Vandaag een jaar geleden.....

Stapte ik in mijn auto op weg naar de borsten-bus, zoals we dat noemen onder elkaar. Het was al 2x verzet, ik voelde me niet lekker en had toch het gevoel dat ik er heen moest gaan. Onderweg dacht ik: goed dat ik toch ben gegaan, want straks is het misschien te laat.

Hoe kwam ik op zo'n gedachte? Ik had er nooit iets mee alle jaren, even je borsten laten controleren en that's it. 2 dagen later werd ik gebeld door een huisarts, die ik nog niet kende. Mijn huisarts was er net mee gestopt. Met de mededeling dat er iets verdachts was gezien op de foto, het ziekenhuis belde meteen daarna en ik kreeg een afspraak voor over 2,5 week. Het was vrijdagmiddag 16uur en het pinksterweekend stond voor de deur. Ik was zo geschrokken!

Kon ook niet meteen maandagmorgen gaan bellen, dus dinsdagochtend om 9uur meteen aan de lijn. Godzijdank kon ik de volgende ochtend al om 8uur komen. 

Ja en dan gaat het rollen, mijn god, waar kom je dan toch in terecht opeens, ongelofelijk. Alle spanning die er is tussen alle afspraken en uitslagen door, is echt killing. Foto's, biopt, borstkanker stadium 3 met een uitzaaiing in de lymfeklier. De wereld zakt onder je voeten vandaan en ook was er een gevoel van: kom maar op, ik kan dit. Niet wetende natuurlijk wat me echt te wachten stond, maar de insteek was goed :-)

Operatie, 3 (van de 4) zware chemokuren, waarvan erg ziek en 9 (van de 12) lichtere. Die waren veel beter te doen godzijdank. Daarna nog 15 bestralingen....daar voel je natuurlijk niks van, maar jeetje, wat voelde ik me kwetsbaar als ik daar lag! En dan is het 31 december 2025 en mijn laatste bestraling zit erop. Iedereen blij, je bent klaar Odette, het zit erop.

Hoezo klaar?

Ik heb niet kunnen bedenken -en maar goed ook- wat er daarna allemaal nog zou komen. Wat een mentale klap kreeg ik! Mijn hele lijf was al in de stress en nu dit. Wat was er toch allemaal met me gebeurd in een half jaar tijd? Je moet het een plek geven, verwerken, ik haat die woorden. Een kast geef je een plek, verwerken doe je met vlees....zo'n rare woorden en uiteraard allemaal goed bedoeld, maar het is net als met rouw (5 jaar geleden ben ik mijn geliefde verloren) de wond blijft, je probeert je leven daaromheen weer op te bouwen, wat ook gelukt is.

En nu dit....ik ben mezelf kwijt. Ik kijk in de spiegel en denk, wie is die vrouw, waar ben ik gebleven...zo'n akelig gevoel, het maakt me onzeker, ik tril, ben angstig om met mijn nieuwe IK in de wereld te stappen. Alle zekerheden in mezelf zijn verdwenen onder een deken van angst en ja, ook woede. De controle ben ik kwijt, mijn lichaam heeft iets "gedaan" waar ik totaal geen zeggenschap over heb. Overgave werd er van me gevraagd, maar dat valt niet mee bij iemand die altijd graag de controle houdt. Iedere vezel in mijn lijf dacht dat ik de baas kon blijven over alles, nou, mooi niet dus. Die controle heeft me mijn hele leven overeind gehouden, mijn overlevingsmechanisme, waar ik natuurlijk ook dankbaar voor ben geweest. En daar kan ik nu niet meer uit putten en dat betekent een hele andere manier van kijken naar alles, mijn overtuigingen, mijn gedachtes, mijn manier van kijken. Dat voelt vervreemdend, los van die vrouw met een bos grijze krullen die me steeds aankijkt. Inmiddels al weer geverfd naar blond, dat scheelt iets ;-)

Ik woon alleen en dat maakt het lastiger omdat ik dan steeds zelf moet uitreiken als ik iets "nodig" heb. En ik merk dat als ik me zo vervreemd voel van mezelf, dat ik me dan terugtrek, omdat ik het al moeilijk vind om naar mezelf te kijken, om met mezelf om te gaan. Gedachtes die dan komen, dat de ander echt niet bij mij in de buurt wil zijn nu ik niet meer die goedlachse, leuke, positieve Odette ben. Maar het hele punt is dat dat natuurlijk een projectie is, want ik wil niet bij mezelf in de buurt zijn met al het donkere, onzekere, zware en hopeloze gevoel dat er vaak is. Een deel van mezelf dat ik nog nooit zo heb gezien en dat dus altijd in een diepe put was verstopt en waar ik nog nooit echt naar gekeken heb, me bewust van was. Want de wereld was toch alleen maar leuk en goed en prettig. Beetje misvatting in mezelf, maar zo heb ik wel lang geleefd. Dus de klap was hard!

Ik weet dat het gaat over houden-van-mezelf en dat de vele lieve mensen om me heen gewoon nog van me houden, want dat gaat over een gevoel van het hart, de essentie, die de ander gewoon voelt. 

Wat vind ik het moeilijk om dit te schrijven, maar voel gewoon zo de behoefte om het te delen, dat ik het toch doe. Herkenning was voor mij zo belangrijk toen mijn lief stierf, van lotgenoten. Ook al zo'n maf woord, ik noem het liever maatjes. Want wat weet iemand er nou van die zoiets nooit heeft meegemaakt. Ik dacht altijd dat ik met mijn grote empathische vermogen wel begreep wat mensen doormaakten die iemand verloren hadden of ernstig ziek werden. Niet dus. Mijn lief was ook ziek en pas in mijn eigen ziekteproces heb ik beseft hoe het echt voor hem moet zijn geweest. Ik ben vaak geneigd om te zeggen tegen mensen, je kunt je niet voorstellen wat dit voor impact op je leven heeft, maar daar ben ik mee opgehouden, omdat het maar beter is dat men het niet weet. Dat meen ik oprecht!

Moedig voorwaarts, dat zei mijn lief altijd, dus ik kleed me aan, tut me op en doe de dingen die ik moet doen. Iedere stap is er weer één. Zo ben ik voor het eerst weer op mijn fiets gestapt vorige week, alsof ik een klein kind ben die opnieuw alles weer moet ontdekken en ervaren. Nieuwsgierig zijn, zei iemand tegen mij, nieuwsgierig zijn naar wie je bent met je nieuwe IK....ik probeer het echt. Het vraagt alles van me, doseren met mijn energie, doseren met contacten, met alles. Dus ook mijn grenzen meer en meer aangeven, richting iedereen. 

Het is een lang verhaal geworden, maar voelt goed om het te delen.

Voor iedereen die dit leest en worstelt, een warme knuffel voor je!

Lieve groet,

Odette