Het leven gaat door

Terwijl ik in afwachting was van de afspraak en echo ging t leven gewoon door. Wat goede afleiding bood. 

Winkelen met m’n oudste zoon voor de diploma uitreiking, zijn diploma uitreiking, lekker eten, bezoek van m’n collega, chemokuur 6 van de paclitaxel, laatste schooldag ivm start zomervakantie, afspraak met de oncoloog, waardevol telefoongesprek met m’n vriendin, bezoek aan vrienden in wijk aan zee. fysiotherapie, heerlijk buiten de deur ontbijten met m’n jongste en n middagje naar m’n schoonzus. 

Toen ik middenin de spanning zat, voelde t alsof mijn wereld stil stond. Dat mijn wereld stil staat is wel zo. Ik kan niet heel ver vooruitkijken. Geen grote plannen maken. 

Er wel over fantaseren. Zoals n vliegvakantie die ik met t gezin wil maken, buiten de schoolvakanties om naar n zonnige bestemming. Of dat ik me misschien wil aansluiten bij t zangkoor en dat als ik fysiek hersteld ben en m’n conditie op peil, ik padelles wil gaan nemen.

Nu ik dit zo schrijf staat m’n wereld minder stil, dan ik soms kan denken.