Wie is die vrouw deel 2
Die 's morgens wakker wordt met een angstig gevoel....
Gelukkig slaap ik, met veel dank aan de Oxazepam, die ik mij iedere avond "gun" om in ieder geval in de nacht rust te hebben. Even geen gedachten, geen angsten, geen vragen en bedenkingen....
Ooit stond ik op en begon blij en vrolijk aan de dag, ging aan het werk, dompelde me onder in waar ik goed in was, het coachen en trainen van mensen in een re-integratietraject. Dankbaar werk en vol betekenis. Mijn werk trok ik niet meer toen mijn lief ziek werd en dus heb ik al wat jaartjes geen reguliere baan meer.
Ik zocht naar plekken waar ik van betekenis kon zijn, het werken bij IPSO als gastvrouw (ja....) en een ochtend mensen ondersteunen bij hun administratieve zaken. Vaak complex, daar het grotendeel van de mensen allochtoon is. Maar wat vond ik dat fijn, dat ik met al mijn kennis en kunde hen op weg kon helpen en meestal met een glimlach de deur uit zag lopen. Zinvol werk, zinvol bezig zijn.
En nu moet ik zinvol bezig proberen te zijn met mezelf, dat is toch een heel ander verhaal š . Met mijn vermoeidheid, met mijn hoofd vol gedachten en mijn hooggevoeligheid die nu nog groter is geworden. Want oh, oh die prikkelsā¦.
Wat ging mijn aandacht toch altijd uit naar de ander en nu zit ik āopgescheeptā met mezelf, hellup š Dat is toch een heel ander verhaal en vraagt een heel andere aanpak. Maar dat moet, om overeind te blijven en om te helen, want dat is wat ik wil š
Wennen, om mezelf totaal centraal te stellen en te moeten erkennen dat ik (op het moment) veel dingen niet kan. En dat dan ook nog te moeten zeggen tegen de lieve mensen om me heen, vind ik een lastige. Ik voel ook dat ik afscheid moet nemen van dingen die niet meer passend zijn voor mij en me geen goed doen, ook een vorm van rouw.
Soms best pijnlijk.
En ja, natuurlijk moet je kijken naar de dingen die wel kunnen, dat wil ik ook en dat is wat iedereen steeds zegt. Toch is die andere kant er ook in mij op het moment en mag ook gezien worden, moet gezien worden.
=================================================================
Ik lees mijn blog van gisteren nog eens na, die ik nog niet had geplaatst, en opeens denk ik: dit moet ik niet plaatsenā¦..daar zitten mensen niet op te wachten.
10 minuten later.....maar ik schreef toch juist om me te uiten, om wat er zich in me afspeelt te delen? En ook dit komt in me op:
Herkenningā¦..voor jou, voor mij š«
Herkenningā¦..om samen te dragen š£
Herkenningā¦..om elkaar te steunenš„š„
Herkenningā¦..als verbondenheid ā¤ļø
En toch blijft het aan de andere kant ook een eenzaam proces, want ik ben ik en jij bent jij.
We hebben allemaal onze triggers, overtuigingen, blinde vlekken en zoal meer en iedereen loopt zijn/haar eigen weg daarin. Mijn pad is niet dat van jou, maar we hebben wel hetzelfde doorgemaakt en dat is de verbondenheid, die zo goed is om te voelen.
Wat ik nog wil delen is dit boek:
āDe psychologische impact van kankerā, geschreven door Marije van der Lee.
Zij is hoogleraar psycho-oncologie aan de Universiteit Tilburg en hoofd wetenschappelijk onderzoek en gezondheidszorgpsycholoog bij het Helen Downing Instituut.
Heel fijn als iemand het zo helder kan beschrijven. Dus dankjewel Marije š
En een warme knuffel voor iedereen die het kan gebruiken.
Liefs
