is waar je voor kiest, en ik begrijp dat volledig, mijn vrouw koos voor Palliatieve sedatie, en dat gezien hebbend, zou ik daar zelf niet voor kiezen.
Daar staat tegenover dat ze, terwijl ze zelf kanker had, heel veel kankerpatiënten tot het eind heeft begeleid, dus ze wist heel goed hoe dat zou verlopen.
Ergens komt er een eind, aan de reis, die jouw leven is geweest, en ik hoop dat je ervan genoten hebt, er met tevredenheid op terugkijkt.
Ik wil je naasten het gedicht Troost, meegeven.
Het zijn lege dagen, vol van verdriet
Maar bedenk dat je ook in dit donker, het licht nog ziet.
Het licht van Martins leven wat steeds op jullie heeft geschenen.
Martin's liefde en toewijding zijn niet zomaar verdwenen.
Het stuk van jullie, dat Martin's naam draagt.
Is het licht in het donker, dat nooit meer vervaagt
Ik wens je een goede reis.
Een hele dikke knuffel 🫂🫂🫂🫂🫂🫂😘😘Peter