De laatste van de AC-kuren

Vanochtend mocht ik me voor de laatste AC kuur weer melden op de zesde verdieping van het ziekenhuis. Daar is de dagbehandeling van de oncologie gevestigd.

Bij t ontbijt merkte ik al dat ik mezelf vandaag wat meer moest motiveren. Ik zag er toch een beetje tegenop. Vandaag kreeg ik ook uitleg over de volgende kuren. Dat was me de vorige keer al verteld, maar vandaag wordt weer wat concreter. Stap voor stap, zal ik maar zeggen.

Ik had alle voorzorgsmaatregelen voor een regenbui ingepakt in m’n fietstassen. Buienradar gaf aan dat het rond 10 uur licht zou regenen. Daar draai ik m’n hand niet voor om. Helaas had buienradar het mis. Ik was 200 meter onderweg toen ik n flinke hoosbui om me kreeg. Dus meteen omgekeerd en naar huis gereden. Andere jas aan en muts op en manlief heeft me naar het ziekenhuis gebracht.

Om half 10 stapte ik de afdeling op. Even een gesprekje hoe het met me gaat. Ik vertelde over mijn gedachten t.a.v. de toekomst. Dat ik daar anders naar begin te kijken. Dat ik besef dat ook dit anders gaat zijn. Het raakt me steeds opnieuw, maar het helpt om het op te schrijven en er over te praten. Ik ben ook zo blij met de goede gesprekken die ik met mensen om mij heen kan hebben. Ook helpen Facebook groepen mij. Ik lees wat ik interessant vind, want er staat ook heel veel wat niet relevant is. Dat skip ik uiteraard. Ik realiseer me dat het mijn proces is en dat ik het moet doen. Alleen ik en eigenlijk is er niemand die weet wat voor mij goed is of helpend is. Ik moet op zoek naar info, herkenning zoeken, praten, van me afschrijven en aan de bel trekken als ik hulp nodig heb.

Het was een fijn gesprek. Toen gingen we een ader zoeken. Eerst in mn hand, die deed t niet. We liepen weer tegen n blokkade op, waardoor het erg pijnlijk werd en het bloed niet ging stromen. Nog een andere ader geprobeerd, maar daar kwam de naald niet eens in de buurt. Een andere verpleegkundige werd erbij gevraagd en zij wist m wel te raken. Dus konden we van start met de vierde en laatste AC-kuur. Er bestaat n mogelijkheid om n vaste lijn aan te leggen, die dan steeds gebruikt wordt om t infuus op aan te sluiten. Wordt vooral gebruikt bij mensen die angstig zijn. Dat ben ik niet, maar prikken in m’n hand, liever niet. De verpleegkundige zei dat er nog genoeg aderen zijn die geprikt kunnen worden.

Met zo’n vaste lijn mag je niet in bad of zwemmen. Een bad hebben we sindskort en zwemmen van de zomer in zee zou toch ook wel heel leuk zijn. Ik denk er nog even over na, wat wijsheid is.

Terwijl de kuur erin liep kreeg ik uitleg over de volgende ku(u)r(en). We houden nog een slag om de arm, want dat heeft te maken met de uitslag van de echo. Als de tumor goed gereageerd heeft wordt het enkel Paclitaxel, anders krijg ik er eens per drie weken ook nog Carboplatin bij. De medicatie gaat veranderen, maar dat komt straks weer in n baxterrol. Ook wanneer ik moet bloedprikken gaat wijzigen. Daar krijg ik via Beter Dichtbij een reminder voor. 

Net deze reeks onder de knie en mogen we het volgende eigen gaan maken. Ik heb er gelukkig een handleiding bij, want het lijkt nu nog wel een puzzeltje, maar komt goed. Nu is het ook gelukt.

Geen Pelgraz meer, waar ik erg blij mee ben, want daarvan heb ik denk ik meer last dan van de chemo zelf.

Ook gesproken over de bijwerkingen o.a. neuropathie.  Er zijn nog geen wetenschappelijke bewijzen dat hand- en voetkoeling of compressie het kunnen tegengaan. Ik had van de fysiotherapeut de tip gekregen om n balletje met stekeltjes te gebruiken en die te rollen onder mn voeten en in mn handen. Baad het niet schaad t niet. Nog even goed over nadenken, wat ik ga proberen en misschien zijn er lezers van deze blog die hun ervaringen met hand- en voetkoeling met mij willen delen.

Om 11 uur stond mn mannetje me weer op te wachten bij de Kiss and Ride en reden we lekker naar huis. Nog een heerlijke dag voor ons,