Toch wat inleveren

Gisteren kreeg ik mijn derde chemo. Ik had de dag ervoor een goed gesprek met de oncoloog. Mijn bloeduitslagen waren op dat moment voor de helft binnen. 

Ik had om 8.36 bloed laten prikken. Er werd me toen gevraagd of t lab t bloed met voorrang moest onderzoeken, zodat de oncoloog alles zou hebben tijdens de afspraak. In al mijn bescheidenheid zei ik dat dat niet hoefde. Hierover was me niets gezegd en de oncoloog had zelf ook niet aangegeven dat ze dat wilde bij het inplannen van de afspraak voor t bloedprikken. In ieder geval weet ik voor t volgende keer dat ik dit dus wel mag vragen. Goed om te weten en meer voor mijn eigen belangen opkomen.

De oncoloog had van de vorige keren ook geen op of aanmerkingen over m’n bloeduitslagen en verwachtte dat nu ook niet en anders zou ze me bellen.

Verder vroeg ze me hoe het gaat met de tumor of ik verschil merk. Dat doe ik eigenlijk al sinds de eerste chemo. De zwelling werd toen al wat minder en na de tweede kuur voel ik ook nauwelijks iets aan m’n borst. Had ik eerder wat zeurende pijn, heb ik dat nu nauwelijks. Een teken dat de chemo’s hun werk doen, ga ik vanuit..26-5 een echo om t ook bevestigd te zien en de 27e afspraak over de uitkomsten en het vervolg.

Ook gesproken over mijn zorgen. Hoe kan ik weer vertrouwen op mijn lijf, heb ik signalen op tijd serieus genomen? Wat is normaal? Deze gedachten zijn volkomen normaal.

Donderdag om 9 uur meldde ik me voor chemo 3. Linda mocht mij vandaag weer aan t infuus hangen. Een hele fijne verpleegkundige. Nog in opleiding, maar heel deskundig. Mijn aderen spelen verstoppertje, dus is t af en toe wel n zoektocht om een geschikte te vinden. Maar met wat geduld en samenwerking hadden we weer een passende gevonden. 

De diëtist kwam even langs. Alles gaat goed qua gewicht, voeding en vocht. Mocht ik nog vragen hebben of n gesprek willen, dan kan ik me via de beter dichtbij app bij hen melden.

Linda had alle tijd, dus ook om naar mijn gevoelens te luisteren. Bij de volgende kuur ga ik hierover met n geestelijk verzorger praten. 

Verder merk ik dat de chemo’s hun weerslag gaan hebben op mijn conditie. Een paar dagen voor de tweede kuur voelde ik me de oude Maaike. Even hoopte ik dat dit nu ook zo zou zijn, maar dat is niet helemaal waar. Ik klaag niet, want ik voel me goed, maar moet wel wat rustiger aan doen. 

Ik somde op wat ik eigenlijk allemaal doe:
- Vorige week dinsdag had ik wat kracht oefeningen bij de fysio gedaan, zodat ze een schema voor me kan maken.
- Woensdag deed ik mee aan een groepsles corefit van n uur in de sportschool. Dat was heerlijk, maar daarna nog boodschappen doen en naar huis fietsen was teveel. Toen moest ik echt even rusten. In de middag kwamen er collega’s op visite.
- Ook donderdag merkte ik hier nog wel de naweeën van en kwam er in de middag een andere collega langs.
- Op vrijdag kwam m’n moeder, geluncht, gepraat en intussen nog even bij n kennis langs die uitleg gegeven heeft over t tekenen van wenkbrauwen. 
- Zaterdag even niets, behalve dat ik 1,2 km geroeid heb in 10 minuten.
- Zondag heerlijk gewandeld in het bos met vrienden. Met als doel n lunch. Op de terugweg een uitkijkpunt bezocht op 28 meter boven NAP. Flink wat traptreden gelopen, maar dat voelde hartstikke goed. Verder slingerden we wat over de paden, waardoor de route achteraf gezien toch wat te lang was. Eenmaal thuis heerlijk gezeten in de tuin en lekker gepraat met elkaar.
- Koningsdag was n rustdag. M’n nichtje kwam met haar dochtertje op visite.
- Dinsdag, kwam m’n vader. We hebben samen geluncht, gepraat en gedag gezegd, want hij gaat een reis naar Hongarije maken.‘s Middags fysio gehad. Een goed schema waar sommige dingen iets zwaarder mogen, maar andere oefeningen misschien wat minder. Na afloop even bij de opticien binnengelopen. Een montuur uitzoeken, voor wat meer mimiek als m’n wenkbrauwen er niet meer zijn. 
- Woensdag was eigenlijk te druk. De afspraken in het ziekenhuis in de ochtend, even buurten bij m’n collega’s op het inloopspreekuur in de wijk, thuis wat huishoudelijke dingen, n kappersafspraak voor de jongste zoon, n oogmeting en bril uitzoeken en mn schoonzusje die bleef eten, nadat onze middelste bij hen n kleine week had gelogeerd.

Eigenlijk wel veel en Linda benoemde wel dat ik daarmee moet oppassen. Dat knoop ik in mn oren. Dat zal niet altijd makkelijk zijn. Het zit in de aard van t beestje en ik vind t fijn om ook aan t dagelijkse leven deel te nemen en af te spreken met familie en vrienden. Ook hier ga ik me verder in verdiepen. Hoe kan ik dat beter plannen? Ik merk dat mn energie meer is als ik goed bewogen heb, dan voel ik me fitter.

Natuurlijk ook over de positieve dingen in t leven gesproken. Het goede gesprek met de oncoloog, maar ook dat onze oudste zoon tot zijn vervolgopleiding is toegelaten. Linda wist nog dat ik hierover werd gebeld tijdens de vorige kuur. Ook heb ik haar verteld dat mijn blog huiswerk gepubliceerd is in de nieuwsbrief van kanker.nl. Wat toch ook n opsteker is, vind ik En dat ik n leuke mand met cadeautjes heb gehad van mijn collega’s en n super betrokken teamcoördinator heb die heel goed aanvoelt waar ik doorheen ga en me hele lieve berichten stuurt die me raken.

Om half 11 was ik klaar. Het volgende inloopspreekuur in de wijk ligt ook op de route, dus daar even langs geweest. Even n bakkie gedaan en toen door naar de collega’s op kantoor. Wat goed om elkaar te zien en te spreken. Voor ons allemaal fijn. Wat is t daar n warm bad. Nog n tip gekregen over n Kankercafe in de buurt. Ik ga het opzoeken. 

We gingen met elkaar lunchen. Ik had niets mee, maar er was een heerlijke zelfgemaakte groentesoep met rundvlees en bonen, die een collega wilde delen en n volkoren pita tosti kaas van n ander. Heerlijk dat dit zo uit kwam. Heel eiwitrijk en gezond. Precies wat ik nodig heb. Eenmaal thuis was ik wel moe en ben ik lekker naar bed gegaan en heb ik verder rustig aan gedaan.