Weersverandering

Na al die warme dagen moest t weer toch ook eens omslaan en dat merkte ik ook aan mijn lijf. Voordat ik ziek werd kreeg ik altijd n lichte hoofdpijn, Dit keer voelde ik het aan mijn borst. Op dat moment dacht ik natuurlijk niet dat t door t weer kwam. Ik dacht, volgens mij groeit t weer. Paniek dus, maar ja wat doe je als t vrijdagavond is? Het ziekenhuis bellen heeft geen zin. Met mijn man natuurlijk gedeeld en samen voelden we de spanning. Het weekend kroop voorbij. Met zaterdagmiddag bliksem, onweer en n inslag. Ons huis stond te trillen, de verlichting ging aan en de wifi uit. Pff, kunnen we er ook nog wel bij hebben. Even genoeg afleiding om met andere dingen bezig te zijn. De straat liep namelijk uit voor de komst van de brandweer bij ons aan de overkant. De hele straat was er door opgeschrikt en vele buren met ons hadden soortgelijke problemen. Toch iets gezamenlijks. Het weekend leas ten einde het gevoel in m’n borst was ook minder. Op maandag het spreekuur van de dagbesteding gebeld en mijn verontrustende gedachten en gevoelens gedeeld. Ze waren ontzettend meelevend, stelde me gerust, ging t overleggen met de oncoloog en ik kon de week weer overzien. Op vrijdag had ik al n afspraak staan met de oncolloog.. Dat was mooi want zij heeft meteen gevoeld en voor mij n echo ingepland om me gerust te stellen. De echo liet gelukkig alleen de marker zien en geen tumor. Nu ga ik aftellen naar de operatie, dan hoop ik dat t ook echt allemaal weg is. Nog 6 kuren, dus die gaan hun werk nog even doen voor t geval er nog iets is achtergebleven, nu

Toen ik dit blog ging schrijven en terug denken aan waarop t begon realiseerde ik me dat t tegelijk kwam met de weersverandering. Om het n plekje te geven heb ik t aan t weer gelinkt.