Langzaam het besef

Het is vrijdag. Alles is echt anders als ik wakker wordt. Ik moet huilen als ik aan mezelf terugdenk. Een kind op de kermis met n boerenzakdoek in haar haren. Ik draag straks n muts. Die associatie maakt me verdrietig. Ik heb n kort kapsel uitgezocht op Pinterest. Ik wil nog voordat de chemo start een andere coupe. Nu heb ik al vele jaren lang haar. Het is wel echt rigoureus. Geen coldpack of hoe dat ook heten mag. In de winter draag ik al n muts, omdat ik de kou niet verdragen kan. Laat staan voor en na de chemo koelen. Ook n pruik lijkt me niks. Ik moest er vroeger al niet aan denken met verkleden. Ik grilde toen al van die haren en daarnaast lijkt t me broeierig en ben ik niet heel ijdel. Ik ga leuke mutsjes zoeken.

De ochtend staat in t teken van bellen om nog meer mensen te informeren over wat de komende tijd gaat brengen. M’n vriendin die ook borstkanker gehad heeft komt langs en we drinken samen wat. Weer m’n verhaal doen. Het doet me goed en ook heel fijn om t gewoon over onze pubers te hebben en de ravage die ze vaak in de keuken achterlaten. Rond de middag gaat ze naar huis. Ik eet n broodje en besluit even richting de dierenwinkel te rijden. Konijn en hamstervoer halen. Onze middelste zoon is daar toevallig ook met n vriendje. Op de terugweg realiseer ik me dat deze dag toch anders is, dan ik me had voorgesteld. Ik kan geen afleiding meer zoeken. Ik moet me gaan voorbereiden. Er is meer duidelijkheid. Ik weet nog niet welke chemo ik ga krijgen, maar ik kan me wel gaan verdiepen in wat t allemaal in gaat houden. Ik bel nog met wat mensen en spreek nog wat buurtjes.  We doen even n borreltje en ik thee in de voortuin. Wat heel fijn is, we wonen al 17 jaar naast elkaar, maar weten elkaar altijd te vinden.